Омад баҳор ва шуд май чун арғавони лазиз

آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ

Он май ки об Хизр набошад чунон лазиз

آن می که آب خضر نباشد چنان لذیذ

Он май ки нуктаи санҷ , хаёл рутаб кунад

آن می که نکته سنج، خیال رطب کند

Аз васф ӯ ба ком шуд аз баси забони лазиз

از وصف او به کام شد از بس زبان لذیذ

Он май ки дар мазоқ буд ҳӯшманд ро

آن می که در مذاق بود هوشمند را

Чун панди пери талх ва чу айши ҷавони лазиз

چون پند پیر تلخ و چو عیش جوان لذیذ

Дар базм ӯ назора ӣ соқӣ чу нешикар

در بزم او نظاره ی ساقی چو نیشکر

Ангушт ҳайратаст маро дар даҳони лазиз

انگشت حیرت است مرا در دهان لذیذ

То ҳашар , шукри неъмат ман мекунад ҳамЭй

تا حشر، شکر نعمت من می کند همای

Аз бас ки шуд марои зи ғамати устихони лазиз

از بس که شد مرا ز غمت استخوان لذیذ

Халқ аз барои икдгри озор май кашанд

خلق از برای یکدگر آزار می کشند

Як мива нест дар даҳани боғбони лазиз

یک میوه نیست در دهن باغبان لذیذ

Аз май маро чаҳ завқ , ки дар коми ман салим

از می مرا چه ذوق، که در کام من سلیم

Набӯд зи даврии лаб ӯ шаҳди ҷони лазиз

نبود ز دوری لب او شهد جان لذیذ