Кӣ зи теғи офтоб хеш бошад ғами маро

کی ز تیغ آفتاب خویش باشد غم مرا

Сар буд дар роҳ ӯ чун қатраи шабнами маро

سر بود در راه او چون قطرهٔ شبنم مرا

Ман ки ҳамчун сабзаам ҳар шабнами оби зиндагии сет

من که همچون سبزه‌ام هر شبنم آب زندگی ست

Аз чаҳ дорад абр бар сари миннати олами маро

از چه دارد ابر بر سر منت عالم مرا

Мӯъҷизи исои зи захми синаи ман оҷиз аст

معجز عیسی ز زخم سینهٔ من عاجز است

Кӣ чу доғи оина судӣ диҳад марҳами маро

کی چو داغ آینه سودی دهد مرهم مرا

То ба кӣ аз оташ ҳар каси гудозами ҳамчуи мум

تا به کی از آتش هر کس گدازم همچو موم

Кошкӣ барадии дилӣ аз санг чун хотами маро

کاشکی بردی دلی از سنگ چون خاتم مرا

Дар қиёмати соқии кавсар агар ҷомӣ диҳад

در قیامت ساقی کوثر اگر جامی دهد

Кофарам гар бошад аз ошӯби маҳшари ғами маро

کافرم گر باشد از آشوب محشر غم مرا

эй ки дасти қудратат , ҳам панҷа ӣ сунъ худост

ای که دست قدرتت، هم پنجه ی صنع خداست

Мушти хокии қобилам , гар мекунӣ одами маро

مشت خاکی قابلم، گر می کنی آدم مرا

Сӯхтагар оташи ғами шохсорамро салим

سوخته گر آتش غم شاخسارم را سلیم

наметавонад кард абри даст ӯ хуррами маро

می‌تواند کرد ابر دست او خرم مرا