Ҳамчу анқост марои гӯшае аз дунёи бас

همچو عنقاست مرا گوشه ای از دنیا بس

Лаби ноне буд имрӯзи басу фардои бас

لب نانی بود امروز بس و فردا بس

Ҳаркасии чошнии фақр ва қаноат донист

هرکسی چاشنی فقر و قناعت دانست

Ҳамчуи гавҳар будаш қатрае аз дарёи бас

همچو گوهر بودش قطره ای از دریا بس

Нест дар қофила ӣ реги равони роҳбарӣ

نیست در قافله ی ریگ روان راهبری

Хизри мо роҳравон , боди дарин саҳрои бас

خضر ما راهروان، باد درین صحرا بس

Шаб ки дар анҷуманами бихўдӣ аз ҳад бигузашт

شب که در انجمنم بیخودی از حد بگذشت

Буд маънии нигоҳи ту ба ман гуё бас

بود معنی نگاه تو به من گویا بس

Ба тағофул натавон гашти ҳарифи хубон

به تغافل نتوان گشت حریف خوبان

Ҳамчуи хуршед , ҷаҳонро буд ӯ танҳо бас

همچو خورشید، جهان را بود او تنها بس

Нест оворагеи он кор ки кас пеша кунад

نیست آوارگی آن کار که کس پیشه کند

Дар сафар чанд ба сар май барӣ эй анқо , бас !

در سفر چند به سر می بری ای عنقا، بس!

Шаб ба соқӣ нигаҳӣ доштӣ аз аҷзи салим

شب به ساقی نگهی داشتی از عجز سلیم

Муддаои ту : бидиҳ буд надонам , ё бас ?

مدعای تو: بده بود ندانم، یا بس؟