Хуши онкии бода ӣ нобаст моя ӣ ҳушаш

خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش

Сабуии бода ба ҷой сараст бар дӯшаш

سبوی باده به جای سر است بر دوشش

з гул мапурс ки булбул чаҳ гуфтугӯ дорад

ز گل مپرس که بلبل چه گفتگو دارد

Чаҳ завқ аз сухани онро ки нашунӯд гӯшаш

چه ذوق از سخن آن را که نشنود گوشش

Чу об ҳарчӣ бибинад касе дарин гулшан

چو آب هرچه ببیند کسی درین گلشن

Бурун чу рафт , ҳама мешавад фаромӯшаш

برون چو رفت، همه می شود فراموشش

Асири ишқи турои доим аз Фнотлбӣ

اسیر عشق ترا دایم از فناطلبی

Шавад кафан чу илми пора бар сари дӯшаш

شود کفن چو علم پاره بر سر دوشش

зи хандаи оби ҳаёти лабаш ба мавҷ омад

ز خنده آب حیات لبش به موج آمد

Ҳадиси ташнаи лабон бод зад чу бар гӯшаш

حدیث تشنه لبان باد زد چو بر گوشش

Ҷаҳон ба ҳаркии забонӣ чу шамъ дод салим

جهان به هرکه زبانی چو شمع داد سلیم

Дар анҷуман натавонанд дид хомӯшаш

در انجمن نتوانند دید خاموشش