Дар сари кӯии ту шаби хок буд бистари мо

در سر کوی تو شب خاک بود بستر ما

Чун шаҳидони сари мо болаши зери сари мо

چون شهیدان سر ما بالش زیر سر ما

Дар тмошогаҳи дидори ту мо сӯхта ем

در تماشاگه دیدار تو ما سوخته ایم

Серума ӣ дида кунад оинаи хокистари мо

سرمه ی دیده کند آینه خاکستر ما

Мо тараққии биҷуз аз роҳ таназзул накунем

ما ترقی بجز از راه تنزل نکنیم

Хок чун дона кунад тарбияти ахтари мо

خاک چون دانه کند تربیت اختر ما

Ончӣ гӯйанд дарин қисса , мурассаъи хуонеи сет

آنچه گویند درین قصه، مرصع خوانی ست

Ҷоми ҷамшеди набӯдаи сет ба аз соғари мо

جام جمشید نبوده ست به از ساغر ما

Аз ҳавоӣ мегулранг надорад ором

از هوای می گلرنگ ندارد آرام

Чун гадоёни нафасии киштӣ бе лангари мо

چون گدایان نفسی کشتی بی لنگر ما

Ҳамчуи ойӣна ӣ девор , дарин дайри хароб

همچو آیینه ی دیوار، درین دیر خراب

Реша ӣ сабза ӣ зангор буд ҷавҳари мо

ریشه ی سبزه ی زنگار بود جوهر ما

Паии огоҳии айбу ҳунари хеши салим

پی آگاهی عیب و هنر خویش سلیم

Ҳамчу товус шуд ойӣна ӣ мо ҳар пари мо

همچو طاووس شد آیینه ی ما هر پر ما