Басаст , ин ҳама зоҳид макун адои хунак

بس است، این همه زاهد مکن ادای خنک

Чу субҳ чанд ба дӯши афкании радои хунак

چو صبح چند به دوش افکنی ردای خنک

зи хоки пои сабурӣ ба ишқ он дидам

ز خاک پای صبوری به عشق آن دیدم

Ки чашми мавсими гармои зи тўтёии хунак

که چشم موسم گرما ز توتیای خنک

Занами зи хӯни ҳавас , оби оташи дил ро

زنم ز خون هوس، آب آتش دل را

Ки дасти сӯхтаро хуш буд ҳинои хунак

که دست سوخته را خوش بود حنای خنک

Дилами таваққуъ гармӣ надорад аз аҳбоб

دلم توقع گرمی ندارد از احباب

Чу нахли мум ки месозадаш ҳавои хунак

چو نخل موم که می سازدش هوای خنک

Шабӣ чу шамъи дрои гарм аз дирам , то чанд

شبی چو شمع درآ گرم از درم، تا چند

Кунад ба гиря ӣ ман субҳ , хандаҳои хунак

کند به گریه ی من صبح، خنده های خنک

Шудам фусурдаи зи сармои зуҳди хушк , салим

شدم فسرده ز سرمای زهد خشک، سلیم

Кунам ба оташ май гарм , дасту пои хунак

کنم به آتش می گرم، دست و پای خنک