Манам ки ғайр сафар нест пеша ӣ дигарам

منم که غیر سفر نیست پیشه ی دگرم

Ҳамеша Хизр ба оворагеи сети роҳбарам

همیشه خضر به آوارگی ست راهبرم

зи маҳд , нақл макон кардаам ба хона ӣ зин

ز مهد، نقل مکان کرده ام به خانه ی زین

Замона карда чу Юсуфи бузург дар сафарам

زمانه کرده چو یوسف بزرگ در سفرم

Чу мӯри хаста азон май кашами қадам дар роҳ

چو مور خسته ازان می کشم قدم در راه

Ки тӯшае биҷуз аз заъф нест дар камарам

که توشه ای بجز از ضعف نیست در کمرم

Чу гул ҳамеша парешон буд марои дастор

چو گل همیشه پریشان بود مرا دستار

зи бас ки берух ӯ мезанад ҷунун ба серум

ز بس که بی رخ او می زند جنون به سرم

Ғам замона хӯрам то ба чанд , пиндорӣ

غم زمانه خورم تا به چند، پنداری

Ки ин хароба ба мироси монда аз падарам

که این خرابه به میراث مانده از پدرم

Салим ҳар нафас аз заъфи бас ки ме меРом

سلیم هر نفس از ضعف بس که می میرم

зи ёди барда ӣ мироси хору навҳаи гарм

ز یاد برده ی میراث خوار و نوحه گرم