Рӯм чу аз сари кӯяш , намеравад поем

روم چو از سر کویش، نمی‌رود پایم

Чу об май рӯму ҳамчуи рег бар ҷоем

چو آب می‌روم و همچو ریگ بر جایم

Ба роҳи шавқ , нишон то зи нӯк хорӣ ҳаст

به راه شوق، نشان تا ز نوک خاری هست

зи барги лолау гул , по намехӯрд поем

ز برگ لاله و گل، پا نمی‌خورد پایم

зи ишқи бас ки парешонам , аҳли олам ро

ز عشق بس که پریشانم، اهل عالم را

Тамоми мавъиза ҳамчун ҳадис доноем

تمام موعظه همچون حدیث دانایم

Чу қатраи хотир ҷамъӣ надодаанд маро

چو قطره خاطر جمعی نداده‌اند مرا

Ба роҳи ишқи парешон чу сайл дарёем

به راه عشق پریشان چو سیل دریایم

Забони таънаи мабодо ки бар ту бигушоӣанд

زبان طعنه مبادا که بر تو بگشایند

Мабош ҳамраҳи ман ҷони ман ки расвоем

مباش همره من جان من که رسوایم

Кашид аз қадамами хори роҳ ӯ айём

کشید از قدمم خار راه او ایام

Чу шамъ рафт буруни ҷонам аз каф поем

چو شمع رفت برون جانم از کف پایم

Салими панҷаи мижгони зи баси марои афшурд

سلیم پنجهٔ مژگان ز بس مرا افشرد

Чу хор хушк намонда сети нам дар аъзоем

چو خار خشک نمانده‌ست نم در اعضایم