зи тўФи майкадаи воҷиб буд сипоси маро

ز طوف میکده واجب بود سپاس مرا

Ки кард шавқи брҳмни худошиноси маро

که کرد شوق برهمن خداشناس مرا

Чунон ки соя ӣ абри баҳорӣ аз хуршед

چنان که سایه ی ابر بهاری از خورشید

зи ҷилва ӣ ту парешон шавад ҳавоси маро

ز جلوه ی تو پریشان شود حواس مرا

Магари зи дасти ту эй булҳавас қадаҳ гирад

مگر ز دست تو ای بوالهوس قدح گیرد

Ҳазор мартаба зойеъ шуд илтимоси маро

هزار مرتبه ضایع شد التماس مرا

намекунам ба гулу лолаи даст , пиндорӣ

نمی کنم به گل و لاله دست، پنداری

Ки боғбон ба чамани бардаи баҳри поси маро

که باغبان به چمن برده بهر پاس مرا

Маро ба раду қабули замона корӣ нест

مرا به رد و قبول زمانه کاری نیست

Агар касе нашносад , ту май шиноси маро

اگر کسی نشناسد، تو می شناس مرا

зи бас ба ҷом шаробаст улфатам , чун моҳ

ز بس به جام شراب است الفتم، چون ماه

Баради гирифтагии дил , садои тоси маро

برد گرفتگی دل، صدای طاس مرا

Ба чашм пок бинозам , ки ҳар нафаси булбул

به چشم پاک بنازم، که هر نفس بلبل

Барад ба сайри гулистон ба илтимоси маро !

برد به سیر گلستان به التماس مرا!

Чунон ба сайри чаман бе такаллуфонаи рӯм

چنان به سیر چمن بی تکلفانه روم

Ки андалеб кунад боғбони қиёси маро

که عندلیب کند باغبان قیاس مرا

Азон ба кишти амли ҳамчуи хӯша май ларзам

ازان به کشت امل همچو خوشه می لرزم

Ки мавҷи об хабар медиҳад зи доси маро

که موج آب خبر می دهد ز داس مرا

Ба азми сайри чаман чун рӯми зи хонаи бурун ?

به عزم سیر چمن چون روم ز خانه برون؟

Ки хорҳост ба по аз гули пилос маро

که خارهاست به پا از گل پلاس مرا

зи баси газанд чу Юсуф кашидаам аз чоҳ

ز بس گزند چو یوسف کشیده ام از چاه

Чу мор мешавад аз ресмони ҳароси маро

چو مار می شود از ریسمان هراس مرا

зи бас ки ҷома даридам ба ишқу расвоӣ

ز بس که جامه دریدم به عشق و رسوایی

зи тан канора кунад чун илми либоси маро

ز تن کناره کند چون علم لباس مرا

Чигуна домани васли туро нигаҳ дорам ?

چگونه دامن وصل ترا نگه دارم؟

зи кори рафта чу сарпанҷа ӣ ҳавоси маро

ز کار رفته چو سرپنجه ی حواس مرا

Салими ҳамчуи масеҳои рӯм ба сӯии фалак

سلیم همچو مسیحا روم به سوی فلک

Чаҳ кори мондаи дарин дайр бе асоси маро ?

چه کار مانده درین دیر بی اساس مرا؟