Биё ки чатри саодати зи барг ток кунем

بیا که چتر سعادت ز برگ تاک کنیم

Чу субҳ , ҷайби фалакро зи ғусса чок кунем

چو صبح، جیب فلک را ز غصه چاک کنیم

Биор бода ки дар дил агар ғуборӣ ҳаст

بیار باده که در دل اگر غباری هست

Чу обу оина бо рӯзгор пок кунем

چو آب و آینه با روزگار پاک کنیم

Сипеҳрро зи либоси азои буруни орем

سپهر را ز لباس عزا برون آریم

Сари бурӣда ӣ хуршедро ба хок кунем

سر بریده ی خورشید را به خاک کنیم

намехӯрем ғами рӯзгор то ме ҳаст

نمی خوریم غم روزگار تا می هست

Чаҳ лозимаст ки худро зи ғам ҳалок кунем

چه لازم است که خود را ز غم هلاک کنیم

Замона мекунад он фитнае ки ме хоҳад

زمانه می کند آن فتنه ای که می خواهد

Чаҳ суди азин ки чу гули ҷайби хеш чок кунем

چه سود ازین که چو گل جیب خویش چاک کنیم

Салим , фурсатӣ аз рӯзгор то дорем

سلیم، فرصتی از روزگار تا داریم

Ҳисоби хеш ба айём ба ки пок кунем

حساب خویش به ایام به که پاک کنیم