зи шавқати гоҳ дар дунболи гул ҳамчун сабои уфтам

ز شوقت گاه در دنبال گل همچون صبا افتم

Гуҳӣ бар дасту пои глрхон ҳамчун ҳинои уфтам

گهی بر دست و پای گلرخان همچون حنا افتم

Дигар роҳии ниҳодаи шавқ дар пешам ки аз шодӣ

دگر راهی نهاده شوق در پیشم که از شادی

Ба пои хештан дар ҳар қадам чун нақши пои уфтам

به پای خویشتن در هر قدم چون نقش پا افتم

Дарин заъфами мададкорӣ ба роҳи шавқ май бояд

درین ضعفم مددکاری به راه شوق می‌باید

Ба Хизрами дастрас чун нест , дар пои Асои уфтам

به خضرم دسترس چون نیست، در پای عصا افتم

Марои корӣ ба ҷузи афтодагӣ чун нест дар олам

مرا کاری به جز افتادگی چون نیست در عالم

Гар аз хок дар майхона бархезам , куҷои уфтам

گر از خاک در میخانه برخیزم، کجا افتم

Чаҳ нақсонеи маро бар пояи қадар ва шараф дорад

چه نقصانی مرا بر پایهٔ قدر و شرف دارد

Агар бар хоки раҳ чун сояи боли ҳумои уфтам

اگر بر خاک ره چون سایهٔ بال هما افتم

Марои толеъ ба сӯии мақсадӣ ҳаргиз нашуд раҳбар

مرا طالع به سوی مقصدی هرگز نشد رهبر

Ба хоки ноумедӣ чанд чун тири хатои уфтам ?

به خاک ناامیدی چند چون تیر خطا افتم؟

зи қисмат зон наме нолам , ки ҳамчун дона ме донам

ز قسمت زان نمی‌نالم، که همچون دانه می‌دانم

зи чанги мӯр агар гирдами раҳо , дар Асияи уфтам

ز چنگ مور اگر گردم رها، در آسیا افتم

Ним ғамгин агар бахти сияҳ овора ам дорад

نیم غمگین اگر بخت سیه آواره‌ام دارد

Чу хол рӯй хубони хуши намоям , ҳркҷои уфтам

چو خال روی خوبان خوش‌نمایم، هرکجا افتم

Ба дарвешии салим аз бас ки ху кардам , пас аз мурдан

به درویشی سلیم از بس که خو کردم، پس از مردن

Чу оташи зинда май гирдам , агар бар бӯрёи уфтам

چو آتش زنده می‌گردم، اگر بر بوریا افتم