Аз замин озурдаам , вази осмон ранҷида ам

از زمین آزرده‌ام، وز آسمان رنجیده‌ام

Дӯстон ! ранҷидаам зини душманон , ранҷида ам

دوستان! رنجیده‌ام؛ زین دشمنان، رنجیده‌ام

Ҳамчуи бодомам агар бар чашми сад сӯзан зананд

همچو بادامم اگر بر چشم صد سوزن زنند

Чашми нгшоими зи ҳам , бас каз ҷаҳон ранҷида ам

چشم نگشایم ز هم، بس کز جهان رنجیده‌ام

Шуд дароӣ маҳмилами ноқавс бар азми фаранг

شد درای محملم ناقوس بر عزم فرنگ

Каз Ироқи озурдаи вази Ҳиндӯстон ранҷида ам

کز عراق آزرده وز هندوستان رنجیده‌ام

Ҳарчӣ бодои бод , танҳо май рӯми ин роҳ ро

هرچه بادا باد، تنها می روم این راه را

Накҳати пероҳанам , аз корвон ранҷида ам

نکهت پیراهنم، از کاروان رنجیده‌ام

Бода ӣ софӣ намесозад дили нософ ро

بادهٔ صافی نمی سازد دل ناصاف را

Май намехоҳам , ки аз пирмғон ранҷида ам

می نمی‌خواهم، که از پیرمغان رنجیده‌ام

Иттифоқи дасту дил бояд , ба ҳркорӣ ки ҳаст

اتفاق دست و دل باید به هرکاری که هست

Гул наме гирам ба каф , каз боғбон ранҷида ам

گل نمی‌گیرم به کف کز باغبان رنجیده‌ام

Соя ӣ хори биёбонам ба аз сад гулшан аст

سایهٔ خار بیابانم بِـه از صد گلشن است

Булбулам , аммо зи боғу бӯстон ранҷида ам

بلبلم اما ز باغ و بوستان رنجیده‌ام

Гоҳ бар гул май занами худро , гуҳӣ бар хору хас

گاه بر گل می‌زنم خود را گهی بر خار و خس

Тоир Ром кардаам , аз ошён ранҷида ам

طایر رم کرده‌ام، از آشیان رنجیده‌ام

Ранҷишам бо дӯстони афзӯни зи шавқ афтода аст

رنجشم با دوستان افزون ز شوق افتاده است

Муждаи бод эй душманон каз дӯстон ранҷида ам

مژده باد ای دشمنان کز دوستان رنجیده‌ام

Барқи ман кӣ хешро ғофил ба хирман ме занад

برق من کی خویش را غافل به خرمن می‌زند

Бо хабар бошед , гуфтам дӯстон , ранҷидаам !

با خبر باشید؛ گفتم دوستان، رنجیده‌ام!

Теғӣ аз ҳар пар ҳамоил кардаам ҳамчун ҳамЭй

تیغی از هر پر حمایل کرده‌ام همچون همای

Баъди азин хӯн мехӯрам каз устихон ранҷида ам

بعد از این خون می‌خورم کز استخوان رنجیده‌ام

Интиқоми чархро калакам азишон ме кашад

انتقام چرخ را کلکم از ایشان می‌کشد

Вой бар аҳли ҷаҳон каз осмон ранҷида ам

وای بر اهل جهان کز آسمان رنجیده‌ام

Як кас аз осеби ман мушкил ки ҷони беруни барад

یک کس از آسیب من مشکل که جان بیرون برد

Дар рамаи афтодаи гург аз шубон ранҷида ам

در رمه افتاده گرگ، از شبان رنجیده‌ام

Ин қасида шуд ғазал , охири з рӯй ихтисор

این قصیده شد غزل، آخر ز روی اختصار

То ба кӣ гӯям салим аз ин ва он ранҷида ам

تا به کی گویم سلیم از این و آن رنجیده‌ام