Ҳавоӣ туаст дар сар , сояи гулро наме донам

هوای توست در سر، سایهٔ گل را نمی‌دانم

Маро рӯй ту май бояд , гулу млро наме донам

مرا روی تو می‌باید، گل و مل را نمی‌دانم

Чу маҷнӯни ман ба кӯй ошиқӣ меоем аз саҳро

چو مجنون من به کوی عاشقی می‌آیم از صحرا

Табассумро наме фаҳмам , тағофулро наме донам

تبسم را نمی‌فهمم، تغافل را نمی‌دانم

Чу мавҷи чашмаи кавсар , зи олоиши пари булбул

چو موج چشمهٔ کوثر، ز آلایش پر بلبل

Яқин покаст , аммо домани гулро наме донам

یقین پاک است، اما دامن گل را نمی‌دانم

Дарин дарё чу мавҷам Хизр меронад ба оби охир

درین دریا چو موجم خضر می‌راند به آب آخر

зи бас ҳар лаҳза мегуяд раҳи пулро наме донам

ز بس هر لحظه می‌گوید ره پل را نمی‌دانم

Баҳор омад салим ва дар чаман пайдо наме гирданд

بهار آمد سلیم و در چمن پیدا نمی‌گردند

Чаҳ бар сари омадаи қамарӣу булбулро наме донам

چه بر سر آمده قمری و بلبل را نمی‌دانم