з бе парвоеи чашмати дили озурда Эй дорам
ز بیپروایی چشمت دل آزردهای دارم
Лабат ҳаргиз намегуяд намаки парварда Эй дорам
لبت هرگز نمیگوید نمکپروردهای دارم
Димоғи ман параст аз буии он гул , кас чаҳ ме донад
دماغ من پر است از بوی آن گل، کس چه میداند
Ки дар вайронаи худ , ганҷи бодоўрдаҳ Эй дорам
که در ویرانهٔ خود، گنج بادآوردهای دارم
Аминӣ нест ғайр аз хоки ин гулшан ки бисипорам
امینی نیست غیر از خاک این گلشن که بسپارم
Ба домани ҳамчуи гул , мушт зар нашимурда Эй дорам
به دامن همچو گل، مشت زر نشمردهای دارم
Чаҳ миннат дар қиёмати ишқ ӯро бар серум бошад
چه منت در قیامت عشق او را بر سرم باشد
зи захми теғ ӯ , на хӯрдае , на барда Эй дорам !
ز زخم تیغ او، نه خوردهای، نه بردهای دارم!
Қиёмати ҳам гузашту домани он тундху нагирифт
قیامت هم گذشت و دامن آن تندخو نگرفت
Миёни куштагон ӯ , чаҳ хӯни мурда Эй дорам
میان کشتگان او، چه خون مردهای دارم
Салим аз боғбони мамнӯни гул ҳаргиз нахоҳам шуд
سلیم از باغبان ممنون گل هرگز نخواهم شد
Ки аз дил дар бағали доими гули пажмурда Эй дорам
که از دل در بغل دایم گل پژمردهای دارم