Ман аз миёнаи бурун , ёр дар канори маро

من از میانه برون، یار در کنار مرا

Ҳиҷоби ишқ чаҳ шуд , парда Эй биор маро

حجاب عشق چه شد، پرده ای بیار مرا

Ғурури сафи шикании доштам , чаҳ донистам

غرور صف شکنی داشتم، چه دانستم

Шикаст медиҳад ин гӯнаи як савори маро

شکست می دهد این گونه یک سوار مرا

ФрўгрФтаҳи зи баси ҷӯш гиряам бе ту

فروگرفته ز بس جوش گریه ام بی تو

Баромади абри зи доман чу кӯҳсори маро

برآمد ابر ز دامن چو کوهسار مرا

Чаҳ суди чӯби гул эй дӯстон ки шӯри ҷунун

چه سود چوب گل ای دوستان که شور جنون

з ҳар баҳор фузунаст ин баҳори маро

ز هر بهار فزون است این بهار مرا

зи пораҳои дил аз бас параст , пиндорӣ

ز پاره های دل از بس پر است، پنداری

Ки обгинаи шикастаи сет дар канори маро

که آبگینه شکسته ست در کنار مرا

Хушам ки кард ба мастии замонаи машҳурам

خوشم که کرد به مستی زمانه مشهورم

Ним ғулом ки хонанд ҳӯшёри маро

نیم غلام که خوانند هوشیار مرا

Чу рафтам , омаданам нест , офтоби ним

چو رفتم، آمدنم نیست، آفتاب نیم

Фиғон ки хуб надониста рӯзгори маро

فغان که خوب ندانسته روزگار مرا

намехӯрам ғами худ то ғам ту ҳаст эй дӯст

نمی خورم غم خود تا غم تو هست ای دوست

Сари ту боди саломат , ба худ чаҳ кори маро

سر تو باد سلامت، به خود چه کار مرا

Супурдаам ба ту худро , ту ҳам пас аз мурдан

سپرده ام به تو خود را، تو هم پس از مردن

Ба хоки раҳгузар хештан сипор маро

به خاک رهگذر خویشتن سپار مرا

Чу хок гарчи надорад вуҷӯди ман қадре

چو خاک گرچه ندارد وجود من قدری

Барои кӯрии душмани нигоҳи дори маро

برای کوری دشمن نگاه دار مرا

Касе зи гумшудагони ғайри ман салим намонад

کسی ز گمشدگان غیر من سلیم نماند

Замона дошт зи анқо ба ёдгори маро

زمانه داشت ز عنقا به یادگار مرا