Дарин кишвар чаҳ мипрсии ғурури ҳасани саркаш ро

درین کشور چه میپرسی غرور حسن سرکش را

Ки бо шамшери чубин май кашанди атфоли оташ ро

که با شمشیر چوبین می کشند اطفال آتش را

зи гулшан май расм чун хастае каз ҷанги баргардад

ز گلشن می رسم چون خسته ای کز جنگ برگردد

Ки гулбун бар дилам аз тир холӣ карда таркиш ро

که گلبن بر دلم از تیر خالی کرده ترکش را

Дарин гулшани ман он нахли куҳани парварда ӣ хушкам

درین گلشن من آن نخل کهن پرورده ی خشکم

Ки гули гули бушковад , пешаши барӣ чун номи оташ ро

که گل گل بشکفد، پیشش بری چون نام آتش را

Набошад ҷои мӯ дар каф , валегар хат ӯ бинад

نباشد جای مو در کف، ولی گر خط او بیند

Сулаймони ҷой дар каф медиҳад он мӯии дилкаш ро

سلیمان جای در کف می دهد آن موی دلکش را

Нигаҳро ғамзаи берун аз сафи мижгон наме орад

نگه را غمزه بیرون از صف مژگان نمی آرد

Ба ҳар сайдӣ наяндозанд тир рӯй таркиш ро

به هر صیدی نیندازند تیر روی ترکش را

Салими афлоку анҷумро надидам нашъаи файзӣ

سلیم افلاک و انجم را ندیدم نشئه فیضی

зи кайфият насибӣ нест ин ҷоми мунаққаш ро

ز کیفیت نصیبی نیست این جام منقش را