Диҳад ба зарра чу хуршеди обу тоб , сухан

دهد به ذره چو خورشید آب و تاب، سخن

Мабод он ки касеро кунад хароб , сухан

مباد آن که کسی را کند خراب، سخن

Тилисми ғам ки шикастӣ ? агар зи ҳалқаи гӯш

طلسم غم که شکستی؟ اگر ز حلقهٔ گوش

намегузошт сари пой дар рикоби сухан

نمی‌گذاشت سر پای در رکاب سخن

Марои димоғи ҳадиси биҳишт ва дӯзах нест

مرا دماغ حدیث بهشت و دوزخ نیست

Гуҳ аз шароб кунам , гоҳе аз кабоби сухан

گه از شراب کنم، گاهی از کباب سخن

Сар бурӣда нагӯяд сухан , чаҳ ақласт ин

سر بریده نگوید سخن، چه عقل است این

зи роз чарх мапурсед аз офтоби сухан

ز راز چرخ مپرسید از آفتاب سخن

Агар забон хамӯшон ин чамани доне

اگر زبان خموشان این چمن دانی

Буд табассум ҳар ғунчаи як китоби сухан

بود تبسم هر غنچه یک کتاب سخن

Ҳадиси лаъли ту кӯтаҳ намешавад , чаҳ аҷаб

حدیث لعل تو کوته نمی شود، چه عجب

Агар дароз шавад дар сари шароби сухан

اگر دراز شود در سر شراب سخن

зи васфи он гиреҳи зулф бар забони салим

ز وصف آن گره زلف بر زبان سلیم

Чу ҳарфи лоли даройад ба печу тоби сухан

چو حرف لال درآید به پیچ و تاب سخن