То ба кӣ бар ман шикаст ояд чу мино аз замин

تا به کی بر من شکست آید چو مینا از زمین

Май гурезам бар фалак ҳамчун масеҳо аз замин

می گریزم بر فلک همچون مسیحا از زمین

Дорад аз ҷой дигар сарришта дар каф реша ам

دارد از جای دگر سررشته در کف ریشه ام

Об ва рангам нест чун гулҳои дебо аз замин

آب و رنگم نیست چون گل های دیبا از زمین

Дар гулистонӣ ки чун гули мо дарав парварда ем

در گلستانی که چون گل ما درو پرورده ایم

Ҳамчу нилӯфар барояд осмонҳо аз замин

همچو نیلوفر برآید آسمان ها از زمین

Он ки дар қайд худаст аз рози ишқ огоҳ нест

آن که در قید خود است از راز عشق آگاه نیست

Осмонро мекунад доими тамошо аз замин

آسمان را می کند دایم تماشا از زمین

Мо ба ин дуни ҳимматӣ чун бо масеҳо дам занем ?

ما به این دون همتی چون با مسیحا دم زنیم؟

ӯ сухан аз осмон мегуяд ва мо аз замин

او سخن از آسمان می گوید و ما از زمین

Гар надорӣ май , ба гулшани рӯ ки онҷо чун рӯй

گر نداری می، به گلشن رو که آنجا چون روی

Соғар май мешавад чун лолаи пайдо аз замин

ساغر می می شود چون لاله پیدا از زمین

Чун нишинам аз паии осӯдагӣ , каз шавқ ӯ

چون نشینم از پی آسودگی، کز شوق او

Ҳамчуи афлоками расидаи ҳафт аъзо бар замин

همچو افلاکم رسیده هفت اعضا بر زمین

Аз ғубори ғам халосӣ нест ҳарҷо ме рӯем

از غبار غم خلاصی نیست هرجا می رویم

Гирд бошад бештар дар рӯй дарё аз замин

گرد باشد بیشتر در روی دریا از زمین

Гуфтугӯе сар кунем аз олами дигари салим

گفتگویی سر کنیم از عالم دیگر سلیم

То ба кӣ гуяд касе аз осмон ё аз замин

تا به کی گوید کسی از آسمان یا از زمین