Ман рози ҷаҳонам , буд афсона ба аз ман

من راز جهانم، بود افسانه به از من

Маъмурааму гӯша ӣ вайрона ба аз ман

معموره ام و گوشه ی ویرانه به از من

Ҳаргиз натавонам ки сар аз хок барорам

هرگز نتوانم که سر از خاک برآرم

Он мӯри заъифам ки буд дона ба аз ман

آن مور ضعیفم که بود دانه به از من

Дар хонаи зи асбоби ҷаҳон ҳеҷ надорам

در خانه ز اسباب جهان هیچ ندارم

Кас варна надорад чу камон , хона ба аз ман

کس ورنه ندارد چو کمان، خانه به از من

Дар суҳбати мо ва ту чаҳ гунҷоиши инҳост

در صحبت ما و تو چه گنجایش اینهاست

На шамъ ба аз туаст , на парвона ба аз ман

نه شمع به از توست، نه پروانه به از من

Дар замзама ҳар мурғ чаман нест чу булбул

در زمزمه هر مرغ چمن نیست چو بلبل

Гуяд ҳамаи каси мисраӣ , аммо на ба аз ман

گوید همه کس مصرعی، اما نه به از من

Воқиф чу салим аз ҳамаи асрори ҷаҳонам

واقف چو سلیم از همه اسرار جهانم

Кас нест хабардори азин хона ба аз ман

کس نیست خبردار ازین خانه به از من