Сад хатар дорад биёбони муҳаббат , оҳи оҳ

صد خطر دارد بیابان محبت، آه آه

Об агар хоҳад касе аз Хизр , гуяд чоҳи чоҳ

آب اگر خواهد کسی از خضر، گوید چاه چاه

Рӯзгор аз нисбат покон кунад ислоҳи мо

روزگار از نسبت پاکان کند اصلاح ما

Доя шавед рӯй Тифлонро ва гуяд моҳи моҳ

دایه شوید روی طفلان را و گوید ماه ماه

Илтифоти доимии махсӯси ҷамъӣ дигар аст

التفات دایمی مخصوص جمعی دیگر است

Гӯша ӣ чашмӣ ба мо ҳам дорад , аммо гоҳи гоҳ

گوشه ی چشمی به ما هم دارد، اما گاه گاه

Дар тариқи шавқ , осоиш намеёбад таниш

در طریق شوق، آسایش نمی یابد تنش

Ҷома ӣ марди мусофир гар набошад роҳи роҳ

جامه ی مرد مسافر گر نباشد راه راه

Бар сари кӯии муҳаббат бар матоъи худ салим

بر سر کوی محبت بر متاع خود سلیم

Нола аз таъсири онҷо нолаасту оҳи оҳ

ناله از تأثیر آنجا ناله است و آه آه