Дар кӯй май фурӯашон , гирдами з бе навое
در کوی میفروشان، گردم ز بینوایی
Дар дасти ҷоми холӣ , чун косаи гадоӣ
در دست جام خالی، چون کاسهٔ گدایی
Дар субҳ аз сифедӣ чун шер май намояд
در صبح از سفیدی چون شیر می نماید
Мисатони зи духтари руз , созанди мумиёе
مستان ز دختر رز، سازند مومیایی
Дар кӯй бе вафоёни донеи сиришк ман чист
در کوی بی وفایان دانی سرشک من چیست
Чун пеши аҳли Кӯфа , тасбеҳи Карбалое
چون پیش اهل کوفه، تسبیح کربلایی
Кӯи он ки дар ишорат бо ман туро ҳар ангушт
کو آن که در اشارت با من ترا هر انگشت
Печидаи номае буд аз коғази ҳиное
پیچیده نامه ای بود از کاغذ حنایی
Чашму дилу забонии дорӣ , ки каси мубиноад !
چشم و دل و زبانی داری، که کس مبیناد!
эй ҳамчуи гули саропои сомон бе вафое
ای همچو گل سراپا سامان بی وفایی
Он гули салими охири номеҳрбони баромад
آن گل سلیم آخر نامهربان برآمد
Хуши он ки буд бо ӯ оғози ошноӣ
خوش آن که بود با او آغاز آشنایی