Дар раҳи овораге бахтам фиканд аз душманӣ

در ره آوارگی بختم فکند از دشمنی

Дар биёбоне ки кор Хизр бошад раҳзанӣ

در بیابانی که کار خضر باشد رهزنی

Аз либоси мутрибӣ каз базми мо берун равад

از لباس مطربی کز بزم ما بیرون رود

Серума май резад чу хокистари зи рахти гулханӣ

سرمه می ریزد چو خاکستر ز رخت گلخنی

Офияти хоҳӣ , машав олӯда ӣ моли ҷаҳон

عافیت خواهی، مشو آلوده ی مال جهان

Шамъро бошад балои ҷон , либоси равғанӣ

شمع را باشد بلای جان، لباس روغنی

Хилвати ҳаммомро монад ҳарими рӯзгор

خلوت حمام را ماند حریم روزگار

Дар миёни халқ аз бас ом шуд трдомнӣ

در میان خلق از بس عام شد تردامنی

Дар кноити нуктае кофии сет аз равшандилон

در کنایت نکته ای کافی ست از روشندلان

Маснад исо кунад хуршеди тобони сӯзанӣ

مسند عیسی کند خورشید تابان سوزنی

Чашм то пӯшедам аз дунё , сафоӣ дил фузуд

چشم تا پوشیدم از دنیا، صفای دل فزود

Хонаи ойӣна аз равзан надорад равшанӣ

خانهٔ آیینه از روزن ندارد روشنی

Бас ки ҳрсўи булбулон аз оташ гул сӯхтанд

بس که هرسو بلبلان از آتش گل سوختند

намекунад қамарии дарин гулшани тахаллуси гулханӣ !

می کند قمری درین گلشن تخلص گلخنی!

Гар сабуӣ май зи хоки рустами як даст нест

گر سبوی می ز خاک رستم یک دست نیست

Аз куҷо овардааст ин зӯр ва ин мрдоФкнӣ ? !

از کجا آورده است این زور و این مردافکنی؟!

Пеши мурғонгар ба он қади сарвро нисбат кунад

پیش مرغان گر به آن قد سرو را نسبت کند

Тавқи қамарии бишиканад , аз баси знндши гарданӣ !

طوق قمری بشکند، از بس زنندش گردنی!

Гуфтугӯии ишқ ӯ доранд бо ҳам дар миён

گفتگوی عشق او دارند با هم در میان

Гулханӣ бо гулханӣу гулшанӣ бо гулшанӣ

گلخنی با گلخنی و گلشنی با گلشنی

Аз бақои ин чамангар бохабар будӣ , салим

از بقای این چمن گر باخبر بودی، سلیم

Гул ба марги хеши пӯшедии қабои сӯсанӣ

گل به مرگ خویش پوشیدی قبای سوسنی