Дилам чун лолаи афрӯзади зи доғӣ

دلم چون لاله افروزد ز داغی

Шавад равшан , чароғӣ аз чароғӣ

شود روشن، چراغی از چراغی

Ба базми орои ин тираи табъон

به بزم آرایی این تیره طبعان

Абас чун шамъ май сӯзами димоғӣ

عبث چون شمع می سوزم دماغی

Гул аз назораи манъ ӯ наме кард

گل از نظاره منع او نمی کرد

Агар медошт булбули чашми зоғӣ

اگر می داشت بلبل چشم زاغی

зи шавқи сарви қадӣ , чанд нолон

ز شوق سرو قدی، چند نالان

Рӯм чун об аз боғӣ ба боғӣ ?

روم چون آب از باغی به باغی؟

Ки ёди оради салим аз мо ғарибон ?

که یاد آرد سلیم از ما غریبان؟

намегирад кас аз анқои суроғӣ

نمی‌گیرد کس از عنقا سراغی