Косаи мо з суфоласт , хуши ин мискинӣ

کاسهٔ ما ز سفال است، خوش این مسکینی

Панҷа мо набӯд шонаи мӯии чинӣ

پنجهٔ ما نبود شانهٔ موی چینی

Роҳ шуд баста ба ҳарфаш , ки ба ҳам часбидаи сет

راه شد بسته به حرفش، که به هم چسبیده‌ست

Ду лаб ӯ чу забони қалам аз ширинӣ

دو لب او چو زبان قلم از شیرینی

Номаро коғаз абрӣ кунам аз мавҷи сиришк

نامه را کاغذ ابری کنم از موج سرشک

Шояд он Тифл қабулаш кунад аз рангинӣ

شاید آن طفل قبولش کند از رنگینی

Соя ӣ лавҳ мазораст марои сарви чаман

سایه ی لوح مزار است مرا سرو چمن

Беқадаш мекунад аз бас ба дилами сангинӣ

بی قدش می کند از بس به دلم سنگینی

Ҳаваси неъмати фағфур худороӣ кард

هوس نعمت فغفور خودآرایی کرد

Коса бар даст гадо дод зи чӯби чинӣ

کاسه بر دست گدا داد ز چوب چینی

Аҷабӣ нест азу гар бигурезанд салим

عجبی نیست ازو گر بگریزند سلیم

Сабзивораст хату булҳавасони қазвӣнӣ

سبزوار است خط و بوالهوسان قزوینی