Суроҳеро манеҳ соқӣ ба пеши чашми ман холӣ

صراحی را منه ساقی به پیش چشم من خالی

Ки натавон дид ҷои дӯстон дар анҷумани холӣ

که نتوان دید جای دوستان در انجمن خالی

Танамро аз заъифӣ чун ғубор ифшоанд аз доман

تنم را از ضعیفی چون غبار افشاند از دامن

Дили худро чунин кард охир аз ман перҳани холӣ

دل خود را چنین کرد آخر از من پیرهن خالی

зи тешаи даст агар бардошт , домангир ширин шуд

ز تیشه دست اگر برداشت، دامنگیر شیرین شد

Муҳаббат кӣ тавонад дид дасти кӯҳкани холӣ ?

محبت کی تواند دید دست کوهکن خالی؟

Чу хомаи нуктаи пардозии маро дар сафҳа ӣ базмии сет

چو خامه نکته پردازی مرا در صفحه ی بزمی ست

Ки доим чун нигини онҷо буд ҷои сухани холӣ

که دایم چون نگین آنجا بود جای سخن خالی

Биҳиштӣ чун қафас дар олам эй булбул наме бошад

بهشتی چون قفس در عالم ای بلبل نمی باشد

Аҷаби домии сети ӣнҷо , ҷои мурғони чамани холӣ !

عجب دامی ست اینجا، جای مرغان چمن خالی!

Ба малики ҳинд аз баси хоки ғурбат дилнишинам шуд

به ملک هند از بس خاک غربت دلنشینم شد

Вуҷӯдам кард домони худ аз хоки ватани холӣ

وجودم کرد دامان خود از خاک وطن خالی

Салими он кас ки гул бар хоки мо дар мастӣ ифшоанд

سلیم آن کس که گل بر خاک ما در مستی افشاند

Мабодо аз гул ва май ҳаргизаши дасту даҳани холӣ

مبادا از گل و می هرگزش دست و دهن خالی