Бе ту имшаби соғар май , дида хўнбор дошт

بی تو امشب ساغر می، دیدهٔ خونبار داشت

Мурғи нағмаи сар ба зери бол мўсиқор дошт

مرغ نغمه سر به زیر بال موسیقار داشت

Заҳр аз гӯшам чакад чун шабнам аз домони гул

زهر از گوشم چکد چون شبنم از دامان گل

Носеҳи ман дар даҳан гуё забон мор дошт

ناصح من در دهن گویا زبان مار داشت

Ҳаркасӣ ҷӯяд харидори матоъи хеш ро

هرکسی جوید خریدار متاع خویش را

Сӯй оташ рафт азон моҳӣ ки мушт хор дошт

سوی آتش رفت ازان ماهی که مشت خار داشت

Дар мусулмонӣ намедонам тариқи кори худ

در مسلمانی نمی‌دانم طریق کار خود

Вақти кофари хуш ки ӯ сарришта зуннор дошт

وقت کافر خوش که او سررشتهٔ زنار داشت

Шамъи ман имшаб ба гирди хеш аз аҳли ҳавас

شمع من امشب به گرد خویش از اهل هوس

Ҷои парвона , ҳамаи мурғон отшхўор дошт

جای پروانه، همه مرغان آتشخوار داشت

Ҳар нишотиро ғамии пинҳон ба зер доман аст

هر نشاطی را غمی پنهان به زیر دامن است

Бар сар ҳар каси гулии дидем , дар по хор дошт

بر سر هر کس گلی دیدیم، در پا خار داشت

Гуфт ҳофиз , дид чун калаку баёнамро салим

گفت حافظ، دید چون کلک و بیانم را سلیم

« булбулии барги гулии хўшрнг дар минқор дошт »

«بلبلی برگ گلی خوشرنگ در منقار داشت»