эй шиканҷи остинати мавҷи дрёбори ҷӯад

ای شکنج آستینت موج دریابار جود

эй сипеҳри перро зоти ту фарзанди халаф

ای سپهر پیر را ذات تو فرزند خلف

Корвонӣ каз диёр ҳимматат гардад равон

کاروانی کز دیار همتت گردد روان

Нақши пои ноқааш гавҳар диҳад ҳамчун садаф

نقش پای ناقه اش گوهر دهد همچون صدف

Рӯй бар хок дарат судаи сети баҳри касби нур

روی بر خاک درت سوده ست بهر کسب نور

Бесабаб набӯд ба рӯй моҳ , осори клФ

بی سبب نبود به روی ماه، آثار کلف

Ҷониби хорои дӯд бар кӣнаи хоҳии ҳамчуи об

جانب خارا دود بر کینه خواهی همچو آب

Башнавадгар шиша аз ҳифзи ту бонги лотхФ

بشنود گر شیشه از حفظ تو بانگ لاتخف

Гарчи ҳиммат мекунад манъам , вале дар пеши ту

گرچه همت می کند منعم، ولی در پیش تو

Арзи ҳол хеш мегӯям , такаллуфи бартараф

عرض حال خویش می گویم، تکلف برطرف

Силии амвоҷи ин дарёи маро бетоб кард

سیلی امواج این دریا مرا بی تاب کرد

То ба кӣ дандони фишорам бар дили худ чун садаф

تا به کی دندان فشارم بر دل خود چون صدف

Шуд либосами бас ки раҳни бода дар майхона ҳо

شد لباسم بس که رهن باده در میخانه ها

Чун ниҳол ток набӯд стрпўшми ғайри каф

چون نهال تاک نبود سترپوشم غیر کف

Бар сари дастори ман ҳргаҳ насимӣ бугзарад

بر سر دستار من هرگه نسیمی بگذرد

Ҳамчу гул уфтад азу ҳар порае бар як тараф

همچو گل افتد ازو هر پاره ای بر یک طرف

Куҳнаи кафшамро ки шуд сӯрох дар сарпанҷа аш

کهنه کفشم را که شد سوراخ در سرپنجه اش

Карда сари беруни азу ангушт поем чун кашф

کرده سر بیرون ازو انگشت پایم چون کشف

Чун ҷлоҷл , зрдгўшонм ба даври доира

چون جلاجل، زردگوشانم به دور دایره

Истоа , мезананд аз рӯй таънаи каф ба каф

ایستاه، می زنند از روی طعنه کف به کف

Кин чаҳ авқотаст , бар ҳоли ту раҳмаст эй салим

کاین چه اوقات است، بر حال تو رحم است ای سلیم

Каси мабодои ҳамчуи ман тири маломатро ҳадаф

کس مبادا همچو من تیر ملامت را هدف

Ҳамгинонро мотамам бошад арӯсӣ , то ба кӣ

همگنان را ماتمم باشد عروسی، تا به کی

Шевани ман боиси айш касон бошад чу даф

شیون من باعث عیش کسان باشد چو دف

На фалак дар мавҷи хез аз оби гавҳарҳои ман

نه فلک در موج خیز از آب گوهرهای من

Хушки лаб аз тишнагии ман ҳамчуи дарёии Наҷаф

خشک لب از تشنگی من همچو دریای نجف

эй саҳоби водии лаби ташнагон , бар оташам

ای سحاب وادی لب تشنگان، بر آتشم

Қатрае афшон , магар кам гардадам ин тобу туф

قطره ای افشان، مگر کم گرددم این تاب و تف

Даст пурвирд вафоем , беҳақиқат нестам

دست پرورد وفایم، بی حقیقت نیستم

Гар касе некӣ кунад бо ман , намегардад талаф

گر کسی نیکی کند با من، نمی گردد تلف

Дар талофии гавҳар шҳўор мегирад зи ман

در تلافی گوهر شهوار می گیرد ز من

Қатра ӣ обӣ диҳадгар рӯзгорам чун садаф

قطره ی آبی دهد گر روزگارم چون صدف