эй сарварӣ ки бар дар дўлтсрои ту

ای سروری که بر در دولتسرای تو

Ҳаркас ки рӯи ниҳод ба дилхоҳ ме равад

هرکس که رو نهاد به دلخواه می رود

Хуршед бо вуҷӯди ҷаноби баланди ту

خورشید با وجود جناب بلند تو

Бар осмони зи ҳиммат кӯтоҳ ме равад

بر آسمان ز همت کوتاه می رود

Аз хирманӣ ки хасм ту дорад , ба сӯии барқ

از خرمنی که خصم تو دارد، به سوی برق

Сад нома беш бар пар ҳар коҳ ме равад

صد نامه بیش بر پر هر کاه می رود

Дар як нафаси кабӯтари азми ту тай кунад

در یک نفس کبوتر عزم تو طی کند

Роҳӣ ки офтоб ба як моҳ ме равад

راهی که آفتاب به یک ماه می رود

Аз баси надидаи кори ту бемаслиҳат касе

از بس ندیده کار تو بی مصلحت کسی

Юсуф ба ресмони ту дар чоҳ ме равад

یوسف به ریسمان تو در چاه می رود

Шуд муддати се сол ки бар даргаати маро

شد مدت سه سال که بر درگهت مرا

Ҳарфӣ на аз вазир ва на аз шоҳ ме равад

حرفی نه از وزیر و نه از شاه می رود

Раҳм оядат ба ҳолам агар бохабари шӯй

رحم آیدت به حالم اگر باخبر شوی

Коўқоти ман ба сар ба чаҳ икроҳ ме равад

کاوقات من به سر به چه اکراه می رود

Аҳвол хеш мекунам аз ҳаркасии ниҳон

احوال خویش می کنم از هرکسی نهان

Донам сухан чигуна дар афвоҳ ме равад

دانم سخن چگونه در افواه می رود

Розии ним ки пештар аз ман касе туро

راضی نیم که پیشتر از من کسی ترا

Гуяд фалони ғулом нкўхўоаҳ ме равад

گوید فلان غلام نکوخواه می رود