Сарв бо қад ту хоҳад ки кунад болои рост

سرو با قد تو خواهد که کند بالا راست

Ростӣ несташ ин шева ки болои ту рост

راستی نیستش این شیوه که بالای تو راست

Чашми сармасти туро айни бало май байнам

چشم سرمست تو را عین بلا می‌بینم

Лекини абрӯии ту чизеаст ки дар болой балост

لیکن ابروی تو چیزی است که بالای بلاست

Сарв май хост ки бо қади ту ҳамсоя буд

سرو می‌خواست که با قد تو همسایه بود

Сояи қад ту дидам зкҷо то ба куҷост

سایه قد تو دیدم زکجا تا به کجاست

Ту ҷами малики ҷамолӣ , даҳани ангуштарят

تو جم ملک جمالی، دهن انگشتریت

Мушкил инаст ки ангуштарят но пайдост

مشکل این است که انگشتریت نا پیداست

Бахти баргаштаи ман рафта чу чашмат дар хоб

بخت برگشته من رفته چو چشمت در خواب

Кор ошуфтаам афтода чу зулфат дар пост

کار آشفته‌ام افتاده چو زلفت در پاست

Шоҳиди моҳрухи ман ҳама чизе дорад

شاهد ماهرخ من همه چیزی دارد

Биҷуз аз зевари як ҳасан ки он ҳасан вафост

بجز از زیور یک حسن که آن حسن وفاست

Рӯй бинмо ба ман эй оинаи ҳасану ҷамол

روی بنما به من ای آینه حسن و جمال

Ки ҷамоли ту зи оинаи дил занг зад аст

که جمال تو ز آینه دل زنگ زد است

Ҳаст машшотаи боғ аз руху қади ту хаҷал

هست مشاطه باغ از رخ و قد تو خجل

Ки чаманро ба гулу лола ва шамшод орост

که چمن را به گل و لاله و شمشاد آراست

Маликати ҳасани туро бар тарафи чашмаи меҳр

ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر

Чист он сабзаи наврустаи магари меҳри гёст

چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست

Шаби зи савдои ту бар синаи симини сабоҳ

شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح

Ҳар саҳари перҳани шеър сияҳ карда қабост

هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست

Ман гирифтам ки ба пӯлоди дилии оина Эй

من گرفتم که به پولاد دلی آینه‌ای

Гарчи пӯлод диласт , оинаи ҳам рӯй намост

گرچه پولاد دل است، آینه هم روی نماست

Зеби давр қамар омад чу хати осифи даҳр

زیب دور قمر آمد چو خط آصف دهر

Сари зулфи ту ки бар барги саман ғолия сост

سر زلف تو که بر برگ سمن غالیه ساست

Рӯй зебои ту чун рои ҷаҳонгири вазир

روی زیبای تو چون رای جهانگیر وزیر

Олами ороста аз ҳасан мамолик орост

عالم آراسته از حسن ممالک آراست

Хоҷаи шамс алҳақ волидайн ки агар тобдрўӣ

خواجه شمس الحق والدین که اگر تابدروی

Райш аз шамс фитад , ҳамчуи қамар дар каму кост

رایش از شمس فتد، همچو قمر در کم و کاست

Подшоҳи вазро мейри закариё ки зқдр

پادشاه وز را میر زکریا که زقدر

Остон дар ӯ маснади ҷои вази рост

آستان در او مسند جای وز راست

Онкӣ дар кори мамолики қаламу дасташ ро

آنکه در کار ممالک قلم و دستش را

Қӯти даст « кулем аллоҳ » ва эъҷоз Асост

قوت دست « کلیم الله » و اعجاز عصاست

Саҷдаи дарга ӯ нур ҷабин ме бахшад

سجده درگه او نور جبین می‌بخشد

Ҳам аз он саҷдаи шуморо асарӣ дар симост

هم از آن سجده شما را اثری در سیماست

Қаламати зард ва нисорасту басӣ дар дорад

قلمت زرد و نثار است و بسی در دارد

Ин аз онаст ки омад шуданаш бар дарёст

این از آن است که آمد شدنش بر دریاست

Шояд ар зончаҳи ғуломяши камари баста буд

شاید ار زانچه غلامیش کمر بسته بود

Офтоби фалак онгаҳ ки мақомаш ҷавзост

آفتاب فلک آنگه که مقامش جوزاست

Ҳиммат олӣ ӯрост мақомӣ ки фалак

همت عالی اوراست مقامی که فلک

Бо вуҷӯди азимат дар назараш кам зи сҳост

با وجود عظمت در نظرش کم ز سهاست

эй сарои парда исмат зада болои фалак

ای سراپرده عصمت زده بالای فلک

Зуҳраи зоҳраҳи ?ути мутриба бе срўпост

زهره زاهره‌ات مطربه بی سروپاست

Назари рои ту аз манзараи имрӯзӣ

نظر رای تو از منظره امروزی

Карда назораи аҳвол ҷаҳон фардост

کرده نظاره احوال جهان فرداست

Зоти ту пайрав ақласт мусаввир гашта

ذات تو پیرو عقل است مصور گشته

Ки саропои ҳамаи илму ҳунару зеҳну зкост

که سراپا همه علم و هنر و ذهن و ذکاست

Шуда аз ишқи ибороту хатати девона

شده از عشق عبارات و خطت دیوانه

Об бо силсила биниҳода сар андар саҳрост

آب با سلسله بنهاده سر اندر صحراست

Адлат аз рӯй ҷаҳони теғу табар бар ме дошт

عدلت از روی جهان تیغ و تبر بر می‌داشت

Он мазолими ҳама дар гардан шавам аъдост

آن مظالم همه در گردن شوم اعداست

Дар ҳам омехтаи аъзои адуии ту ба кин

در هم آمیخته اعضای عدوی تو به کین

Теғи айёми з якдигарашон карда ҷудост

تیغ ایام ز یکدیگرشان کرده جداست

Бо кафати абр , сияҳ рӯй шуд ва кард арақ

با کفت ابر، سیه روی شد و کرد عرق

Ҳеҷ шак нест ки ин ду з осор ҳаёст

هیچ شک نیست که این دو ز آثار حیاست

Хиради маслиҳати андеш ҳар андеша ки арз

خرد مصلحت اندیش هر اندیشه که عرض

Накунад бар назари рои савоб ту хатост

نکند بر نظر رای صواب تو خطاست

Зери дасти ту фалак май талабади мансаби хеш

زیر دست تو فلک می‌طلبد منصب خویش

Хештанро ҳамагии бардаи фалак бар болост

خویشتن را همگی برده فلک بر بالاست

Рои олии ?назарет , матлаъи анвори яқин

رای عالی نظرت، مطلع انوار یقین

Зоти фаррухи асарат , мазҳар алтоф худост

ذات فرخ اثرت، مظهر الطاف خداست

Гашт дар шарҳи саноят , қаламами саргардон

گشت در شرح ثنایت، قلمم سرگردان

Рӯзгорӣаст ки то дар сари калак ин савдост

روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست

Соҳбои ғайри раҳеи бандаи панҷаи сола

صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله

Нест ин бандаи зи даргоҳи ту маҳрӯм нест чарост ?

نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست؟

намекунам шукр ки дар табъи дуои гӯй ту нест

می‌کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست

Ҳеҷ аз он чиз ки дар табъи хасис шеър аст

هیچ از آن چیز که در طبع خسیس شعر است

Бадану ҷони марои ориза Эй ҳаст он арз

بدن و جان مرا عارضه‌ای هست آن عرض

намекунам бар ту ки тадбири ту қонӯн шифост

می‌کنم بر تو که تدبیر تو قانون شفاست

Корам аз шухӣ назмаст чунин номанзум

کارم از شوخی نظم است چنین نامنظوم

Хок бар фарқи ҳунар , кони ранҷу ъност

خاک بر فرق هنر، کان رنج و عناست

Об , хошок чу бар хотир худ дид чаҳ гуфт ?

آب، خاشاک چو بر خاطر خود دید چه گفت؟

Гуфт : шак нест ки ҳар чиз ки бар мости змост

گفت: شک نیست که هر چیز که بر ماست زماست

Бо чунин оризау заъфи таманнои наҷот

با چنین عارضه و ضعف تمنای نجات

Дорам аммо ҳамаи мавқуф ашорот шумост

دارم اما همه موقوف اشارات شماست

Он ҳуқуқӣ ки дар офоқи раҳеро ба сухан

آن حقوقی که در آفاق رهی را به سخن

Ҳаст бар боргаҳи салтанати имрӯзи крост ?

هست بر بارگه سلطنت امروز کراست؟

То имории фалаки рости ғилофи атлас

تا عماری فلک راست غلاف اطلس

То қабои бадани кӯҳи гарон аз хор аст

تا قبای بدن کوه گران از خار است

Аз бақои абадии боди бақои қади ту

از بقای ابدی باد بقای قد تو

Ки бақои худ ба худ вуҷӯди ту музайян , чу қабост

که بقا خود به خود وجود تو مزین، چو قباست