Субҳи зафар аз машриқи умед бар омад

صبح ظفر از مشرق امید بر آمد

Асҳоби ғаразро таби савдо бабр омад

اصحاب غرض را تب سودا ببر آمد

Аз ғунчаи пайкону збоди дами шамшер

از غنچه پیکان و زباد دم شمشیر

Бушковати гули фатҳу насим зафар омад

بشکفت گل فتح و نسیم ظفر آمد

Бар оинаи теғи шаҳаншоҳ дигар бор

بر آینه تیغ شهنشاه دگر بار

Рухсори дили орои зафари ҷилва гар омад

رخسار دل‌آرای ظفر جلوه‌گر آمد

Бе дарди сари найза ва омад шуд пайкон

بی‌درد سر نیزه و آمد شد پیکان

Он фатҳ ки мифтоҳи амон буд баромад

آن فتح که مفتاح امان بود برآمد

Султони фалак бо кафану теғ ба зинҳор

سلطان فلک با کفن و تیغ به زنهار

Зери илми хусрави ҷамшед фар омад

زیر علم خسرو جمشید فر آمد

Хуршеди карам , шайхи Увайси онкии сурайё

خورشید کرم، شیخ اویس آنکه ثریا

Дар кавкабаи ҳиммат ӯ бесипар омад

در کوکبه همت او بی‌سپر آمد

Ҷамшеди ҷаҳонгир ки хоки кафи поиш

جمشید جهانگیر که خاک کف پایش

Тоҷи сари гардуни мурассаъ камар омад

تاج سر گردون مرصع کمر آمد

Он қулзуми зхор ки Аммони гҳрбхш

آن قلزم زخار که عمان گهربخش

Бо мавҷи каф ӯ зи шумор шимур омад

با موج کف او ز شمار شمر آمد

Теғу қаламаши робитаи хавфу раҷои гашт

تیغ و قلمش رابطه خوف و رجا گشت

Лутфу ғазабаши воситаи нафъ ва зр омад

لطف و غضبش واسطه نفع و ضر آمد

Як рӯи зътоиш на ки як соъати харҷаш

یک رو زعطایش نه که یک ساعت خرجش

Маҳсӯлтару хушки ҳамаи баҳр ва бар омад

محصول تر و خشک همه بحر و بر آمد

Ҳар сирка ба хок дар ӯ гашти мушарраф

هر سرکه به خاک در او گشت مشرف

Ҳамчун фалак аз даври азал тоҷўр омад

همچون فلک از دور ازل تاجور آمد

эй шери шикорӣ ки ба Авнат чу ғизола

ای شیر شکاری که به عونت چو غزاله

Оҳӯи барра дар чашму дили шер нар омад

آهو بره در چشم و دل شیر نر آمد

Чун хати нигорин батон бар гули рухсор

چون خط نگارین بتان بر گل رخسار

Тғрои ту ороиши давр қамар омад

طغرای تو آرایش دور قمر آمد

Абри сари шамшери ту ҳарҷо ки баборад

ابر سر شمشیر تو هرجا که ببارد

Аз хоки замин ханҷар барон ба бар омад

از خاک زمین خنجر بران به بر آمد

Онҷо ки насими дами лутфи ту асар кард

آنجا که نسیم دم لطف تو اثر کرد

Бар шохи шаҷар , Зуҳра ба ҷой заҳр омад

بر شاخ شجر، زهره به جای زهر آمد

Аз сайри сипоҳати хами чавгони фалак ро

از سیر سپاهت خم چوگان فلک را

Гуҳи гӯии замини зеру гуҳӣ бар зибр омад

گه گوی زمین زیر و گهی بر زبر آمد

Онкас ки чу наргис натавонист туро дид

آنکس که چو نرگس نتوانست تو را دید

Аз айни ҳасад , дидаи шӯхаш ба дар омад

از عین حسد، دیده شوخش به در آمد

Чун нуқраи дилат бо ҳамаи каси софӣ ва пок аст

چون نقره دلت با همه کس صافی و پاک است

Кори ту дуруст аз паии он ҳамчу зар омад

کار تو درست از پی آن همچو زر آمد

Ҳаркас ки ба аҳди ту бар ӯ исм хилоф аст

هرکس که به عهد تو بر او اسم خلاف است

Чун беди саропоаш , сазоӣ табар омад

چون بید سراپاش، سزای تبر آمد

Авсофи камолоти ту аз шарҳ фузун аст

اوصاف کمالات تو از شرح فزون است

Васфи ту на ба андозаи фикр башар омад

وصف تو نه به اندازه فکر بشر آمد

Онро ки ҷигар гарм шуд аз оташи кинат

آن را که جگر گرم شد از آتش کینت

Ҳам чашмаи шамшери тўош обхўр омад

هم چشمه شمشیر تواش آبخور آمد

Гурзи ту чаҳ савдо ба сари хасми дарафтод

گرز تو چه سودا به سر خصم درافتاد

Рмҳт ба дилаши рост чу андеша дар омад

رمحت به دلش راست چو اندیشه در آمد

Теғи ту ки аз захми забони мағзи сарони барад

تیغ تو که از زخم زبان مغز سران برد

Ҳарҷо ки дамӣ зад дам ӯ коргар омад

هرجا که دمی زد دم او کارگر آمد

Бар дӯши балоӣ сияҳ омад сари хасмат

بر دوش بلای سیه آمد سر خصمت

Ваз ҳар сари мӯяши балое ба сар омад

وز هر سر مویش بلایی به سر آمد

Ду лашкари ҷаррор ки аз кӣнаи якояк

دو لشکر جرار که از کینه یکایک

Чун кӯҳи саропои ҳамаи теғ ва камар омад

چون کوه سراپا همه تیغ و کمر آمد

Ин пеши ту бар хок раҳ афтод чу соя

این پیش تو بر خاک ره افتاد چو سایه

Вони зи оташи теғи ту ҷаҳон , чун шарар омад

وآن ز آتش تیغ تو جهان، چون شرر آمد

Фии алҷмлаҳ , яке ҷуст ва бурун шуд зи миёна

فی الجمله، یکی جست و برون شد ز میانه

Волқсаҳ , яке аз дар зинҳор дар омад

والقصه، یکی از در زنهار در آمد

Шоҳо ! манам он тӯтӣ гуё ки ба шукрат

شاها! منم آن طوطی گویا که به شکرت

Аз гуфта ман коми ҷаҳони пар шукр омад

از گفته من کام جهان پر شکر آمد

Зон рӯй ки дорам дами мишкӣн , ман мискин

زان روی که دارم دم مشکین، من مسکین

Чун нофаи насибами ҳамаи хӯн ҷигар омад

چون نافه نصیبم همه خون جگر آمد

Бошад ба ҳунари бешии қадари ҳамаи кас , лек

باشد به هنر بیشی قدر همه کس، لیک

Кам қадре ман банда ба қадар ҳунар омад

کم قدری من بنده به قدر هنر آمد

Қисмат чу ба тақдир қазо рафт , ризои даҳ

قسمت چو به تقدیر قضا رفت، رضا ده

Салмон чаҳ тавон кард насиби ин қадар омад ?

سلمان چه توان کرد نصیب این قدر آمد؟

То ҳаст маҳали баду неку ғаму шодӣ

تا هست محل بد و نیک و غم و شادی

Зини хонаи шаш сӯ ки ба аввали ду дар омад

زین خانه شش سو که به اول دو در آمد

Чун рукни ҳарами қиблаи шоҳони ҷаҳони бод

چون رکن حرم قبله شاهان جهان باد

Даргоҳи ту каз ҷоҳи ҷаҳонӣ дигар омад

درگاه تو کز جاه جهانی دگر آمد