Васфи моҳи ман чу шеъриро мунаввар ме кунад

وصف ماه من چو شعری را منور می‌کند

Офтоб аз матлаъи он шеъри сар бар ме кунад

آفتاب از مطلع آن شعر سر بر می‌کند

Лаълро лаъли сабки рӯҳаш ҳаме дорад гарон

لعل را لعل سبک روحش همی دارد گران

Қандро лаъли шикаррезаш мукаррар ме кунад

قند را لعل شکرریزش مکرر می‌کند

Чашм масташ кард бо ҷонами бадӯри лаъл ӯ

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او

Ончии соқӣ бо хирад дар давр соғар ме кунад

آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می‌کند

Фаслӣ аз дебочаи ҳасан ту мехонд баҳор

فصلی از دیباچه حسن تو می‌خواند بهار

Лоҷарами рухсори гулро аз ҳаё тар ме кунад

لاجرم رخسار گل را از حیا تر می‌کند

Чун рахти нақши чинро бар наме хезади зи даст

چون رخت نقش چین را بر نمی‌خیزد ز دست

Сӯратӣ аз ҳарчӣ ӯ бо худ мусаввир ме кунад

صورتی از هرچه او با خود مصور می‌کند

То нишонди орзӯии наргиси бемори ту

تا نشاند آرزوی نرگس بیمار تو

Нордон ашк рӯемро мзъФр ме кунад

ناردان اشک رویم را مزعفر می‌کند

Дорам аз ишқи қадати шакли маи нав дар дарун

دارم از عشق قدت شکل مه نو در درون

Зиндагонӣ ҷон бидон шакл санавбар ме кунад

زندگانی جان بدان شکل صنوبر می‌کند

Хок поят мекунам бар оби ҳайвони ихтиёр

خاک پایت می‌کنم بر آب حیوان اختیار

Гар миён ҳар ду гардунам мухайяр ме кунад

گر میان هر دو گردونم مخیر می‌کند

Ҳиндӯии гесу ба пуштат шуд қавӣ , вази пушти ту

هندوی گیسو به پشتت شد قوی، وز پشت تو

Шери мардонро ба гардани силсила дар ме кунад

شیر مردان را به گردن سلسله در می‌کند

Ман ки чун оинаам икрўу софии дил чаро

من که چون آینه‌ام یکرو و صافی دل چرا

Дам ба дам оинаамро дам мукаддар мекунад ?

دم به دم آینه‌ام را دم مکدر می‌کند؟

Ҳарки дар кӯии ҳавоят май наад пои ҳавас

هرکه در کوی هوایت می‌نهد پای هوس

Рӯзи аввали тарки сар бо худ муқарар ме кунад

روز اول ترک سر با خود مقرر می‌کند

Некбахт онаст кӯи ҳиндӯии чашм тарк туаст

نیکبخت آن است کو هندوی چشم ترک توست

ё ғуломӣ дар дороӣ сафдар ме кунад

یا غلامی در دارای صفدر می‌کند

Офтоби салтанат , султони мъзи аддӣни Увайс

آفتاب سلطنت، سلطان معز الدین اویس

Онкии ҳукмаши манъи ҳукми чарх ва ахтар ме кунад

آنکه حکمش منع حکم چرخ و اختر می‌کند

Онкии адлашгар ҳимоят мекунад гӯгирд ро

آنکه عدلش گر حمایت می‌کند گوگرد را

зи оташаши эминтар аз ёқӯт аҳмар ме кунад

ز آتشش ایمن‌تر از یاقوت احمر می‌کند

Обу оташи доваригар пеш адлаш ме баранд

آب و آتش داوری گر پیش عدلش می‌برند

Рой ӯ сулҳии миёни об ва озар ме кунад

رای او صلحی میان آب و آذر می‌کند

Мяш агар аз гурги пеш аз аҳд ӯ дили риш буд

میش اگر از گرگ پیش از عهد او دل ریش بود

Ваа чаҳ бузи бозӣ ки акнӯн бо ғазанфар ме кунад

وه چه بز بازی که اکنون با غضنفر می‌کند

То эй чатр ӯ боли ҳумоюн боз кард

تا همای چتر او بال همایون باز کرد

Бози боли хешро чатр кабӯтар ме кунад

باز بال خویش را چتر کبوتر می‌کند

То наад по бар сари айвони қадараши офтоб

تا نهد پا بر سر ایوان قدرش آفتاب

Дасти муҳкам дар камарбанди ду пайкар ме кунад

دست محکم در کمربند دو پیکر می‌کند

Чр ҳўолт мекунад бар қалъаи ҳафтуми фалак

چر حوالت می‌کند بر قلعه هفتم فلک

Моҳи роятро ба як моҳаш мусаххар ме кунад

ماه رایت را به یک ماهش مسخر می‌کند

эй шаҳаншоҳӣ ки қудрат бар сарири салтанат

ای شهنشاهی که قدرت بر سریر سلطنت

Такяи гуҳи зини болаши сабз мудаввар ме кунад

تکیه گه زین بالش سبز مدور می‌کند

Дар ҳар он маҳзар ки пешат менависад офтоб

در هر آن محضر که پیشت می‌نویسد آفتاب

Саъди Акбари номи худро абд Асғар ме кунад

سعد اکبر نام خود را عبد اصغر می‌کند

Офарин бар барқи теғати кӯ ба икдми хасм ро

آفرین بر برق تیغت کو به یکدم خصم را

Фарқи пайдо дар миёни тарк ва мғФр мекунад !

فرق پیدا در میان ترک و مغفر می‌کند!

Шаръро дастӣаст дар аҳдат ки гар хоҳад ба ҳукм

شرع را دستی است در عهدت که گر خواهد به حکم

Ин на оборо ҷудо аз чор модар ме кунад

این نه آبا را جدا از چار مادر می‌کند

Дидаи фатҳу зафарро майл дар майли осмон

دیده فتح و ظفر را میل در میل آسمان

Аз ғубори шоҳроҳати кӯҳл ағбр ме кунад

از غبار شاهراهت کحل اغبر می‌کند

Буии ахлоқати сабо , ақсо ба ақсо май барад

بوی اخلاقت صبا، اقصا به اقصا می‌برد

Сяти эҳсонати хабари кишвар ба кишвар ме кунад

صیت احسانت خبر کشور به کشور می‌کند

Авду шукри зодаи андари лутфи табъат зон сабаб

عود و شکر زاده اندر لطف طبعت زان سبب

Рӯзгори он ҳар дуро бо ҳам бародар ме кунад

روزگار آن هر دو را با هم برادر می‌کند

Паҳлавии инсофу дайну адли ту фарбеҳ карда аст

پهلوی انصاف و دین و عدل تو فربه کرده است

Кӣса дар ёўкони ҷӯади ту лоғар ме кунад

کیسه در یاوکان جود تو لاغر می‌کند

Дар ҷабини роят ва рӯй ту равшан дида анд

در جبین رایت و روی تو روشن دیده‌اند

Он ривоятҳо ки ровӣ аз Сикандар ме кунад

آن روایت‌ها که راوی از سکندر می‌کند

намеравад бо сидраи қадари ту тӯборо насаб

می‌رود با سدره قدر تو طوبی را نسب

Номаи ансоби худрогар мушаҷҷар ме кунад

نامه انساب خود را گر مشجر می‌کند

Офтоби нўрбхшии вази тариқи тарбият

آفتاب نوربخشی وز طریق تربیت

Кимиёии илтифотати хокро зар ме кунад

کیمیای التفاتت خاک را زر می‌کند

Ҳаркиро муставфии рояти қаламро бар сар кашид

هرکه را مستوفی رایت قلم را بر سر کشید

Котиби авроқи номаши ҳаки з дафтар ме кунад

کاتب اوراق نامش حک ز دفتر می‌کند

Фикр дар мадҳи ту чун бедасту по бегона аст

فکر در مدح تو چون بی‌دست و پا بیگانه است

зи ошнои гӯи ошно дар баҳр ахзар ме кунад

ز آشنا گو آشنا در بحر اخضر می‌کند

Осмон барбаст дасти душманат , хунаш бирез

آسمان بربست دست دشمنت، خونش بریز

Гарчи хӯни худ дар урӯқаш феъл нашутур ме кунад

گرچه خون خود در عروقش فعل نشتر می‌کند

Душманатро дар даруни азҳқди ранҷӣ музмин аст

دشمنت را در درون ازحقد رنجی مزمن است

Рӯи ҷавобаши даҳ ки савдоӣ музаввар ме кунад

رو جوابش ده که سودای مزور می‌کند

Душмани баргашта бахт туаст рӯбоҳӣ ки ӯ

دشمن برگشته بخت توست روباهی که او

Панҷа бо сари панҷаи шер диловар ме кунад

پنجه با سر پنجه شیر دلاور می کند

Рӯз хафоашаст кӯр аз кўрбхтии зи онкӣ ӯ

روز خفاش است کور از کوربختی ز آنکه او

Душманӣ дар хФиаҳ бо хуршед ховар ме кунад

دشمنی در خفیه با خورشید خاور می‌کند

Шоҳид маликаст дар ақд касе кӯи ҳамчуи ту

شاهد ملک است در عقد کسی کو همچو تو

Даст дар оғӯш бо шамшер ва ханҷар ме кунад

دست در آغوش با شمشیر و خنجر می‌کند

Онкӣ ӯ по бар сари нозу тнъм май наад

آنکه او پا بر سر ناز و تنعم می‌نهد

Рӯзгораш дар ҷаҳони сардор ва сарвар ме кунад

روزگارش در جهان سردار و سرور می‌کند

Подшоҳӣ чаман доданд гулро , зонкаҳи гул

پادشاهی چمن دادند گل را، زآنکه گل

Бо вуҷӯди нозукӣ аз хор бистар ме кунад

با وجود نازکی از خار بستر می‌کند

Ин манам шоҳо ки табъи ман зи ақди мдҳтт

این منم شاها که طبع من ز عقد مدحتت

Бар арӯси салтанати сдгўнаҳ зевар ме кунад

بر عروس سلطنت صدگونه زیور می‌کند

наменивисам аз ҷавонии бози мадҳати ин замон

می‌نویسم از جوانی باز مدحت این زمان

Дафтари айши марои перӣ мбтр ме кунад

دفتر عیش مرا پیری مبتر می‌کند

Бандаро умрӣаст андаки боқӣ ва он низ сарф

بنده را عمری است اندک باقی و آن نیز صرف

Дар дуои подшоҳи банда парвар ме кунад

در دعای پادشاه بنده پرور می‌کند

Дар сари ман ҷузи ҳавоӣ дастат бӯаст ҳеҷ нест

در سر من جز هوای دستت بوست هیچ نیست

Лек дарди поу перии манъ чокар ме кунад

لیک درد پا و پیری منع چاکر می‌کند

Банда дар кунҷаст чун ганҷии лоҷарам

بنده در کنج است چون گنجی لاجرم

Ҳамчуи ганҷ аз дасти толеъи хок бар сар ме кунад

همچو گنج از دست طالع خاک بر سر می‌کند

Гар намеёбад насибии каси зи ганҷам турфа нест

گر نمی‌یابد نصیبی کس ز گنجم طرفه نیست

зи онкии ҷусту ҷӯии ман айём камтар ме кунад

ز آنکه جست و جوی من ایام کمتر می‌کند

Гарчи давр аз ҳазратами ҷузи фикри мадҳи ҳазратат

گرچه دور از حضرتم جز فکر مدح حضرتت

То напиндорӣ ки салмони кор дигар ме кунад

تا نپنداری که سلمان کار دیگر می‌کند

Гуфтаам умрии дуои шоҳу давр аз кор нест

گفته‌ام عمری دعای شاه و دور از کار نیست

Гар назар дар кори ин пер Муъаммар ме кунад

گر نظر در کار این پیر معمر می‌کند

Қӯти ҷаври ҷаҳону перӣу заъфи бадан

قوت جور جهان و پیری و ضعف بدن

Ин се ҳолати мардро ба якбора музтар ме кунад

این سه حالت مرد را به یکباره مضطر می‌کند

Қҳбаҳи раънои дунёи байн ки бо ин куҳнагӣ

قحبه رعنای دنیا بین که با این کهنگی

То чҳо дар зери ани пирӯза чодар ме кунад

تا چها در زیر ان پیروزه چادر می‌کند

Ман дуоят мекунам ҳарҷо ки ҳастам бе риё

من دعایت می‌کنم هرجا که هستم بی‌ریا

Вончаҳ мегӯям дилат донам ки бовар ме кунад

وآنچه می گویم دلت دانم که باور می‌کند

Ин суханро ман намегӯям ки бар мисдоқи қавл

این سخن را من نمی‌گویم که بر مصداق قول

Ин ҳикояти шеъри ман дар баҳр ва дар бар ме кунад

این حکایت شعر من در بحر و در بر می‌کند

То чу меояд ба машкоти ҳамл , мисбоҳи чарх

تا چو می‌آید به مشکات حمل، مصباح چرخ

Боғу бустонро ба нури худ мунаввар ме кунад

باغ و بستان را به نور خود منور می‌کند

Тоҷи гулро каз зараши гоўрсаҳ корӣ карда анд

تاج گل را کز زرش گاورسه کاری کرده‌اند

Шабнамаши овезҳои дар ва гавҳар ме кунад

شبنمش آویزهای در و گوهر می‌کند

Аз канори наварӯси бӯстон ҳар бомдод

از کنار نوعروس بوستان هر بامداد

Боди бармеи хезаду олам мънбр ме кунад

باد برمی‌خیزد و عالم معنبر می‌کند

МғФри лаъли шақоӣқи кӯҳ бар сар май наад

مغفر لعل شقایق کوه بر سر می‌نهد

Ҷавшани маввоҷи нилии баҳр дар бар ме кунад

جوشن مواج نیلی بحر در بر می‌کند

Боғи умрати тозаи бодо то димоғи малик ро

باغ عمرت تازه بادا تا دماغ ملک را

Аз насими гулбуни давлат муаттар ме кунад

از نسیم گلبن دولت معطر می‌کند

Рояти нусрати қаринати бод то дар шарқу ғарб !

رایت نصرت قرینت باد تا در شرق و غرب!

Роятат ҳар рӯзи фатҳи малик дигар мекунад !

رایتت هر روز فتح ملک دیگر می‌کند!