Қадам на бар сар ҳастӣ ки ҳаст ин пояи аднӣ

قدم نه بر سر هستی که هست این پایه ادنی

Варои ин макон ҷоеаст олӣ , ҷой туаст онҷо

ورای این مکان جاییست عالی، جای توست آنجا

Раҳо кун ҷинс ҳастиро , ба тарки худ фурӯшӣ кун

رها کن جنس هستی را، به ترک خود فروشی کن

Ки дар бозор дайн хоҳанд зад бар рӯяти ин коло

که در بازار دین خواهند زد بر رویت این کالا

Асоси олами боло барои тест ва ту ғофил

اساس عالم بالا برای تست و تو غافل

Ту қадари худ наме доне ки дорои мансаби воло

تو قدر خود نمی‌دانی که دارای منصب والا

Ту аз афлок болоӣ нагуфтам зери болоӣ

تو از افلاک بالایی نگفتم زیر بالایی

Агар зер фалак бошад чаҳ бошад зер то боло

اگر زیر فلک باشد چه باشد زیر تا بالا

Касе боло буд кораш ки аз ало гузар ёбад

کسی بالا بود کارش که از الا گذر یابد

Марви болои Марв , зеро ки натавонӣ шудани боло

مرو بالا مرو، زیرا که نتوانی شدن بالا

Дарахт лодўшох омад , яке ширку дувуми ваҳдат

درخت لادوشاخ آمد، یکی شرک و دوم وحدت

Бизан бар шохи ваҳдати даст ва бар шох дигар на по

بزن بر شاخ وحدت دست و بر شاخ دگر نه پا

Ба бе тъўизи бисмии аллоҳ , Марв дар шореъи ваҳдат

به بی تعویذ بسم الله، مرو در شارع وحدت

Ки дар бидои ло , ғӯласт то сарманзили ало

که در بیدا لا، غولست تا سرمنزل الا

Дилатро бо ғами ишқаш ба маънии ошнои даҳ

دلت را با غم عشقش به معنی آشنایی ده

Ки танро ошно кардан , наме шояд дарин дарё

که تن را آشنا کردن، نمی‌شاید درین دریا

На ҳар кӯ неъматӣ дорад шарифи астўи азизи онкас

نه هر کو نعمتی دارد شریف استو عزیز آنکس

Ки гул дар доман хорасту зар дар кӣсаи хоро

که گل در دامن خارست و زر در کیسه خارا

зи каҷи бинӣ агар нақшӣ , ба чашмат зишт ме ояд

ز کج بینی اگر نقشی، به چشمت زشت می‌آید

Ту вақте рост байн бошӣ , ки бинии зиштро зебо

تو وقتی راست بین باشی، که بینی زشت را زیبا

Ба гирди каъбаи дили гирд ва ҳаҷӣ кун , ҳамаи умра

به گرد کعبه دل گرد و حجی کن، همه عمره

Чаҳ май гардии дарин бидо , ки поён несташ пайдо

چه می‌گردی درین بیدا، که پایان نیستش پیدا

Чаҳ воҷиби сохтани худро вагарнаи хонаи раҳмат

چه واجب ساختن خود را وگرنه خانه رحمت

Гшонд сетанд дрдри ваии қадам гармӣ наҳй фармо

گشاند ستند دردر وی قدم گرمی نهی فرما

зи шаръи Аҳмадат роҳӣаст равшани пеши лекини ту

ز شرع احمدت راهی است روشن پیش لیکن تو

Чаҳ хоҳӣ дид азин раҳ чун надории дидаи бино

چه خواهی دید ازین ره چون نداری دیده بینا

Ту айни иззати нафаси азиз ар ончӣ май хоҳӣ

تو عین عزت نفس عزیز ار آنچه می‌خواهی

Рӯ аз қофи қаноати ҷӯ чу анқои маскану маъво

رو از قاف قناعت جو چو عنقا مسکن و ماوا

Чу шаҳбоз аз пай туъма машав побаст қайди худ

چو شهباز از پی طعمه مشو پابست قید خود

Казон рӯи шоҳ мурғон шуд ки худро кард кам анқо

کزان رو شاه مرغان شد که خود را کرد کم عنقا

Нишаст боз дар дастасту маснад зон кунад сина

نشست باز در دست است و مسند زان کند سینه

Вале мискин намебинад ки дорад бандро барпо

ولی مسکین نمی‌بیند که دارد بند را برپا

Ба ҳркорӣ ки хоҳӣ кард зи аввал бар забон овар

به هرکاری که خواهی کرد ز اول بر زبان آور

Мубораки номи яздонро табораки рбнои алоълӣ

مبارک نام یزدان را تبارک ربنا الاعلی

Суханҳои бузургонро нишони андари дилу хотир

سخنهای بزرگان را نشان اندر دل و خاطر

Ки ҳосил мешавад зи анфоси дарёи ънбрсоро

که حاصل می‌شود ز انفاس دریا عنبرسارا

Сухан файзӣаст раббонии бузургу хирад чун борон

سخن فیضی است ربانی بزرگ و خرد چون باران

Ки бар хотир ҳаме ояд фурӯд аз олами боло

که بر خاطر همی آید فرود از عالم بالا

Суханро бар замин натавон фикандани ҷумла чун борон

سخن را بر زمین نتوان فکندن جمله چون باران

Басӣ дар гӯш бояд кард , ҳамчун лўлўлоло

بسی در گوش باید کرد، همچون لولولالا

Сухан бо ҳаркасӣ бояд ба қадари фаҳм ӯ гуфтан

سخن با هرکسی باید به قدر فهم او گفتن

Чаҳ дарёбанд анъом аз румузу нуктау ?има

چه دریابند انعام از رموز و نکته و ایما

Туро сарсом ҷаҳласту сухани беҳуда май гӯйӣ

تو را سرسام جهلست و سخن بیهوده می‌گویی

Ҳакимӣ нест ҳозиқи худ ки дармонӣ кунад дардо

حکیمی نیست حاذق خود که درمانی کند دردا

Алоҷи иллати сарсом уннобасту нилӯфар

علاج علت سرسام عناب است و نیلوفر

Ту май ҷӯии зхрмоу адаси дармон ? зиҳии савдо !

تو می‌جویی زخرما و عدس درمان؟ زهی سودا!

Чу оташи тезӣ ва гармӣ кунӣ дар ҳаркасии уфтӣ

چو آتش تیزی و گرمی کنی در هرکسی افتی

Ҳамон беҳтар ки биншинӣ зи сар берун кунӣ сафро

همان بهتر که بنشینی ز سر بیرون کنی صفرا

Ғариқи неъмат дунё диҳад ҷон аз паии ноне

غریق نعمت دنیا دهد جان از پی نانی

Чу дар дарёи зи шавқи оби мискини соҳиби истисқо

چو در دریا ز شوق آب مسکین صاحب استسقا

Бомед ҷӯин ноне ки ҳосил гардадат то кӣ

بامید جوین نانی که حاصل گرددت تا کی

Дар оташ бошӣ ва дӯдат равад бар сари танури осо ?

در آتش باشی و دودت رود بر سر تنور آسا؟

Ба ҳарҷое ки хоҳӣ рафт хоҳии худ ризқи худ

به هرجایی که خواهی رفت خواهی خود رزق خود

Нахоҳад беш ва кам гаштан ба ҷои блқоу ҷоблсо

نخواهد بیش و کم گشتن به جا بلقا و جابلسا

Ҳама вақте нишоед хӯрд ҷоми шодӣ ар вақте

همه وقتی نشاید خورد جام شادی ار وقتی

Ғамӣ ояд , махӯр зон ғам ки бошад хор бо хурмо

غمی آید، مخور زان غم که باشد خار با خرما

Муроду коми дунёеи музир чун заҳри моромд

مراد و کام دنیایی مضر چون زهر مارآمد

зи баҳри заҳр ҳар соъати мард дар коми аждарҳо

ز بهر زهر هر ساعت مرد در کام اژدرها

Макун қасд касе каз баъди чандини сол дар олам

مکن قصد کسی کز بعد چندین سال در عالم

Ҳануз имрӯз бар дораст нақши қосиди доро

هنوز امروز بر دارست نقش قاصد دارا

Шунидам малики дорои гашти дори алмалики Искандар

شنیدم ملک دارا گشت دار الملک اسکندر

На Искандар бимонад на доролмлк на доро

نه اسکندر بماند نه دارالملک نه دارا

Туро болои ҷисму ҷон мақомӣ додаанд эй ҷон

تو را بالای جسم و جان مقامی داده‌اند ای جان

« макун дар ҷисму ҷони манзил ки ин дунаст ва он воло »

«مکن در جسم و جان منزل که این دون است و آن والا»

Даруни аҳл ирфон нест ҷои ?данеу уқбо

درون اهل عرفان نیست جای دنیی و عقبی

« қадам аз ҳар ду берун на на ӣнҷо бош на онҷо »

«قدم از هر دو بیرون نه نه اینجا باش نه آنجا»

Ҷоҳни сунъи сонеъро чу ғоят нест , ҳаст имкон

جاهن صنع صانع را چو غایت نیست، هست امکان

Ки бошад олимии дигари буруни зини олами мино

که باشد عالمی دیگر برون زین عالم مینا

Бқўл « лӣси ллонсони алои мо саъй » саъйӣ

بقول «لیس للانسان الا ما سعی» سعیی

Ҳаме кун то шавад моҳи навати бадари ҷаҳони оро

همی کن تا شود ماه نوت بدر جهان آرا

Агар чаҳ аз « валави шино » наме шояд гузар кардан

اگر چه از « ولو شینا» نمی‌شاید گذر کردن

Вале ҷаҳдят май бояд ба ҳукм « ҷоҳдўои Фино »

ولی جهدیت می‌باید به حکم «جاهدوا فینا»

Ба худ пардози рӯзӣ чанд каз андешаи оташ

به خود پرداز روزی چند کز اندیشه آتش

Нахоҳад буд аз ҳасрат ба худ парвона вааш парво

نخواهد بود از حسرت به خود پروانه‌وش پروا

Тӣаи ҳирси пари оҳӯ чу тозии нафас чун саг ро

تیه حرص پر آهو چو تازی نفس چون سگ را

Ба саҳрои қаноати рӯ ки бе оҳӯаст он саҳро

به صحرای قناعت رو که بی‌آهوست آن صحرا

Шаби бурное ар дар хоб будӣ буд ҳам узрӣ

شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذری

Чаҳ хусбӣ , каз саводи шаби баёз субҳ шуд пайдо

چه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا

Шукуфа ранг шуд мӯят чу сарви он ба ки бурное

شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برنایی

Ба раъное ки бар перони нзибди кисвати дунё

به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

Тавон нурӣ ки аз хуршед рахшон мешавад ҳосил

توان نوری که از خورشید رخشان می‌شود حاصل

зи хоки тира май ҷӯии зиҳӣ сар гашта шайдо

ز خاک تیره می‌جویی زهی سر گشته شیدا

зи нафаси бад агар некии тамаъи дорӣ чунон бошад

ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشد

Ки аз зоғи сияҳи дории тамаъи сари сабзии ббғо

که از زاغ سیه داری طمع سر سبزی ببغا

Сафои ботинат равшан кунад чун субҳ , меҳри дил

صفای باطنت روشن کند چون صبح، مهر دل

Ки сидқи андаруниро тавон донист аз симо

که صدق اندرونی را توان دانست از سیما

Чаҳ медонад касе ҳоли гули андомон ба зери гул

چه می‌داند کسی حال گل اندامان به زیر گل

Бигуфтӣ хок , агар будӣ забони сӯсанаш гуё

بگفتی خاک، اگر بودی زبان سوسنش گویا

Бадӣ бар кон ту меояд , з чашмасту забону дил

بدی بر کان تو می‌آید، ز چشم است و زبان و دل

Мабош эмин ки рӯзу шаби туро дар хонаанд аъдо

مباش ایمن که روز و شب تو را در خانه‌اند اعدا

Машав бадномро мункир , нахондаи номаи сараш

مشو بدنام را منکر، نخوانده نامه سرش

Ки бадномасту афъол накӯ меояд аз саҳбо

که بدنام است و افعال نکو می‌آید از صهبا

Ман онро одамӣ донам ки дорад сирати некӯ

من آن را آدمی دانم که دارد سیرت نیکو

Маро чаҳ маслиҳат бо он ки ин габраст ва он тарсо

مرا چه مصلحت با آن که این گبرست و آن ترسا

« ва мо аўтит » май хуоне ва май гӯйӣ : ки ме донам

«و ما اوتیت» می‌خوانی و می‌گویی: که می‌دانم

Улӯми ғайб агар ҳастӣ улӯми ғайбро доно

علوم غیب اگر هستی علوم غیب را دانا

Бигӯ то фитна бар оташ чаро гардӣда парвона ?

بگو تا فتنه بر آتش چرا گردیده پروانه؟

Бигӯ то ошиқи хуршеди рахшон аз чаҳ шуд ҳрбо ?

بگو تا عاشق خورشید رخشان از چه شد حربا؟

Дарин дрёзи хунхори қазои соз аз ризои киштӣ

درین دریاز خونخوار قضا ساز از رضا کشتی

Бидон киштии қадам дар на ки « бисмии аллоҳи муҷрӣҳо »

بدان کشتی قدم در نه که «بسم الله مجریها»

Наҷот аз раҳмати ҳақи ҷӯ , на аз эҳёии Ғаззолӣ

نجات از رحمت حق جو، نه از احیای غزالی

Шифои зудон , на аз қонӯни тиби буъалии сино

شفا زودان، نه از قانون طب بوعلی سینا

Силаҳ аз ҳифз яздон кун вагар гуяд хилофи он

سلاح از حفظ یزدان کن وگر گوید خلاف آن

Ҳадисӣ дар ғилофати теғ аз вай дам махӯр қатъан

حدیثی در غلافت تیغ از وی دم مخور قطعاً

Барроқи фикрро як шаб , ба миъроҷи ҳақиқати рон

براق فکر را یک شب، به معراج حقیقت ران

Ба гӯши сар зҷон бишинав , ки « субҳони алзии асрӣ »

به گوش سر زجان بشنو، که «سبحان الذی اسری»

Илоҳӣ ! мо гунаҳ корем ва аз шарми остин бар рӯ

الهی! ما گنه کاریم و از شرم آستین بر رو

Карӣмӣ , доман раҳмат бпушон бар гуноҳи мо

کریمی، دامن رحمت بپوشان بر گناه ما

Чу дайн додӣ бидиҳ дунё ки чандон хуш наме бошад

چو دین دادی بده دنیا که چندان خوش نمی‌باشد

Ҳазорон бадараи бахшӣдан ба як ҷӯ кардани истисқо

هزاران بدره بخشیدن به یک جو کردن استسقا

Биёбонасту шаби торик ва мо гумроҳу манзили давр

بیابان است و شب تاریک و ما گمراه و منزل دور

Далелӣ нест ғайр аз ту худовандо раҳе бинмо

دلیلی نیست غیر از تو خداوندا رهی بنما

Марои тавфиқи тоъати бахшу хаттии даҳ зи дарвешӣ

مرا توفیق طاعت بخش و خطی ده ز درویشی

Чнои хаттӣ ки аз ҳарду ҷаҳонам бошад истиғно

چنا خطی که از هردو جهانم باشد استغنا

Ба буии раҳмату ғуфрони бадаргоҳи омадем инак

به بوی رحمت و غفران بدرگاه آمدیم اینک

Гунаҳи кору хаҷали ФоғФри лно ёрбу арҳмно

گنه کار و خجل فاغفر لنا یارب و ارحمنا

Сенаегар маро дидӣ зи нангу ном кӣ гуфтан

سنایی گر مرا دیدی ز ننگ و نام کی گفتن

« мусулмонии з салмон прессу дарди динзи бўрдрдо »

«مسلمانی ز سلمان پرس و درد دینز بوردردا»