Боди саҳаргаҳӣ ба ҳавои ту ҷон диҳад
باد سحرگهی به هوای تو جان دهد
Оби ҳаётро , лаби лаълат нишон диҳад
آب حیات را، لب لعلت نشان دهد
Дар бӯстон ба ёди даҳани ту ғунча ро
در بوستان به یاد دهن تو غنچه را
Ҳар дами ҳазор бӯсаи сабо бар даҳон диҳад
هر دم هزار بوسه صبا بر دهان دهد
зи инсон ки акс моҳ диҳад ҳасан рӯй гул
ز انسان که عکس ماه دهد حسن روی گل
Рӯят ба акси ҳасани ма осмон диҳад
رویت به عکس حسن مه آسمان دهد
Гулгуна аз ҷамол ту хоҳад ба орият
گلگونه از جمال تو خواهد به عاریت
Боди сабо чу арзи гул ва гулистон диҳад
باد صبا چو عرض گل و گلستان دهد
Бар дами гумон ки ҳаст миёни турои камар
بر دم گمان که هست میان ترا کمر
Аммо куҷои миёни ту тан дар гумон диҳад
اما کجا میان تو تن در گمان دهد
Дар риштаи ҷамоли ту ҳар дил ки ошиқ аст
در رشته جمال تو هر دل که عاشق است
Ҷонӣ ба як назар диҳаду бас гарон диҳад
جانی به یک نظر دهد و بس گران دهد
Аз ҳалқаи ду зулфи ту Уториди боди субҳ
از حلقه دو زلف تو عطارد باد صبح
Бӯе ба олимӣ диҳад ва ройгон диҳад
بویی به عالمی دهد و رایگان دهد
То чанд дар ҳавои ҷамолат ба оби чашм
تا چند در هوای جمالت به آب چشم
Бар чеҳраи лолаи корам ва бар заъфарон диҳад ?
بر چهره لاله کارم و بر زعفران دهد؟
Сафрои чеҳраро чу алоҷӣ кунам суол
صفرای چهره را چو علاجی کنم سوال
Аз дида дар ҷавоби маро нордон диҳад
از دیده در جواب مرا ناردان دهد
Монад ба пистаи ту даҳани Тифли ғунча ро
ماند به پسته تو دهن طفل غنچه را
Грдоиаҳи сабо , нигориш дар даҳон диҳад
گردایه صبا، نگارش در دهان دهد
Дандон фурӯ мабар ба умед эй дил ар ту
دندان فرو مبر به امید ای دل ار تو
Рӯзии лабнигор ба комӣ забон диҳад !
روزی لب نگار به کامی زبان دهد!
Мо бедилему роҳи ғамати пари хатар , бигӯ
ما بیدلیم و راه غمت پر خطر، بگو
Бо зулфи пари дилат ки раҳи бедилон буд
با زلف پر دلت که ره بیدلان بود
Додам дилии заъиф ба дасти ситамгарӣ
دادم دلی ضعیف به دست ستمگری
Кас чун чунин дилӣ ба чунон длстон диҳад
کس چون چنین دلی به چنان دلستان دهد
Худ дилро диҳад ки диҳад дил ба бе вафо
خود دل را دهد که دهد دل به بیوفا
Борӣ чу дил диҳад ба маӣ меҳрбон диҳад
باری چو دل دهد به مهی مهربان دهد
Чашмат ба ханҷари мижаи олам хароб кард
چشمت به خنجر مژه عالم خراب کرد
Каз ханҷар кашида ба мастӣ чунон диҳад
کز خنجر کشیده به مستی چنان دهد
Чун манба ҳаёт нагардад ба хосият
چون منبع حیات نگردد به خاصیت
Он лаб ки бӯса бар дар шоҳ ҷаҳон диҳад ?
آن لب که بوسه بر در شاه جهان دهد؟
Султон , мъзи динӣу дайн , каз насими адл
سلطان، معز دینی و دین، کز نسیم عدل
Нӯшин равон ба қолаб Нӯшервон диҳад
نوشین روان به قالب نوشیروان دهد
Дарёии ҷӯад , шайхи Увайси онкии давлаташ
دریای جود، شیخ اویس آنکه دولتش
Оби ниҳоли адли зи теғ ӣмон диҳад
آب نهال عدل ز تیغ یمان دهد
Шоҳӣ ки дафтари ҷаму дороби сят ӯ
شاهی که دفتر جم و داراب صیت او
Гоҳе ба боду гоҳ ба об равон диҳад
گاهی به باد و گاه به آب روان دهد
Кайвон ба як дақиқаи фикраш куҷо расад ?
کیوان به یک دقیقه فکرش کجا رسد؟
Чархишгар аз ҳазор дарҷ нардбон диҳад
چرخش گر از هزار درج نردبان دهد
Бар қомати бузургӣ ӯ атласи фалак
بر قامت بزرگی او اطلس فلک
Май зебад ар бузургӣ ӯ тан дарон диҳад
میزیبد ار بزرگی او تن دران دهد
Дар малики дасти ёр қалам гашта адл ӯ
در ملک دست یار قلم گشته عدل او
То тоб гӯшмол кунад ва камон диҳад
تا تاب گوشمال کند و کمان دهد
Бар рӯй рони оҳӯӣ агар доғ ӯ наад
بر روی ران آهوی اگر داغ او نهد
Баси бӯсаҳо ки шер ҳурмат барон диҳад
بس بوسهها که شیر حرمت بران دهد
Парвоз насар тоири чарх , ончӣ воқеъ аст
پرواز نسر طایر چرخ، آنچه واقع است
Зини остони ҳазрати бахт ошён диҳад
زین آستان حضرت بخت آشیان دهد
эй сарварӣ ки рои ту дар забти мамлакат
ای سروری که رای تو در ضبط مملکت
Ҳар дами хиҷолати хиради хурда дон диҳад !
هر دم خجالت خرد خرده دان دهد!
Чун чархи пери талъати бахти туро бидид
چون چرخ پیر طلعت بخت تو را بدید
Гуфт : ар диҳад туро мадади ин навҷавон диҳад
گفت: ار دهد تو را مدد این نوجوان دهد
Ҳаст остони ҳазратати иқболро ҳарам
هست آستان حضرتت اقبال را حرم
Мқбл касе ки бӯса бар ин остон диҳад
مقبل کسی که بوسه بر این آستان دهد
Сад бори гардиши боли хуршед , сар наад
صد بار گردش بال خورشید، سر نهد
То шоҳи зери дасти худ ӯро макон диҳад
تا شاه زیر دست خود او را مکان دهد
Аз ҳиммати ту шарм надорад сипеҳри дун
از همت تو شرم ندارد سپهر دون
Каз субҳ то ба шоми ҷаҳонро дунон диҳад
کز صبح تا به شام جهان را دونان دهد
Гаштааст пои бози мушарраф ба дасти ту
گشته است پای باز مشرف به دست تو
Бар пои хеши бӯсаи пёи пай азон диҳад
بر پای خویش بوسه پیاپی ازان دهد
Чатрат мзлаҳаст ки суккони хок ро
چترت مظله است که سکان خاک را
Аз тоби офтоби ҳаводис амон диҳад
از تاب آفتاب حوادث امان دهد
Мушкил расад ба хок дарат чашмаи ҳаёт
مشکل رسد به خاک درت چشمه حیات
Вари худ ба ин умеди ҳамаи умр ҷон диҳад
ور خود به این امید همه عمر جان دهد
Хасмат ки гашти ташна ба хӯн ху дорад май
خصمت که گشت تشنه به خون خو دارد می
Обаш диҳад замонаи бнўк синон диҳад
آبش دهد زمانه بنوک سنان دهد
Рӯзӣ ки кард лашкари миррӣхи разми шоҳ
روزی که کرد لشکر مریخ رزم شاه
Брҷисро зи шеъри сияҳ , тилсон диҳад
برجیس را ز شعر سیه، طیلسان دهد
Баҳри ҳнрўрони гуҳи ҳиҷои зи ғайбҳо
بهر هنروران گه هیجا ز غیبها
Ориз чу арзи ҷавшан ва бар гстўон диҳад
عارض چو عرض جوشن و برگستوان دهد
Пои муборак ту кунад зӯр бар рикоб
پای مبارک تو کند زور بر رکاب
Дасти мухолифати ҳамаи тоб Аннан диҳад
دست مخالفت همه تاب عنان دهد
Рмҳти миёни баста наад баҳри дому дад
رمحت میان بسته نهد بهر دام و دد
Як хон ки шарҳи рзмгаҳ ҳФтхўон диҳад
یک خوان که شرح رزمگه هفتخوان دهد
Шоҳо ! агар чаҳ гуфт « Заҳир » аз сари тамаъ
شاها! اگر چه گفت «ظهیر» از سر طمع
Ин байтроу ҳирси тамаъ бар ҳўон диҳад :
این بیت را و حرص طمع بر هوان دهد:
« шояд ки баъди хизмати сӣ сол дар Ироқ
«شاید که بعد خدمت سیسال در عراق
Нонам ҳануз хусрав Мозандарон диҳад »
نانم هنوز خسرو مازندران دهد»
Дории ту ҷои онкии камӣн мадҳ хон ту
داری تو جای آنکه کمین مدح خوان تو
Сад солаи нон ба сад чун қизил Арсалон диҳад
صد ساله نان به صد چون قزل ارسلان دهد
Рӯҳ « Заҳир » агар шунӯди ин қасида ро
روح «ظهیر» اگر شنود این قصیده را
Сад бор беш бӯсаи маро бар забон диҳад
صد بار بیش بوسه مرا بر زبان دهد
То субҳи нави арӯси зумурради ҳиҷоб ро
تا صبح نو عروس زمرد حجاب را
Ҳар рӯзи ҷилва аз ттқ ховарон диҳад
هر روز جلوه از تتق خاوران دهد
Бодои арӯси бахти туро зинатӣ ки чарх
بادا عروس بخت تو را زینتی که چرخ
Ҳар соъаташ ба рӯй намо , сад ҷаҳон диҳад
هر ساعتش به روی نما، صد جهان دهد