Саҳаргаҳӣ ки чаман , шамъи лола дар гирад

سحرگهی که چمن، شمع لاله در گیرد

Саман ба азми сабӯҳӣ пиёла баргирад

سمن به عزم صبوحی پیاله برگیرد

Ҷаҳони пер чун наргис , ҷавон ва тоза шавад

جهان پیر چون نرگس، جوان و تازه شود

Ҳавои ҷому нишоти қадаҳи з сар гирад

هوای جام و نشاط قدح ز سر گیرد

Чу мурғи исо агар лъбтии зи гул созӣ

چو مرغ عیسی اگر لعبتی ز گل سازی

зи эътидоли ҳавои ҳукм ҷонвар гирад

ز اعتدال هوا حکم جانور گیرد

Мушобеҳи гули зарди фалаки шӯри гули сурх

مشابه گل زرد فلک شور گل سرخ

Нахусти теғи برارد , дигар сипар гирад

نخست تیغ برآرد، دگر سپر گیرد

Намӯна Эйаст зи ҳроқу оташу кибрят

نمونه‌ای است ز حراق و آتش و کبریت

Чароғи лола ки ҳар шаби збоди даргирад

چراغ لاله که هر شب زباد درگیرد

Бидон чароғи шаби тира то саҳари булбул

بدان چراغ شب تیره تا سحر بلبل

Ҳамаи латоифи авроқи гули з бар гирад

همه لطایف اوراق گل ز بر گیرد

Агар насими саҳар , бар хутан гузор кунад

اگر نسیم سحر، بر ختن گذار کند

Зиришки машк , чаҳ хӯнҳо ки дар ҷигар кунад

زرشک مشک، چه خونها که در جگر کند

Мусофирӣ аҷибаст ин гули расида ки ӯ

مسافری عجیب است این گل رسیده که او

Чу барг суфра бисозад , раҳ сафар гирад !

چو برگ سفره بسازد، ره سفر گیرد!

зи як насим ки дар остини ғунчаи бикр

ز یک نسیم که در آستین غنچه بکر

Дамади шимол чу Марям , ба рӯҳ бар гирад

دمد شمال چو مریم، به روح بر گیرد

зи баси қуроза ки гул кард дар доман

ز بس قراضه که گل کرد در دامن

Маҷол нест ки доман ба икдгр гирад

مجال نیست که دامن به یکدگر گیرد

зи офтоб чу чархи хамидаи наргиси маст

ز آفتاب چو چرخ خمیده نرگس مست

Биёади хусрави офоқи ҷом зар гирад

بیاد خسرو آفاق جام زر گیرد

Агар ҳимоят ӯ зарраро диҳад тамкин

اگر حمایت او ذره را دهد تمکین

Фарози маснади хуршед , мустақар гирад

فراز مسند خورشید، مستقر گیرد

Аё сҳоӣ наволӣ ки дасти бахшиши ту

ایا سحای نوالی که دست بخشش تو

Ба гоҳи файзи атои баҳрро шимур гирад !

به گاه فیض عطا بحر را شمر گیرد!

Ту офтоби мунирӣ чу офтоби сипеҳр

تو آفتاب منیری چو آفتاب سپهر

Чаҳор болаши малик аз ту зеб ва фар гирад

چهار بالش ملک از تو زیب و فر گیرد

Анояти ту равонӣ ба як нафас бахшад

عنایت تو روانی به یک نفس بخشد

Кифояти ту ҷаҳонӣ ба як назар гирад

کفایت تو جهانی به یک نظر گیرد

Ба фар дод ту дроҷ , чашм боз кунад

به فر داد تو دراج، چشم باز کند

Ба Авни адли ту рӯбоҳи шер нар гирад

به عون عدل تو روباه شیر نر گیرد

Бурид фикри ту афлоки зери пои орад

برید فکر تو افلاک زیر پا آرد

эй ҳиммати офоқи зер пар гирад

همای همت آفاق زیر پر گیرد

Чу теғ ту бадарахшад қазо мФр ҷӯяд

چو تیغ تو بدرخشد قضا مفر جوید

Чу шаст ту бигушоед қадар ҳазар гирад

چو شصت تو بگشاید قدر حذر گیرد

Мҳобти ту агар бодро Аннани печад

مهابت تو اگر باد را عنان پیچد

Салобати ту агар кӯҳи гаронро з ҷой баргирад

صلابت تو اگر کوه گران را ز جای برگیرد

Ба қаҳри боди сабкро ба хок дафн кунад

به قهر باد سبک را به خاک دفن کند

Ба ҳукми кӯҳи гаронро зҷоӣ баргирад

به حکم کوه گران را زجای برگیرد

Адуу ҳисоми туро чашма аҷал хонд

عدو و حسام تو را چشمه اجل خواند

Вале ниёами туро матлаъ зафар гирад

ولی نیام تو را مطلع ظفر گیرد

Чу офтоби замират ба як ишорати рой

چو آفتاب ضمیرت به یک اشارت رای

Зҳди ховар то марз бохтар гирад

زحد خاور تا مرز باختر گیرد

Шаби замона ба меҳр ту гардад обистан

شب زمانه به مهر تو گردد آبستن

Вагарнаи кини ту ҳолеи дам саҳар гирад

وگرنه کین تو حالی دم سحر گیرد

зи хоки поят агар ҳури зарра Эй ёбад

ز خاک پایت اگر حور ذره‌ای یابد

Ба хоки пот ки дар доман басар гирад

به خاک پات که در دامن بصر گیرد

Шарори оташи қаҳрат агар ба кӯҳ расад

شرار آتش قهرت اگر به کوه رسد

зи хосияти ҳамаи аҷзоӣ ӯ шукр гирад

ز خاصیت همه اجزای او شکر گیرد

Забони нутқи ту ба хомагар сухан ронад

زبان نطق تو به خامه گر سخن راند

Чу нешикари ҳамаи аҷзоӣ ӯ шукр гирад

چو نیشکر همه اجزای او شکر گیرد

Баҳори ҷоҳи зи халқи ту ранг ва бӯ ёбад

بهار جاه ز خلق تو رنگ و بو یابد

Ниҳоли адли зи базли ту бор ва бар гирад

نهال عدل ز بذل تو بار و بر گیرد

Замонаи атласи гулрези сабзи гардун ро

زمانه اطلس گلریز سبز گردون را

зи гирди кӯҳлии хинги ту астар гирад

ز گرد کحلی خنگ تو استر گیرد

Агар зи наъли саманди ту афсарӣ ёбад

اگر ز نعل سمند تو افسری یابد

Сари сипеҳр ба тарки кулоҳ хур гирад

سر سپهر به ترک کلاه خور گیرد

Агар на мадҳ ту гуяд замонаи сӯсан ро

اگر نه مدح تو گوید زمانه سوسن را

Бунафшаи вори забон аз қафо бадар гирад

بنفشه‌وار زبان از قفا بدر گیرد

Марои замонаи фазилат наад бар аҳли замин

مرا زمانه فضیلت نهد بر اهل زمین

Вагар ҳамин қалами хушку шеър тар гирад

وگر همین قلم خشک و شعر تر گیرد

Ҳамеша то ки худ ин сарои шаш савор

همیشه تا که خود این سرای شش سوار

з баҳр омад ва шуд хонаи ду дар гирад

ز بهر آمد و شد خانه دو در گیرد

Сарои умри ту маъмури бод то ҳаддӣ ,

سرای عمر تو معمور باد تا حدی،

Ки корхонаи гардунаш аз ту фар гирад

که کارخانه گردونش از تو فر گیرد