Чун ба азми ҳазрати хуршеди ҷамшеди иқтидор

چون به عزم حضرت خورشید جمشید اقتدار

Офтоби сояи густар , сояи парвардгор

آفتاب سایه گستر، سایه پروردگار

Абри дарё , остини хуршеди гардуни остон

ابر دریا، آستین خورشید گردون آستان

Ардашери шери дили нӯшин равони рӯзгор

اردشیر شیر دل نوشین روان روزگار

Зуҳраи ъушрати моҳи талъати меҳри баҳроми интиқом

زهره عشرت ماه طلعت مهر بهرام انتقام

Муштарии рои Уториди Фтнти кайвони виқор

مشتری رای عطارد فطنت کیوان وقار

Зилли ҳақи чашму чароғи дӯдаи Чингизи хон

ظل حق چشم و چراغ دوده چنگیز خان

Космонро бар мадори рой ӯ бошад мадор

کاسمان را بر مدار رای او باشد مدار

Аз хароби ободи шаҳр сова кардам азми ҷузам

از خراب آباد شهر ساوه کردم عزم جزم

Соъатии маймун ба фоли саъду рӯзи ихтиёр

ساعتی میمون به فال سعد و روز اختیار

Ҷамъӣ аз вомондагони мавҷи тӯфони бало

جمعی از واماندگان موج طوفان بلا

Қавмӣ аз саргаштагони тӣаи зулми рӯзгор

قومی از سرگشتگان تیه ظلم روزگار

Ҷумла дар фитрок ман овехтанд аз ҳар тараф

جمله در فتراک من آویختند از هر طرف

Кохр аз баҳри худои по аз паии аҳли табор

کاخر از بهر خدا پا از پی اهل تبار

Чун ба саъии каъбаи ҳоҷоти дорӣ рӯй дил

چون به سعی کعبه حاجات داری روی دل

Ҳоҷатӣ дорем ҳоҷатмандро ҳоҷат барор

حاجتی داریم حاجتمند را حاجت برآر

Ҳудҳудии тоҷи каромат , бар сарати ҳоли сабо

هدهدی تاج کرامت، بر سرت حال سبا

Гар маҷолӣ бо шиддати пеши сулаймони арзаи дор

گر مجالی با شدت پیش سلیمان عرضه دار

К-эии Сикандари муъаддилат аз ҷаври ёҷўҷи аломон

کای سکندر معدلت از جور یاجوج الامان

Ваии сулаймони замон аз зулми девон зинҳор

وی سلیمان زمان از ظلم دیوان زینهار

Соваи шаҳрӣ буд бали баҳрии пар аз гавҳар ки буд

ساوه شهری بود بل بحری پر از گوهر که بود

Асл ӯро мӯъҷизи мавлуди Аҳмади ёдгор

اصل او را معجز مولود احمد یادگار

Ҳам ниҳоди хиттаашро зинати байт улҳаром

هم نهاد خطه‌اش را زینت بیت الحرام

Ҳам саводи арсаашро ртбти доролқрор

هم سواد عرصه‌اش را رتبت دارالقرار

Бод ӯ чун боди исои длгшоу рӯҳи бахш

باد او چون باد عیسی دلگشا و روح بخش

Об ӯ чун оби кавсари ғмздоӣу созгор

آب او چون آب کوثر غمزدای و سازگار

Дар шимоли фасли тобистон ӯ , баради што

در شمال فصل تابستان او، برد شتا

Дар мизоҷи озару обон ӯ , лутфи баҳор

در مزاج آذر و آبان او، لطف بهار

Ҳеҷ ташвишӣ дар ӯ нобӯда ҷуз дар зулфи дӯст

هیچ تشویشی در او نابوده جز در زلف دوست

Ҳеҷ бемории дарави нохуфтаи алои чашми ёр

هیچ بیماری درو ناخفته الا چشم یار

Ҳамчуи наргиси маст ва зардаст эмини ним шаб

همچو نرگس مست و زردست ایمن نیم شب

Хуфта будандӣ ғарибон бар сар ҳар раҳгузор

خفته بودندی غریبان بر سر هر رهگذار

Хоҷагони мо дилдори муътабар дар вай чунонк

خواجگان ما دلدار معتبر در وی چنانک

Ҳар якеро ҳамчуи қорун буд сад сармояи дор

هر یکی را همچو قارون بود صد سرمایه دار

Хоҷа шуд беэътибор вмол шуд мори сияҳ

خواجه شد بی اعتبار ومال شد مار سیه

эй худовандони мол , алоътбори алоътбор !

ای خداوندان مال ، الاعتبار الاعتبار!

Бӯда аз хӯбии саводаш чун саводи холи ҷамъ

بوده از خوبی سوادش چون سواد خال جمع

Вази парешоне шуда чун зулфи хубони тори тор

وز پریشانی شده چون زلف خوبان تار تار

Буқъае бинӣ чу дарё дар тмўҷи зи изтироб

بقعه ای بینی چو دریا در تموج ز اضطراب

Мардумии даравӣ чу дар дарёи ғариқи изтироб

مردمی دروی چو در دریا غریق اضطراب

Айн густохӣаст гуфтан дар чунин ҳазрат ба шарҳ

عین گستاخی است گفتن در چنین حضرت به شرح

Ончӣ дар вай рафт аз қаҳти вабои пирори впор

آنچه در وی رفت از قحط وبا پیرار وپار

Қаҳт то ҳаддӣ ки мард аз фарт беқӯтӣ чу шамъ

قحط تا حدی که مرد از فرط بی قوتی چو شمع

Чашми худро сӯхтӣ дар оташу барадӣ ба кор

چشم خود را سوختی در آتش و بردی به کار

Шаби ҳамаи шаб то саҳар бар нола ҳои равад зан

شب همه شب تا سحر بر ناله های رود زن

Хӯн шавҳар мекашад аз косаи сар чун ъқор

خون شوهر می کشد از کاسه سر چون عقار

Ҳар дам аз шавқи сари пистон модар ме гирифт

هر دم از شوق سر پستان مادر می گرفت

Дар даҳони пайкон хӯн олуд Тифли шери хор

در دهان پیکان خون آلود طفل شیر خوار

Оҳ аз он ашрори к-эйашони зи оташи шамшери мейр

آه از آن اشرار کایشان ز آتش شمشیر میر

Май ҷҳнд венӣ намемеринд ҳар як чун шарор

می جهند ونی نمی میرند هر یک چون شرار

Авлои бурданд ҳар як аз сарои вхон вамон

اولا بردند هر یک از سرای وخان ومان

Ҳар чаҳ буд аз нақди вҷнси андари ниҳони вошкор

هر چه بود از نقد وجنس اندر نهان وآشکار

То ба оби дидаи ҳозон хикҳо карданд тар

تا به آب دیده هازان خیکها کردند تر

То ба хишти хонаҳо бар уштурон карданд бор

تا به خشت خانه ها بر اشتران کردند بار

Он ки меҳтар буд беҳтар аз паии себӣ ба чӯб

آن که مهتر بود بهتر از پی سیبی به چوب

Пӯсти бртни сар ба сари бшкоФтнзш чун анор

پوست برتن سر به سر بشکافتنذش چون انار

Ҳамчуи оташ чӯб мехӯрданд медоданд зар

همچو آتش چوب می خوردند می دادند زر

Вонкаҳ аз бетоқатӣ бар хок мемарданд зор

وانکه از بی طاقتی بر خاک می مردند زار

Ҳамчуи ашки афтодаи мардуми зодагон аз чашми халқ

همچو اشک افتاده مردم زادگان از چشم خلق

Рух бе хӯни лаъли шастаи ҷуста аз мардуми канор

رخ بی خون لعل شسته جسته از مردم کنار

Онкии дӯш аз ноз чун гул буд бо сад перҳан

آنکه دوش از ناز چون گل بود با صد پیرهن

намекунад имрӯзи баҳри хӯрдае худ аз афкор

می کند امروز بهر خورده ای خود از افکار

Бар гули рухсори всрўқди хубони чгл

بر گل رخسار وسروقد خوبان چگل

Чашм карданд чун саҳоб аз рӯй ғайрати ошкор

چشم کردند چون سحاب از روی غیرت آشکار

Тӯдаи тӯда бе кафани андомҳои нозанин

توده توده بی کفن اندامهای نازنین

Дармиёни хоки вгли афтода ҳамчун хори вхўор

درمیان خاک وگل افتاده همچون خار وخوار

Онк аз сад даст будаш ҷома дар тани ин замон

آنک از صد دست بودش جامه در تن این زمان

Дастҳо бар пеш вапас дорад зхҷлт чун чанор

دستها بر پیش وپس دارد زخجلت چون چنار

Тоҷи бурданд аз сари минбар чу дастор аз хатиб

تاج بردند از سر منبر چو دستار از خطیب

Тоқ бар канданд аз масҷид чу қандил аз минор

طاق بر کندند از مسجد چو قندیل از منار

Бӯрё дар нохуни ъобдзнон ҳар дам ки хез

بوریا در ناخن عابدزنان هر دم که خیز

Ҳалқа берун кун згўши втўқи пас пеши ман ор

حلقه بیرون کن زگوش وطوق پس پیش من آر

Дар зёъ ӯ ки ҳар як буд шаҳрии муътабар

در ضیاع او که هر یک بود شهری معتبر

Гӯри воҳўи рости маскани шери врўбаҳро қарор

گور وآهو راست مسکن شیر وروبه را قرار

Боғ чун роғаши хароби вдшти гаштан чун сароб

باغ چون راغش خراب ودشت گشتن چون سراب

Зоғи онро боғони вқози инро бози ёр

زاغ آن را باغان وقاز این را باز یار

намекунад ҳар шаб ба ҷои булбулони Фрёдбўм

می کند هر شب به جای بلبلان فریادبوم

Кои алФрори оқилони зини ваҳшати обод , алФрор

کا الفرار عاقلان زین وحشت آباد ، الفرار

Хусрави аллоҳи дамӣ аз ҳол мискинон бипурс

خسرو الله دمی از حال مسکینان بپرس

( ( ҳасбаи аллоҳ ) ) назар бар ҳоли мискинони гумор

((حسبه الله )) نظر بر حال مسکینان گمار

Аломон аз теғ заҳр олуд дарвеши аломон

الامان از تیغ زهر آلود درویش الامان

Алҳзор аз новаки фарёди мазлӯм , алҳзр !

الحذار از ناوک فریاد مظلوم ، الحذر !

намерибоед холи иқбол аз рухи мқбл ба ҳукм

می رباید خال اقبال از رخ مقبل به حکم

Тири оҳи мустамандон дар дили шабҳои тор

تیر آه مستمندان در دل شبهای تار

Чун равои дорӣ ки дар айёми адли шомилат

چون روا داری که در ایام عدل شاملت

Каз тавозуъ мефиристад бози тоҷи сар ба сор

کز تواضع می فرستد باز تاج سر به سار

Шери воҳўи дастҳо дар гардан ҳам карда ху

شیر وآهو دست ها در گردن هم کرده خو

Хуфта бошанд эмину осӯда дар ҳар марғзор

خفته باشند ایمن و آسوده در هر مرغزار

Онкӣ аз ташвиши моро ҷой дар сўрои хи мӯш

آنکه از تشویش ما را جای در سورا خ موش

Ва онкӣ аз бедоди моро пой бар дунболи мор

و آنکه از بیداد ما را پای بر دنبال مار

Лаҷаи дарёи вмои лаби хушк чун киштии сифат

لجه دریا وما لب خشک چون کشتی صفت

Ҳазрати хуршеди вмои маҳрӯм аз вхФоши вор

حضرت خورشید وما محروم از وخفاش وار

Анд он шаҳри ин замони ҷамъӣ ки боқӣ монда анд

اند آن شهر این زمان جمعی که باقی مانده اند

Аз фақири вози тавонгари вази сғори вази кбор

از فقیر واز توانگر وز صغار وز کبار

Бар умеди талъати хуршеди адлати ин замон

بر امید طلعت خورشید عدلت این زمان

Ҳамчуи ҳрбо бар сар роҳанд чашми интизор

همچو حربا بر سر راهند چشم انتظار

Гар зозҳори анояти ҳеҷ тақсирӣ фитад

گر زاظهار عنایت هیچ تقصیری فتد

Баъд аз ин диёр кӣ гардад ба гирди ин диёр ?

بعد از این دیار کی گردد به گرد این دیار؟

Офтобӣ аз дили мо нури ҳишмати вои мгир

آفتابی از دل ما نور حشمت وا مگیر

Осмонӣ аз сари мо зилли раҳмат бар мадор

آسمانی از سر ما ظل رحمت بر مدار

То дуои давлататро аз сари амни вомн

تا دعای دولتت را از سر امن وامن

намекунем андар ( ( аноءи алил ) ) ва ( ( атрофи анҳор ) )

می کنیم اندر ((اناء الیل )) و((اطراف انهار))

Дар каломам чун ки буд итноб аз бими малол

در کلامم چون که بود اطناب از بیم ملال

Бар ду байт унсурӣ кардам сухан аз ихтисор

بر دو بیت عنصری کردم سخن از اختصار

( ( то бибандад то кушояд то сетанд то диҳад

(( تا ببندد تا گشاید تا ستاند تا دهد

То ҷаҳон бар пой бошад шоҳро ин ёдгор

تا جهان بر پای باشد شاه را این یادگار

Ончӣ бастанд вилоят , ончо бидиҳад хоста

آنچه بستاند ولایت ، آنچا بدهد خواسته

Ончои бандади пои душман , вончаҳ бигушоед ҳисор ) )

آنچا بندد پای دشمن ، وآنچه بگشاید حصار ))