эй ғубори мавкибати чашми фалакро тўтё
ای غبار موکبت چشم فلک را توتیا
Хайри мақдам , марҳабо « аҳлоу сҳло » марҳабо
خیر مقدم، مرحبا «اهلاً و سهلاً» مرحبا
Рояти роят , ба пирӯзӣ чу чатри офтоб
رایت رایت، به پیروزی چو چتر آفتاب
Соя бар рубъи рабиъи андохт аз « байти алшто »
سایه بر ربع ربیع انداخت از «بیت الشتا»
Бози чатри соя бар насрин чарх андохта
باز چتر سایه بر نسرین چرخ انداخته
Фарруху маймун шуда , фии зиллаи боли ҳумо
فرخ و میمون شده، فی ظله بال هما
Офтобат дар рикоб ,у муштарӣ дар кавкаба
آفتابت در رکاب، و مشتری در کوکبه
Осмони зери илм , моҳи илми хуршеди со
آسمان زیر علم، ماه علم خورشید سا
Бо ғубори наъли шбзири ту май арзад кунун
با غبار نعل شبذیر تو میارزد کنون
Хоки Озарбойҷон , мшги хутанро хӯни баҳо
خاک آذربایجان، مشگ ختن را خون بها
Шаҳри табриз аз қудуми мавкиби султони Увайс
شهر تبریز از قدوم موکب سلطان اویس
Чун мақоми Макка аз пайғамбар омад бо сафо
چون مقام مکه از پیغمبر آمد با صفا
Ин бишорат дар чаман ҳар дам ки май оради насим
این بشارت در چمن هر دم که میآرد نسیم
Май наад ашҷори сарҳо бар замин , шукрона ро
مینهد اشجار سرها بر زمین، شکرانه را
Май наад бар хон дўлтхонаҳи гули сад гӯнаи барг
مینهد بر خوان دولتخانه گل صد گونه برگ
намезанад бар рӯй меҳр он равад булбули сад наво
میزند بر روی مهر آن رود بلبل صد نوا
эй зи файзи хотироти оби сухани кавсари зҳоб !
ای ز فیض خاطرات آب سخن کوثر ذهاب!
Ваии зи абри ҳимматати боғи амли тӯбои намо !
وی ز ابر همتت باغ امل طوبی نما!
Сояи лутфи худоӣ , то ҷаҳон поянда аст
سایه لطف خدایی، تا جهان پاینده است
Бар ҷаҳони пояндаи боди ин сояи лутфи худо !
بر جهان پاینده باد این سایه لطف خدا!
Малики лутфати рости он неъмат ки дар Эрони замин
ملک لطفت راست آن نعمت که در ایران زمین
Атфи зайл ъотФт мегустаранд бар хато
عطف ذیل عاطفت میگستراند بر خطا
Васфи лутфат дар чаман мекард абри навбаҳор
وصف لطفت در چمن میکرد ابر نوبهار
Сӯсану гулро арақ бар чеҳра афтод аз ҳаё
سوسن و گل را عرق بر چهره افتاد از حیا
Дар уфуқи меҳр аз наҳайбат рӯй тобад , вар ба кин
در افق مهر از نهیبت روی تابد، ور به کین
Бозгардоне уфуқро низ нанамояд қафо
بازگردانی افق را نیز ننماید قفا
Даври рои ?истӯорти коФтобши нуқтаи ист
دور رای استوارت کافتابش نقطهایست
Дар кашид аз истиқомат , хат ба хати устуво
در کشید از استقامت، خط به خط استوا
Ғунчае будӣ ба нисбат бар дарахти ҳимматат
غنچهای بودی به نسبت بر درخت همتت
Гунбади нилӯфарии грдоштии рангу намо
گنبد نیلوفری گرداشتی رنگ و نما
Рояти азми шарифати давлатӣ бе инқилоб
رایت عزم شریفت دولتی بیانقلاب
Садаи қадари рафеъати сидра бе мунтаҳо
سده قدر رفیعت سدره بیمنتها
Дар ниҳоди оби шамшерати қазоӣ мубрам аст
در نهاد آب شمشیرت قضای مبرم است
Бар сар шавам адуят хоҳад омад ин қазо
بر سر شوم عدویت خواهد آمد این قضا
Дар шаби ҳиҷои сипоҳи фатҳро теғати далел
در شب هیجا سپاه فتح را تیغت دلیل
Дар раҳи тадбир , пери ақлро калакати Асо
در ره تدبیر، پیر عقل را کلکت عصا
Офтоб аз акси шамшер ту мегирад фурӯғ
آفتاب از عکس شمشیر تو میگیرد فروغ
Осмон аз бори эҳсон ту мегардад ду то
آسمان از بار احسان تو میگردد دو تا
Дар ҷҳондорӣ , ду ояти дорӣ аз теғу қалам
در جهانداری، دو آیت داری از تیغ و قلم
Космон хонд ҳамеи онро сабо , инро мсо
کاسمان خواند همی آن را صبا، این را مسا
Гардӣ аз кҳли сипоҳат бар фалак рафт , офтоб
گردی از کهل سپاهت بر فلک رفت، آفتاب
Кардаш истиқбол ва гуфт : эй равшанои марҳабо !
کردش استقبال و گفت: ای روشنایی مرحبا!
Абр агар омӯзад аз табъи ту расми мардумӣ
ابر اگر آموزد از طبع تو رسم مردمی
Дар замини дигари нрўёнд ба ҷузи мардуми гё
در زمین دیگر نرویاند به جز مردم گیا
Пеши чатрати он мақдам бар самоти андари смў
پیش چترت آن مقدم بر سمات اندر سمو
Ҷабҳау иклилро бар арз месояд , само
جبهه و اکلیل را بر ارض میساید، سما
Атласӣ бар қади қудрат дар азал ме дӯхтанд
اطلسی بر قد قدرت در ازل میدوختند
Васла Эй афтод аз он атлас , фалакро шуд қабо
وصلهای افتاد از آن اطلس، فلک را شد قبا
Сад раҳ ар бо сахра смо кунад амрати хитоб
صد ره ار با صخره صما کند امرت خطاب
Ҷуз « смъноу атъно » нашунӯд самъ аз садо
جز «سمعنا و اطعنا» نشنود سمع از صدا
Ҳар куҷои теғат ҳаме гиряд , ҳаме хандад аҷал
هر کجا تیغت همی گرید، همی خندد اجل
Ҳар куҷои калакат ҳаме нолад , ҳаме нолад сахо
هر کجا کلکت همی نالد، همی نالد سخا
То шабонгоҳ амл мегардад эмин аз завол
تا شبانگاه امل میگردد ایمن از زوال
Гар ба чатрат мекунад чун сояи хуршеди илтиҷо
گر به چترت میکند چون سایه خورشید التجا
Табъи гетӣ рост шуд дар аҳди ту зи инсон ки боз
طبع گیتی راست شد در عهد تو ز انسان که باز
Нашунӯд савти мухолифи ҳечкас зини чор то
نشنود صوت مخالف هیچکس زین چار تا
Коҳӣ аз маликат наёрад баради хасмат , гарчи гашт
کاهی از ملکت نیارد برد خصمت، گرچه گشت
Аз наҳиф теғ менойин , чу ранги каҳрабо
از نهیب تیغ مینایین، چو رنگ کهربا
Душманати бемору шамшерати табиб ҳозиқ аст
دشمنت بیمار و شمشیرت طبیب حاذق است
Бар сараш меояд ва месозадаш дар дами даво
بر سرش میآید و میسازدش در دم دوا
Ҳар ки рӯ бар дар гуҳат бинмоад кораш шуд чу зар
هر که رو بر در گهت بنماد کارش شد چو زر
Хоки даргоҳат магар дорад хавоси кимиё
خاک درگاهت مگر دارد خواص کیمیا
Ҳарки чун дил дар дарун дорад ҳавои ҳазратат
هرکه چون دل در درون دارد هوای حضرتت
Дар ясораст ӯ ҳама вақте ва дорад садри ҷо
در یسارست او همه وقتی و دارد صدر جا
Ҳаст мустағнӣ , бҳмди аллоҳ , зи аъвони даргаат
هست مستغنی، بحمد الله، ز اعوان درگهت
Гар ба даргоҳат наёяд шӯрбахтӣ , гӯ : мё
گر به درگاهت نیاید شوربختی، گو: میا
Тираи боди он рӯзу солу ма ки дорад бар сипеҳр
تیره باد آن روز و سال و مه که دارد بر سپهر
Чашмаи хуршеди чашми равшаноӣ аз сҳо
چشمه خورشید چشم روشنایی از سها
Хешро бегона медорад зи мадҳати табъи ман
خویش را بیگانه میدارد ز مدحت طبع من
Зонкаҳи дарёӣ зохр нест ҷои ошно
زآنکه دریای زاخر نیست جای آشنا
Чун зи тақдири баёнат оҷиз омад табъи ман
چون ز تقدیر بیانت عاجز آمد طبع من
Ин ғазал сар зад даруни дил , дар аснои сано
این غزل سر زد درون دل، در اثنای ثنا
Дар фироқат гарчи бигузашт оби чашм аз сари маро
در فراقت گرچه بگذشت آب چشم از سر مرا
Бар забони ҳаргизи нрондми саргузашту моҷаро
بر زبان هرگز نراندم سرگذشت و ماجرا
Шамъи ворам , рӯзгор аз ҷони ширин давр кард
شمع وارم، روزگار از جان شیرین دور کرد
Боз дорад онгаҳ ба дасти душманами сари ришта ро
باز دارد آنگه به دست دشمنم سر رشته را
То магари васли ту икдми васла корам шавад
تا مگر وصل تو یکدم وصله کارم شود
Дар фироқати перҳанро сохтам дар бар қабо
در فراقت پیرهن را ساختم در بر قبا
Ман ба бӯят кардаам бо боди ху дар ҳамраҳе
من به بویت کردهام با باد خو در همرهی
Лоҷарам бе боди як дам бар намеояд маро
لاجرم بی باد یک دم بر نمیآید مرا
Ҳаст Доӣ бедаво дар ҷони ман аз ишқи ту
هست دایی بیدوا در جان من از عشق تو
Буд ва хоҳад буд бар ҷони ман ин ғами доимо
بود و خواهد بود بر جان من این غم دائما
Дар миёни чашму дил гардӣаст давр аз рӯй ту
در میان چشم و دل گردی است دور از روی تو
Хез ва биншин дар миён ҳар ду , бишинав моҷаро
خیز و بنشین در میان هر دو، بشنو ماجرا
Хоссаи ин соъат ки дилҳоро сафойӣ ҳосил аст
خاصه این ساعت که دلها را صفایی حاصل است
Аз ғубори мавкиби ҷамшеди аФридўни лақо
از غبار موکب جمشید افریدون لقا
Он ҷаҳонгирӣ , ҷҳондорӣ , ҷаҳони бахше ки ҳаст
آن جهانگیری، جهانداری، جهان بخشی که هست
Теғу калак ӯ ҷаҳонро мояи хавфу раҷо
تیغ و کلک او جهان را مایه خوف و رجا
Давлатат чун офтобу нуру кӯҳ ва соя анд
دولتت چون آفتاب و نور و کوه و سایهاند
Офтоб аз нуру кӯҳ аз соя чун гардад ҷудо
آفتاب از نور و کوه از سایه چون گردد جدا
Подшоҳои ҳашт ма наздик шуд то карда аст
پادشاها هشت مه نزدیک شد تا کردهاست
Давр аз он ҳазрат , балоӣ дард поем мубтало
دور از آن حضرت، بلای درد پایم مبتلا
Дарди пои мост ҳамчун мо , ба ғояти пойдор
درد پای ماست همچون ما، به غایت پایدار
Дар саботу пойдории дарди оради пои мо
در ثبات و پایداری درد آرد پای ما
Не ки поем пой бар ҷотар з дард омад ки дард
نی که پایم پای بر جا تر ز درد آمد که درد
Ҳар замон меҷунбад ва поем намеҷунбад зи ҷо
هر زمان میجنبد و پایم نمیجنبد ز جا
Шарҳи ин дарди мафосилро муфассал чун кунам ?
شرح این درد مفاصل را مفصل چون کنم؟
Кӣ шавад мумкин ба шарҳи ин қиём онгаҳ маро
کی شود ممکن به شرح این قیام آنگه مرا
Заъф поем кард чун наргиси чунон каз айни заъф
ضعف پایم کرد چون نرگس چنان کز عین ضعف
Сарнигӯн бар пой май хезам ба ёрии Асо
سرنگون بر پای میخیزم به یاری عصا
Дард поем кард манъ аз хоки бӯси даргаат
درد پایم کرد منع از خاک بوس درگهت
Хок бар сар мекунам ҳар соъатӣ аз дарди по
خاک بر سر میکنم هر ساعتی از درد پا
Андарин муддат ки буд аз дарди ғами сабоҳи ман ъашо
اندرین مدت که بود از درد غم صباح من عشا
Гуфтаам ҳқои дуоят , дар сабоҳ ва дар мсо
گفتهام حقا دعایت، در صباح و در مسا
Мураккабӣ аз равшанӣ нагузашт бар ман то ки ман
مرکبی از روشنی نگذشت بر من تا که من
Ҳамраҳ эшон накардам корвонӣ аз дуо
همره ایشان نکردم کاروانی از دعا
То чу боди навбаҳории мужда гул ме диҳад
تا چو باد نوبهاری مژده گل میدهد
Лола меандозад аз шодии калларо бар ҳаво
لاله میاندازد از شادی کله را بر هوا
Ҳам ҳаво гардад чу чашми ошиқон гавҳар фишон
هم هوا گردد چو چشم عاشقان گوهر فشان
Ҳам замин бошад чу саҳни осмони анҷуми намо
هم زمین باشد چو صحن آسمان انجم نما
Гули кушояди суфраи пари барги баҳри андалеб
گل گشاید سفره پر برگ بهر عندلیب
Субҳи хезонро занад бар суфраи гулбонги сало
صبح خیزان را زند بر سفره گلبانگ صلا
Тоҷи наргисро биорояд ба зар ҳар шаб , саҳоб
تاج نرگس را بیاراید به زر هر شب، سحاب
Оташи гулро бар афрӯзад ба дам ҳар дами сабо
آتش گل را بر افروزد به دم هر دم صبا
Равзаи умрат ки ҳаст он маликати боғи баҳор
روضه عمرت که هست آن ملکت باغ بهار
Бод чун доролбқои осӯда аз боди фано
باد چون دارالبقا آسوده از باد فنا
Олами фарсӯда аз ҷаври сипеҳри осӯдаи бод
عالم فرسوده از جور سپهر آسوده باد
Ҷовдон дар сояи ин рояти гетии гшо
جاودان در سایه این رایت گیتی گشا
Боди моҳи рӯзаи ?ути маймун ва ҳар соъати знў
باد ماه روزهات میمون و هر ساعت زنو
Ибтидои давлатии конро набошад интиҳо
ابتدای دولتی کان را نباشد انتها