эй иди рахти каъбаи дили аҳли сафо ро

ای عید رخت کعبه دل اهل صفا را

Ҳар лаҳзаи сафойӣ дигар аз рӯй ту мо ро

هر لحظه صفایی دگر از روی تو ما را

Ту каъбаи ҳасанӣу сари зулфи ту ҳарами рӯҳи қудс ро

تو کعبه حسنی و سر زلف تو حرم روح قدس را

Дар мавқифи куни ту мФоми аҳли сафо ро

در موقف کون تو مفام اهل صفا را

Лаббайки занон бар Арафоти сари Кувайт

لبیک زنان بر عرفات سر کویت

Сад қофилаи ҷони мунтазири овози дроро

صد قافله جان منتظر آواز درآرا

Дар орзӯии замзами оташ вааш лаълат

در آرزوی زمزم آتش وش لعلت

Ҷон ҳар нафасӣ бар лаби хушки омадаи мо ро

جان هر نفسی بر لب خشک آمده ما را

Умеди тавофи ҳарами васли ту афканд

امید طواف حرم وصل تو افکند

Дар водии ғами тайифа бесару поро

در وادی غم طایفه بی‌سر و پارا

Рӯ дар хами миҳроби ду абрӯӣ ту кардам

رو در خم محراب دو ابروی تو کردم

Гуфтам : магари онҷо асарӣ ҳаст дуо ро

گفتم: مگر آنجا اثری هست دعا را

Дар сояи миҳроб назар кард дилам дид

در سایه محراب نظر کرد دلم دید

Таркони хатоеи насаби ҳури лақо ро

ترکان خطایی نسب حور لقا را

Фарёд баровард : ки эй қавм ки раҳ дод

فریاد برآورد: که ای قوم که ره داد

Сармаст ба миҳроби ҳарами тарки хаторо !

سرمست به محراب حرم ترک خطا را!

Чашмат ба киришма назарӣ кард ки тани зан

چشمت به کرشمه نظری کرد که تن زن

Бар масти ҳамон ба ки нагирад хато ро

بر مست همان به که نگیرد خطا را

Зоир , ҳарам каъба гузид аз паии фирдавс

زایر، حرم کعبه گزید از پی فردوس

Мо кӯии ту он каъбаи фирдавси намо ро

ما کوی تو آن کعبه فردوس نما را

Ҳоҷӣ ба тавофи ҳарами каъба , мулозим

حاجی به طواف حرم کعبه، ملازم

Мо тўФи кунони боргоҳи каъбаи банно ро

ما طوف کنان بارگاه کعبه بنا را

Дилшоди шаҳ , он сояи яздон ки зроиш

دلشاد شه، آن سایه یزدان که زرایش

Хуршеди фалаки рифъати хуршеди лақо ро

خورشید فلک رفعت خورشید لقا را

Султони қазои рои қадари қадар , ки чун ӯ

سلطان قضا رای قدر قدر، که چون او

Султони қадари қадари нбўдости қазо ро

سلطان قدر قدر نبوداست قضا را

Дар аҳди Искандар адлаш набӯд бим

در عهد اسکندر عدلش نبود بیم

Аз рахнаи ёҷўҷи аҷали сади бақо ро

از رخنه یاجوج اجل سد بقا را

Бо меҳри сулаймон қабулаш набӯд роҳ

با مهر سلیمان قبولش نبود راه

Дар доираи хиттаи дили деви ҳаво ро

در دایره خطه دل دیو هوا را

Аз иффат ӯ медиҳад он буи ки дигар

از عفت او می‌دهد آن بوی که دیگر

Дар пардаи гул раҳ набӯд боди сабо ро

در پرده گل ره نبود باد صبا را

Меҳри назари тарбият ӯ бидаманд

مهر نظر تربیت او بدماند

Дар моҳи дай аз шӯри замин , меҳри гё ро

در ماه دی از شور زمین، مهر گیا را

эй аз шарафи саҷдаи даргоҳи ту ҳосил !

ای از شرف سجده درگاه تو حاصل!

Ин тоҷи мурассаъи фалаки сабзи лақоро !

این تاج مرصع فلک سبز لقا را!

Гар оинаи теғи ту гавҳар бинмоед

گر آینه تیغ تو گوهر بنماید

Рухсора ба хӯн лаъл кунад коҳи рибо ро

رخساره به خون لعل کند کاه ربا را

Вари субҳи замирати ттқ аз чеҳраи кушояд

ور صبح ضمیرت تتق از چهره گشاید

Аз рӯй ҷаҳон барфаканд зулфи сиё ро

از روی جهان برفکند زلف سیا را

Дар пардаи сарой ту кашад Зуҳра ба гардан

در پرده‌سرای تو کشد زهره به گردن

Чанги тараби мутрибаи пардаи саро ро

چنگ طرب مطربه پرده‌سرا را

Онҷо ки саҳоби карамати сояи бгстрд

آنجا که سحاب کرمت سایه بگسترد

Бар бод диҳад абри сияҳ рӯй гадо ро

بر باد دهد ابر سیه روی گدا را

Гар қимати хоки кафи пой ту кунад ақл

گر قیمت خاک کف پای تو کند عقل

Аз гавҳари худ нақд кунад ваҷҳи баҳо ро

از گوهر خود نقد کند وجه بها را

Ҳар ҷо ки дилии ҷустаи халос аз марази ҷаҳл

هر جا که دلی جسته خلاص از مرض جهل

Бинмуд ашороти ту қонӯни шифо ро

بنمود اشارات تو قانون شفا را

Чун меҳр шавад чашму чароғи ҳамаи олам

چون مهر شود چشم و چراغ همه عالم

Гар шамъи замир ту диҳад нури сҳо ро

گر شمع ضمیر تو دهد نور سها را

То шеъри марои зевари мадҳ ту шиораст

تا شعر مرا زیور مدح تو شعارست

Бар чархи сухани шеърии шеърами шуъаро ро

بر چرخ سخن شعری شعرم شعرا را

Мансур шавад гавҳари манзуми сурайё

منثور شود گوهر منظوم ثریا

Дар мадҳи ту чун назми даҳуми вирди сано ро

در مدح تو چون نظم دهم ورد ثنا را

То аз нафаси боди сабо ҳар сари солӣ

تا از نفس باد صبا هر سر سالی

Даврони куҳан тоза кунад аҳди сабо ро

دوران کهن تازه کند عهد صبا را

Ҳар шому саҳари акси гулу Настаран аз боғ

هر شام و سحر عکس گل و نسترن از باغ

Сурхобу сифед об кунад рӯй ҳаво ро

سرخاب و سفید آب کند روی هوا را

Булбул аз сар сӯз диҳад сози ғазал ро

بلبل از سر سوز دهد ساز غزل را

Қамарӣ ба сар сарв кунад рости наво ро

قمری به سر سرو کند راست نوا را

Бодои чамани ҷоҳи шумо хурраму сарсабз !

بادا چمن جاه شما خرم و سرسبز!

Зон сон ки барон рашки баради саҳни само ро

زان سان که بران رشک برد صحن سما را

То ид чу наврӯз буд ғарраи шодӣ

تا عید چو نوروز بود غره شادی

Ҳар рӯзи знў , ид дигар боди шумо ро

هر روز زنو، عید دگر باد شما را