эй сари кӯии туро каъбаи расонидаи салом
ای سر کوی تو را کعبه رسانیده سلام
Ошиқонро ҳарами каъбаи кӯии ту мақом
عاشقان را حرم کعبهٔ کوی تو مقام
Саъй дар роҳи ту ҳаҷасту ғамати зоди маро
سعی در راه تو حج است و غمت زاد مرا
Дар раҳи ҳаҷи ту ин зоди ҳамаи умраи тамом
در ره حج تو این زاد همه عمره تمام
Соликони туруқи ишқи ту ҳам карда фидо
سالکان طرق عشق تو هم کرده فدا
Ҷони дарони бодия бе дияи хӯни ошом
جان درآن بادیه بی دیه خون آشام
Тоири сад раҳ нишинро ки ҳаммом ҳарам аст
طایر سدرهنشین را که حمام حرم است
Аз ҳавои донаи холи ту дароварда ба дом
از هوا دانهٔ خال تو درآورده به دام
Ҳасрати замзами хок дарат он машраб
حسرت زمزم خاک درت آن مشرب
Ҷони моро ба лаб оварда чу ҷомаст мудом
جان ما را به لب آورده چو جام است مدام
Бе наботи лаби ту об Хизр бӯда музир
بی نبات لب تو آب خضر بوده مضر
Беҳавоӣ дар ту байт ҳарам гашта ҳаром
بی هوای در تو بیت حرم گشته حرام
Бар дар каъбаи кӯии ту зи борони сиришк
بر در کعبه کوی تو ز بارانِ سَرشک
Новдонҳост фурӯди омада то шоми зи бом
ناودانهاست فرود آمده تا شام ز بام
Гар буд санги сияҳи дили ғамат аз ҷои бабрад
گر بود سنگْ سیهدل غمت از جا ببرد
Дил чаҳ бошад ? ки ба меҳр ту кунад сахраи қиём
دل چه باشد؟ که به مهر تو کند صخره قیام
Каъба рӯй сафои бахши ту дар каъба рӯй
کعبهٔ روی صفابخش تو در کعبهروی
Офтобии сети бномизд дар зилли ғмом
آفتابیست بنامیزد در ظل غمام
Ҷуз ба зулфи сияҳи т фарқ нишоед кардан
جز به زلف سیهت فرق نشاید کردن
Ки кадомаст ҷамоли туу хуршеди кадом
که کدام است جمال تو و خورشید کدام
Ҳар куҷо гуфта ҷамоли ту ки абдии абдӣ
هر کجا گفته جمال تو که عبدی عبدی
Зада лаббайки лаби хоҷаи сайёраи ғулом
زده لبیک لب خواجه سیاره غلام
Офтобӣ ва чунон гирди ту дили зарраи сифат
آفتابی و چنان گرد تو دل ذرهصفت
Дар тавофаст ки як зарра надорад ором
در طواف است که یک ذره ندارد آرام
Зон лаб эй иди ҳумоюни шукрии бахши маро !
زان لب ای عید همایون شکری بخش مرا !
Ки ба қурбони лабони шаккарини ти бодом
که به قربان لبان شکرینت بادام
Ҳоҷё дар паии мақсӯди қадами Фрсўдӣ
حاجیا در پی مقصود قدم فرسودی
Хунаки онон ки ба гомии брсиднд ба ком
خنک آنان که به گامی برسیدند به کام
Чаҳ кунӣ ин ҳамаи раҳ ? сад раҳат охир гуфтам !
چه کنی این همه ره؟ صد رهت آخر گفتم!
Каз ту то каъбаи мақсӯд ду гомаст , ду гом !
کز تو تا کعبهٔ مقصود دو گامست، دو گام!
Давлати ҳоҷи наёбади магари он кас ки ба сидқ
دولت حاج نیابد مگر آن کس که به صدق
Бандади эҳром дар каъбаи ҳоҷоти аном
بندد احرام در کعبه حاجات انام
Сӯрати лутфи худои мазҳари ҳоҷот , Увайс
صورت لطف خدا مظهر حاجات، اویس
Зилли ҳақ рӯй зафари пушту паноҳи ислом
ظل حق روی ظفر پشت و پناه اسلام
Лмъоти зафар аз парчам ӯ май тобад
لمعات ظفر از پرچم او میتابد
Чун кавокиби зсўоди шикани зулфи злом
چون کواکب زسواد شکن زلف ظلام
Рой ӯ он ки диҳад пери хирадро таълим
رای او آن که دهد پیر خرد را تعلیم
Фикр ӯ он ки кунад сари қазоро эълом
فکر او آن که کند سر قضا را اعلام
Хонда аз чеҳраи имрӯз , нуқӯши фардо
خوانده از چهرهٔ امروز، نقوش فردا
Дида аз равзани оғоз , лақои анҷом
دیده از روزن آغاز، لقای انجام
эй зи андешаи теғи ту бидонадишон ро
ای ز اندیشهٔ تیغ تو بداندیشان را
Нуқта аз сулби гурезону ҷанин аз арҳом
نقطه از صلب گریزان و جنین از ارحام
Акси рои ту агар бар рух моҳ афтодӣ
عکس رای تو اگر بر رخ ماه افتادی
Хостии меҳр ба акс аз рухи маи нур ба вом
خواستی مهر به عکس از رخ مه نور به وام
Шарми рои ту рух айн кунад чун дил навен
شرم رای تو رخِ عین کند چون دل نون
Захми тири ту дил қоф кунад чун тани лоам
زخم تیر تو دل قاف کند چون تن لام
Аз май соғари лутфи ту ҳубобӣ , ноҳид
از می ساغر لطف تو حبابی، ناهید
Вази дами оташи қаҳри ту шарорӣ , баҳром
وز دم آتش قهر تو شراری، بهرام
Назари поки ту дар ктм адам ме бинад
نظر پاک تو در کتم عدم میبیند
Ончии Искандар ва ҷам дид дар ойӣнаи ҷом
آنچه اسکندر و جم دید در آیینهٔ جام
Дида аз Кебек дарем ту шоҳини шоҳӣ
دیده از کبک در ایم تو شاهین شاهی
Карда бо шер ба даврони ту гӯрони ором
کرده با شیر به دوران تو گوران آرام
Чарх бар азми тавоф дар ту ҳар рӯзӣ
چرخ بر عزم طواف در تو هر روزی
Баста аз чодар кофурӣ субҳаст эҳром
بسته از چادر کافوری صبحست احرام
Кӯҳрогар туфи қаҳр ту бигирад ногуҳ
کوه را گر تف قهر تو بگیرد ناگه
Хӯни лаълаш ба тиқ арақ ояд ба машом
خون لعلش به طیق عرق آید به مشام
Обро бо схтти пой буд дар занҷир
آب را با سخطت پای بود در زنجیر
Кӯҳро бо ғазабат ларза фитад бар андом
کوه را با غضبت لرزه فتد بر اندام
Бо кафати абр ҳаё дошт з ӣам хоҳиши об
با کفت ابر حیا داشت ز یَم خواهش آب
Гуфт чун мултамисӣ май талабами ҳам зи киром
گفت چون ملتمسی میطلبم هم ز کرام
Камтарини нойиби девони ту дар маснади ҳукм
کمترین نایب دیوان تو در مسند حکم
Осмонро қалам насх кашад бар аҳком
آسمان را قلم نسخ کشد بر احکام
Дар завоёии ҳарими ҳарами мъдлтт
در زوایای حریم حرم معدلتت
Шудаи товуси млоик ба ҳимоят чу ҳаммом
شده طاووس ملایک به حمایت چو حمام
Шуд ба хӯни адуяти теғ ба ҳаддии ташна
شد به خون عدویت تیغ به حدی تشنه
Ки забон аз даҳани афкандаи буруни сети ҳисом
که زبان از دهن افکنده برونست حسام
Май гудозади тани худро зар аз он шавқи куҷо
میگدازد تن خود را زر از آن شوق کجا
Лақаб шоҳ кунад нақши ҷабин аз паии ном
لقب شاه کند نقش جبین از پی نام
Қаламамгар ба санои ту зи сари сохт қадам
قلمم گر به ثنای تو ز سر ساخت قدم
Табъи ман рехт ба домани гуҳараш дар иқдом
طبع من ریخت به دامن گهرش در اقدام
То кунад фасли хазони абри сияҳи бустон ро
تا کند فصل خزان ابر سیه بستان را
Яъне атфоли чамани рост кунун вақти таом
یعنی اطفال چمن راست کنون وقت طعام
Меҳргони боди ҳумоюну мубораки идат
مهرگان باد همایون و مبارک عیدت
эй ҳумоюни зи рахти иду шҳўру айём !
ای همایون ز رُخت عید و شهور و ایام !
Шаби иқболи накӯи хоҳи ту дар зевари рӯз
شب اقبال نکوخواه تو در زیور روز
Субҳи аъмори бади андеши ту дар кисвати шом
صبح اعمار بداندیش تو در کسوت شام