Он моҳ , рӯ агар бинмоед шабӣ ба мо

آن ماه، رو اگر بنماید شبی به ما

Дар ваҷҳ ӯ наҳем дилу ҷон ба рӯи намо

در وجه او نهیم دل و جان به رو نما

Рӯйиши маи мубораку мӯяши лёли қадар

رویش مه مبارک و مویش لیال قدر

Худ қадари он лёл ки донад ба ғайри мо ?

خود قدر آن لیال که داند به غیر ما؟

Он хади длФриби ту бар қади дилкашат

آن خد دلفریب تو بر قد دلکشت

Чун моҳи чордаҳи шаб , бар хати устуво

چون ماه چارده شب، بر خط استوا

Бигушо ба пурсишами лаби лаълу расон ба ком

بگشا به پرسشم لب لعل و رسان به کام

Ҷонро аз он муфарраҳи ёқӯти длгшо

جان را از آن مفرح یاقوت دلگشا

Чун дар , бар остони туам бар умеди бор

چون در، بر آستان توام بر امید بار

Борӣ бигӯ ки ҳалқа бигӯаш манӣ дар ро

باری بگو که حلقه بگوش منی در را

Бар ғарраи сабоҳи муборак ки оризат

بر غره صباح مبارک که عارضت

Ҳар дам ба тайраи турра ҳамчун мномсо

هر دم به طیره طره همچون منامسا

Гардад хаёли дӯсти ҳамаи гирди чашми ман

گردد خیال دوست همه گرد چشم من

Оре , хаёл дӯст бигардонад ошно

آری، خیال دوست بگرداند آشنا

Ман май рӯм ки рӯй битобам зи кӯии ту

من می‌روم که روی بتابم ز کوی تو

Мӯӣ ту мекашад зи қафои бози пас маро

موی تو می‌کشد ز قفا باز پس مرا

Маҷмӯ май рӯй туу ошуфтаи олимӣ

مجموع می‌روی تو و آشفته عالمی

Чун мӯят ӯ фитодаи шабу рӯз дар қафо

چون مویت او فتاده شب و روز در قفا

Аз боғ васл туаст чу сарвам ба дасти бод

از باغ وصل توست چو سروم به دست باد

Поем ба гули фурӯ шуда , сари рафта дар ҳаво

پایم به گل فرو شده، سر رفته در هوا

Бории ҳавоӣ рӯй ту хоҳад ба бод дод

باری هوای روی تو خواهد به باد داد

Моро агар аноят султон кунад раҳо

ما را اگر عنایت سلطان کند رها

Хуршеди ҳафт кишвари гардуни салтанат

خورشید هفت کشور گردون سلطنت

Ҷамшеди чори болаши айвони кибриё

جمشید چار بالش ایوان کبریا

Султон , мъзи давлату дайни подшоҳи Увайс

سلطان، معز دولت و دین پادشاه اویس

Он бар ҷаҳони адл ба таҳқиқи ошно

آن بر جهان عدل به تحقیق آشنا

Он сояи худоӣ , ки гардун надида аст

آن سایه خدای، که گردون ندیده است

Дар офтоби гардиш аз он сояи худо

در آفتاب گردش از آن سایه خدا

Тоси сипеҳрро ҳамаи ситш буд , танин

طاس سپهر را همه صیتش بود، طنین

Кохи замонаро ҳамаи шукраш буд , садо

کاخ زمانه را همه شکرش بود، صدا

Аз чарх дӯхт бар қади қадараши қабои қадар

از چرخ دوخت بر قد قدرش قبای قدر

Лекини надоди ҳиммат ӯ тан дар он қабо

لیکن نداد همت او تن در آن قبا

эй остони ҳазрати ту матлаъи амл !

ای آستان حضرت تو مطلع امل!

Ваии остини кисвати ту қолаби сахо !

وی آستین کسوت تو قالب سخا!

Ҳам зрўаҳи камоли ту афзӯни з каму Киев

هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف

Ҳам сидраи ҷалоли ту беруни зи мунтаҳо

هم سدره جلال تو بیرون ز منتها

Шахси ҳасуди родами теғати барадади мор

شخص حسود رادم تیغت بردد مار

Шохи умедро нами калакат буд намо

شاخ امید را نم کلکت بود نما

Гар дар сари ҳасуди хаёли балои рукат

گر در سر حسود خیال بلا رکت

Ояд ба хосият , сараш аз тан шавад ҷудо

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا

Малик он туасту теғ гаронаст дар миён

ملک آن توست و تیغ گران است در میان

Бар хасми хеш май гузарон ҳар замон , гўо

بر خصم خویش می‌گذران هر زمان، گوا

Гар чӯби роятати з Асоӣ кулем нест

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

Баҳр чаҳ гоҳи чӯби намояд , гуҳи аждаҳо ?

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

Дори ассаломи малики ту ъФўисти баси фасеҳ

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

Зон сон ки маҳв мешавад аз нсхтш , хато

زان سان که محو می‌شود از نسختش، خطا

эй онкии чори болаши зарбафти офтоб

ای آنکه چار بالش زربفت آفتاب

Шуд зери дасти қадари ту бар расми муттако !

شد زیر دست قدر تو بر رسم متکا!

Ҳалами туро чаҳ бок « валави басти алҷбол »

حلم تو را چه باک «ولو بست الجبال»

Малики туро чаҳ бим « валави дкти алсмо »

ملک تو را چه بیم «ولو دکت السما»

Баҳри муҳӣт кФчаҳ кунад , чун сафина , даст

بحر محیط کفچه کند، چون سفینه، دست

Онҷо ки ҳиммат ту кашад чун сафинаи по

آنجا که همت تو کشد چون سفینه پا

Бо сайри лашгари ту дӯди осмон ба гирд

با سیر لشگر تو دود آسمان به گرد

Дар рӯзи мавкиб ту барояд замини зҷо

در روز موکب تو برآید زمین زجا

Хуршедро ки сифат аксиркор ӯст

خورشید را که صفت اکسیرکار اوست

Дод илтифоти рои ту таслими кимиё

داد التفات رای تو تسلیم کیمیا

Корӣ ки бархилофи ризои ту рафта аст

کاری که برخلاف رضای تو رفته است

Имрӯзи он қазия қадар мекунад қазо

امروز آن قضیه قدر می‌کند قضا

Нусрати Нидоӣ даъват кӯаст шунид ва гуфт :

نصرت ندای دعوت کوست شنید و گفت:

« ании аҷиби дъўаҳи доъии азои дуо »

«انی اجیب دعوه داعی اذا دعا»

Бе ҳукми нофиз ту наёрад сетанд буи

بی‌حکم نافذ تو نیارد ستاند بوی

Аз корвони нофаи чин , лашгари сабо

از کاروان نافه چین، لشگر صبا

Бо сояи ?ут чаҳ пояи салотини аҳдро ?

با سایه‌ات چه پایه سلاطین عهد را؟

Онҷо ки тӯбоаст , чаҳ сабзӣ диҳад гё ?

آنجا که طوبی است، چه سبزی دهد گیا؟

Анвори офтоб чу пайдо шавад зи шарқ

انوار آفتاب چو پیدا شود ز شرق

Пайдо буд ки чанд буд равнақи сҳо

پیدا بود که چند بود رونق سها

Гар чатр ҳимматат фиканд соя бар замин

گر چتر همتت فکند سایه بر زمین

Дигар ба осмон накунад хоки илтиҷо

دیگر به آسمان نکند خاک التجا

Табъи ҷаводи ту муҳӣтӣаст , ҳамаи карам

طبع جواد تو محیطی است، همه کرم

Зот шариф туаст сипеҳрии ҳамаи ъло

ذات شریف توست سپهری همه علا

Шоҳои мухаддироти ҷаҳонро назора кун

شاها مخدرات جهان را نظاره کن

Коўрдаҳам ба пеши ту дар кисвати баҳо

کاورده‌ام به پیش تو در کسوت بها

Ман ҷони даҳум ба ришва ки дар гӯш шаҳ кунам

من جان دهم به رشوه که در گوش شه کنم

Ин гавҳари нафис , ки дарӣаст бе баҳо

این گوهر نفیس، که دریست بی‌بها

Бемадҳ туаст , гавҳари манзуми ман , ҳадар

بی‌مدح توست، گوهر منظوم من، هدر

Безикр туаст , лўлўии мансури ман , ҳбо

بی‌ذکر توست، لولوی منثور من، هبا

Шоҳо ! аз дасту пои худам дар балоу ранҷ

شاها! از دست و پای خودم در بلا و رنج

Комади зи дарди пои басӣ дар серуми бало

کامد ز درد پای بسی در سرم بلا

Дард сар ғурему тақозо бисми набӯд

درد سر غریم و تقاضا بسم نبود

Коваради чарх бар сари ин дард , дарди по

کاورد چرخ بر سر این درد، درد پا

То ҳаст чаҳор кун ҷаҳон бар чаҳор табъ

تا هست چهار کن جهان بر چهار طبع

Ин чаҳор сафаи рости лақаби хонаи худои фано ,

این چهار صفه راست لقب خانه خدا فنا،

Давлати сарои ҷоҳи ту пояндаи боду давр

دولت‌سرای جاه تو پاینده باد و دور

Гирди фанои зи гирди фаноҳои ин саро !

گرد فنا ز گرد فناهای این سرا!

Солу маати мубораку идати хуҷастаи бод

سال و مهت مبارک و عیدت خجسته باد

Каз рӯй туаст иди ҳамаи рӯзаи малик ро

کز روی توست عید همه روزه ملک را

Бар хури зрои пирӯзи бахти ҷавон ки кард

بر خور زرای پیروز بخت جوان که کرد

Пери хирад ба бахти ҷавони ту иқтидо

پیر خرد به بخت جوان تو اقتدا