эй сарони маликро шамшери ту молики рқоб !
ای سران ملک را شمشیر تو مالک رقاب!
Боғи адл аз ҷӯйбори теғи сабзати хӯрдаи об !
باغ عدل از جویبار تیغ سبزت خورده آب!
Бо шикваи кӯҳи ҳлмт , абри гирён бар ҷибол
با شکوه کوه حلمت، ابر گریان بر جبال
Бо вуҷӯди ҷӯади дастат , барқи хандон бар саҳоб
با وجود جود دستت، برق خندان بر سحاب
намехӯрд тиҳу ба аҳдати туъма аз минқори боз
میخورد تیهو به عهدت طعمه از منقار باز
Май баради рӯ ба Авнати панҷа аз шерони ғоб
میبرد رو به عونت پنجه از شیران غاب
Ҷӯади дастати баҳрро нагузошт обӣ дар ҷигар
جود دستت بحر را نگذاشت آبی در جگر
Баҳрро кӣ бо вуҷӯди ҷӯади дастат , буд об
بحر را کی با وجود جود دستت، بود آب
Шоми қаҳратгар шабихун оварад бар хайли рӯз
شام قهرت گر شبیخون آورد بر خیل روز
То ба рӯз ҳашар монад теғи субҳи андари қроб
تا به روز حشر ماند تیغ صبح اندر قراب
Вари мадори чархи ҷуз бар оби шамшерат буд
ور مدار چرخ جز بر آب شمشیرت بود
Осиёи осмон якборагӣ гардад хароб
آسیای آسمان یکبارگی گردد خراب
Гавҳари теғи тугар акси афканд бар ҷурми кӯҳ
گوهر تیغ تو گر عکس افکند بر جرم کوه
Рӯй хороро ба хӯн лаъл гирданд хизоб
روی خارا را به خون لعل گرداند خضاب
Соқии базми ту чун бар хоки резади ҷуръа Эй
ساقی بزم تو چون بر خاک ریزد جرعهای
Зуҳра гуяд бар фалак « ё литнии канти алтроб »
زهره گوید بر فلک «یا لیتنی کنت التراب»
Эътидоли нави баҳори хилқати андари мҳрҷон ( меҳргон )
اعتدال نو بهار خلقت اندر مهرجان (مهرگان)
Сабза аз оташи дамованди оби ҳайвон аз сароб
سبزه از آتش دماوند آب حیوان از سراب
Хсрўо ! дар равзаи базмат , ки рашк ҷинат аст
خسروا! در روضه بزمت، که رشک جنت است
Муддатӣ шуд то раҳе нестро роҳ аз ҳеҷ боб
مدتی شد تا رهی نیست را راه از هیچ باب
Ман зи аҳли ҷинати базм ту будам пеши азин
من ز اهل جنت بزم تو بودم پیش ازین
Чун шудам бе мӯҷибии мстўҷии чандини азоб
چون شدم بیموجبی مستوجی چندین عذاب
Гӯйии он давлат куҷо шуд каз сари зулфу карам
گویی آن دولت کجا شد کز سر زلف و کرم
Бо миннат ҳар соъатӣ будӣ хитоб « мустатоб »
با منت هر ساعتی بودی خطاب «مستطاب»
Ончӣ ман дидам тасаввур буд , оё ё хаёл ?
آنچه من دیدم تصور بود، آیا یا خیال؟
Ва инки май байнам ба бедорӣаст , ёрб , ё ба хоб ?
و اینکه میبینم به بیداری است، یارب، یا به خواب؟
Офтоби олами афрӯзӣ ва ман он зарра ам
آفتاب عالم افروزی و من آن ذرهام
Каз фурӯғи талъат хуршед бошад дар ҳиҷоб
کز فروغ طلعت خورشید باشد در حجاب
ОФтобогар гуноҳии дидае аз мо бапуш !
آفتابا گر گناهی دیدهای از ما بپوش!
Вар ба теғам май занӣ саҳласт рӯй аз ман мтоб !
ور به تیغم میزنی سهل است روی از من متاب!
Осмон раҳматӣ дорам зроити чашми меҳр
آسمان رحمتی دارم زرایت چشم مهر
Ҳоши ллаҳи космон бо хок фармоед итоб
حاش لله کاسمان با خاک فرماید عتاب
Ман хатое худ накардам , вари хатое низ рафт
من خطایی خود نکردم، ور خطایی نیز رفت
Ҳамчунон умеди афв м ҳаст аз он олии ҷаноб
همچنان امید عفو م هست از آن عالی جناب
Офтоби меҳрбон чун гарм гардад дар итоб
آفتاب مهربان چون گرم گردد در عتاب
эй дили муҷрими куҷои дории ту тоби офтоб !
ای دل مجرم کجا داری تو تاب آفتاب!
Ҳам ба лутфаш илтиҷо кун , каз туфи хуршеди қаҳр
هم به لطفش التجا کن، کز تف خورشید قهر
Осӣонро нест , алои сояи яздони моб
عاصیان را نیست، الا سایه یزدان ماب
Гар гуноҳӣ кардаам , « алоътзори алоътзор »
گر گناهی کردهام، «الاعتذار الاعتذار»
Вар хатое рафт азон « алоҷтноби алоҷтноб »
ور خطایی رفت ازآن «الاجتناب الاجتناب»
Ман ҳўолт мекунам хашми туро бо лутфи ту
من حوالت میکنم خشم تو را با لطف تو
Худ ки ҷуз лутфат тавонад гуфт хашматро ҷавоб ?
خود که جز لطفت تواند گفت خشمت را جواب؟
Дар ҷаҳони расмӣ қадимаст аз бузургони марҳамат
در جهان رسمی قدیم است از بزرگان مرحمت
Вази фурудастони хато ва « аллоҳи аълами болсўоб »
وز فرودستان خطا و« الله اعلم بالصواب»
То барои соябони рӯзи фарроши қадар
تا برای سایبان روز فراش قدر
намедиҳад хити ашшуъоъи шамсро ҳар рӯзи тоб
میدهد خیط الشعاع شمس را هر روز تاب
Хаймаи умри туро аўтоди олами боди мех !
خیمه عمر تو را اوتاد عالم باد میخ!
Меҳвари гардуни сутуну муддати гетии таноб
محور گردون ستون و مدت گیتی طناب