Тароватӣаст ҷаҳонро ба фари фарвардин

طراوتی است جهان را به فر فروردین

Ки ҳар замон хаҷаласт исмони з рӯй замин

که هر زمان خجل است اسمان ز روی زمین

зи лутфи хоки сабои гашт бар ҳавои ғолиб

ز لطف خاک صبا گشت بر هوا غالب

Чунон ки мечакадаш аз ҳаёи арақи зи ҷабин

چنان که می چکدش از حیا عرق ز جبین

Фалаки зи қавсу қзҳ бар ҳаво кашида камон

فلک ز قوس و قزح بر هوا کشیده کمان

Ҳавои зи барқи ҷаҳон бар ҷаҳони кушодаи камӣн

هوا ز برق جهان بر جهان گشاده کمین

Ҳарири сабз чаман шуд шукуфаро бистар

حریر سبز چمن شد شکوفه را بستر

Канори барг саман шуд бунафшаи болин

کنار برگ سمن شد بنفشه بالین

Марои азоб хуш ояд ки мезанад бар равад

مرا عذاب خوش آید که می زند بر رود

Таронаҳои дили овезу савтҳои ҳазин

ترانه های دل آویز و صوت های حزین

Дарахти миваро чун шохи савр барг надошт

درخت میوه را چون شاخ ثور برگ نداشت

Чу бурҷи савр бар аўрди Зуҳрау парвин

چو برج ثور بر اورد زهره و پروین

Чаман бааст зи чархи барин ба сҳиаҳи бед

چمن به است ز چرخ برین به سهیه بید

Хилоф нест бар ани чарх пераст барин

خلاف نیست بر ان چرخ پیر است برین

Мисли наргиси раънои бъинаҳи гӯйӣ

مثل نرگس رعنا بعینه گویی

Ки дар чаман ба тамошои лолау насрин

که در چمن به تماشای لاله و نسرین

Гузаштаанд саҳари гуҳи мухаддироти биҳишт

گذشته اند سحر گه مخدرات بهشت

Бимонадааст дару бози чашми ҳури алъайн

بمانده است در و باز چشم حور العین

Ниҳодаи лолаи каллаи каҷ ба шеваи хусрав

نهاده لاله کله کج به شیوه خسرو

Кушодаи ғунчаи даҳани хуш ба хандаи ширин

گشاده غنچه دهن خوش به خنده شیرین

Расидаи хусрави анҷум ба хонаи баҳром

رسیده خسرو انجم به خانه بهرام

Заданд хаймаи гул бар минори чубин

زدند خیمه گل بر منار چوبین

Ба васфи оризи гули булбули сухани гӯ ро

به وصف عارض گل بلبل سخن گو را

Маъонӣ калимотӣаст нозуку рангин

معانی کلماتی است نازک و رنگین

Саман чу назми сурайёу жола чун шеърӣ аст

سمن چو نظم ثریا و ژاله چون شعری است

Ки кардаанд дар ани назми длгшои тазмин

که کرده اند در ان نظم دلگشا تضمین

Чмон чу ман ба чаман бо чамонаи чам бар ҷӯй

چمان چو من به چمن با چمانه چم بر جوی

Агар муъоинаи ҷӯии биҳишту моءи муайян

اگر معاینه جویی بهشت و ماء معین

Чу боди субҳ ба буии гулу саман бар хез

چو باد صبح به بوی گل و سمن بر خیز

Биё чу шабнаму хуш бар канор сабза нишин

بیا چو شبنم و خوش بر کنار سبزه نشین

Нигар ба лолау наргиси кулоҳи зар дар сар

نگر به لاله و نرگس کلاه زر در سر

Чунин раванди латифон ба боғи рӯзи чунин

چنین روند لطیفان به باغ روز چنین

зи доғи тоъати ту сабзи хинги гардун ро

ز داغ طاعت تو سبز خنگ گردون را

зи роҳи мартаба бар сар сабақ гирифт сарин

ز راه مرتبه بر سر سبق گرفت سرین

Дар ани замин ки баборади кафан ба ҷои набот

در ان زمین که ببارد کفن به جای نبات

Бар оваранд сар аз хоки ганҷҳои ду Фӣнам

بر آورند سر از خاک گنجهای دو فینم

зи ҳаии злўҳи замири ту ақл илм омӯз

ز هی زلوح ضمیر تو عقل علم آموز

Зиҳӣ зФиз навол ту абри гавҳари чин

زهی زفیض نوال تو ابر گوهر چین

зи айни наъли барроқи мавокибати дили қоф

ز عین نعل براق مواکبت دل قاف

Ҳазор бор шудаи рахнаи рахна чун сари сим

هزار بار شده رخنه رخنه چون سر سیم

Чунон ба аҳди ту мизон адл шуд тайёр

چنان به عهد تو میزان عدل شد طیار

Ки майли сӯй кабӯтар намекунад шоҳин

که میل سوی کبوتر نمی کند شاهین

Аз ани гузашт ки дар рӯзгори эҳсонат

از ان گذشت که در روزگار احسانت

Барои ризқ касе хӯн хӯрд ба ғайри чунин

برای رزق کسی خون خورد به غیر چنین

Ба толеъи ту мушарраф шудааст шоҳи фалак

به طالع تو مشرف شده است شاه فلک

Ба талъати ту мунаввар шудааст тоҷу нигин

به طلعت تو منور شده است تاج و نگین

Зафар ба банди каманди ту Мӯътасим шуд ва гуфт

ظفر به بند کمند تو معتصم شد و گفت

Ки фатҳро ба азин нест ҳеҷ ҳабли матин

که فتح را به ازین نیست هیچ حبل متین

Ба аби теғ ту меравад ба рӯзи кини худ

به اب تیغ تو میرود به روز کین خود

Буд адуии тузин пас чу атш бар зин

بود عدوی توزین پس چو اتش بر زین

Агар сипеҳр даред ба сояи илмат

اگر سپهر در اید به سایه علمت

Бенот парда нишин фалак шаванд Бенин

بنات پرده نشین فلک شوند بنین

Наад зи заъфи шикам ва бар замини барроқи фалак

نهد ز ضعف شکم و بر زمین براق فلک

Агар шумори ту бар пушт ӯ бабанд зин

اگر شمار تو بر پشت او ببند زین

Агар зи равзаи хулдати ғизоли буии барад

اگر ز روضه خلدت غزال بوی برد

Сроз чаҳ рӯй фурӯди аўрд ба сунбули чин

سراز چه روی فرود اورد به سنبل چین

Забони сӯсани азодаҳ дар ҳадис ед

زبان سوسن ازاده در حدیث اید

Агар кунад ба санои ту ин сухани талқин

اگر کند به ثنای تو این سخن تلقین

Агар чаҳ табъи равон манаст гавҳари бахш

اگر چه طبع روان من است گوهر بخش

Врчаҳи шеъри матин манаст саҳари мубин

ورچه شعر متین من است سحر مبین

Тараби сарои хаёл манаст пардаи ғайб

طرب سرای خیال من است پرده غیب

Хазинаи дори замир манаст рӯҳи амин

خزینه دار ضمیر من است روح امین

Марои тасаввури мадҳати чунон буд ки буд

مرا تصور مدحت چنان بود که بود

Шикастаи пари магасиро ҳавои илоин

شکسته پر مگسی را هوای الیین

Сухан дароз кашидам кунун замон дуост

سخن دراز کشیدم کنون زمان دعاست

Ки Ҷабраили амини рост бар забони омин

که جبرئیل امین راست بر زبان آمین

Ҳамеша то мутаваллид шавад аноси взкўр

همیشه تا متولد شود اناث وذکور

Ҳамеша то мутародиф буд шҳўри вснин

همیشه تا مترادف بود شهور وسنین

Ҳазор соли ҷалолии бақои умри ту бод

هزار سال جلالی بقای عمر تو باد

Шҳўри он ҳамаи Урдӣбиҳишти вФрўрдин

شهور آن همه اردیبهشت وفروردین

Мулӯки малики вмлки доъии вмтиъи врҳӣ

ملوک ملک وملک داعی ومطیع ورهی

Худои ъзўи ҷли ҳофизи внсирўи муайян

خدای عزو جل حافظ ونصیرو معین