Осмон бо сина ӣ пари оташу пуштии ду то ҳ
آسمان با سینه ی پر آتش و پشتی دو تا ه
Шуд баҳоиҳои гирён бар сари бироми шоҳ
شد به های های گریان بر سر بیرام شاه
Шуд вуҷӯдии нозанини софитар аз оби ҳаёт
شد وجودی نازنین صافی تر از آب حیات
Дар миёни хоки резон ( таййиби аллоҳи сроаҳ )
در میان خاک ریزان (طیب الله ثراه)
Дар миёни хоки пинҳон чун тавонад диданаш
در میان خاک پنهان چون تواند دیدنش
Онкӣ натавонист дидан кард мишкӣни гирди моҳ
آنکه نتوانست دیدن کرد مشکین گرد ماه
Бар сараши рӯҳониюни фарёди взорӣ май кашанд
بر سرش روحانیون فریاد وزاری می کشند
Ҳамчун мурғон бар сари сарви сеӣ бегоҳ вагоҳ
همچون مرغان بر سر سرو سهی بی گاه وگاه
Гар дар ин мотам набӯдӣ рӯй хок аз ашк тар
گر در این ماتم نبودی روی خاک از اشک تر
Карда будӣ осмони сад бора бар сари хокро ҳ
کرده بودی آسمان صد باره بر سر خاک را ه
Аз латофат буд чун ҷон балки нозуктар зҷон
از لطافت بود چون جان بلکه نازک تر زجان
Нозанини ҷонӣ ки будаш дар ҳамаи дили ҷойгоҳ
نازنین جانی که بودش در همه دل جایگاه
Ақл даъвӣ мекунад кӯ буд дар сирати малик
عقل دعوی می کند کو بود در سیرت ملک
Ёфтам бар сидқи ин даъвии млоикро кўоаҳ
یافتم بر صدق این دعوی ملایک را کواه
Буд асли мардумӣ дар хок биниҳодаш ҷаҳон
بود اصل مردمی در خاک بنهادش جهان
Ваон чаҳ зини пас равед аз хокаш буд мардуми гиёҳ
وان چه زین پس روید از خاکش بود مردم گیاه
эй дареғони сар ба боғи Комронии космон
ای دریغان سر به باغ کامرانی کاسمان
Кард дар тифлӣ чу гули пероҳани умраши қабоа
کرد در طفلی چو گل پیراهن عمرش قباه
эй дареғи он шамъи бузи ми афрӯзи малики хусравӣ
ای دریغ آن شمع بز م افروز ملک خسروی
Каш ба як дами кишти даври ғами фазои умри коҳ
کش به یک دم کشت دور غم فضای عمر کاه
Даврҳо бояд ба ҷони гардидании афлок ро
دور ها باید به جان گردیدنی افلاک را
То чунон моҳӣ шавад толеъи зи даври соли вмоаҳ
تا چنان ماهی شود طالع ز دور سال وماه
Анҷуман чун анҷум чарханд зини ғам дар кабӯд
انجمن چون انجم چرخند زین غم در کبود
Мардумон чун мардум чашманд як сар дар сиёҳ
مردمان چون مردم چشمند یک سر در سیاه
Ҳурмати султон риоят кард яъне кӯ сараст
حرمت سلطان رعایت کرد یعنی کو سرست
Ва рене бар медошт аз сари осмони заррини кулоҳ
و رنه بر می داشت از سر آسمان زرین کلاه
Ин ҳикоятгар ба гӯши сухра ӣ смо расад
این حکایت گر به گوش سخره ی صما رسد
Нашунаванд аз кӯҳи сангини дили садои ало ки ( оҳ )
نشنوند از کوه سنگین دل صدا الا که (آه)
эй хиради мандон чаҳ дар абӣаст будаш ғайри умр
ای خرد مندان چه در ابیست بودش غیر عمر
Аз ҷавонии вҷмоли ваҳмати вмрдии вҷоаҳ
از جوانی وجمال وهمت ومردی وجاه
Дидаед ин эътибори алътбори алътбор
دیده اید این اعتبار العتبار العتبار
Дидаед ин эҳтишоми алонтбоаҳи алонтбоаҳ
دیده اید این احتشام الانتباه الانتباه
Бесаботаст ин ҷаҳон эй дили варат бояд яқин
بی ثبات است این جهان ای دل ورت باید یقین
Аввалат бояд ба ҳоли ин ҷавон кардани нигоҳ
اولت باید به حال این جوان کردن نگاه
Вориси умри ҷаҳони пер будӣ ин ҷавон
وارث عمر جهان پیر بودی این جوان
Гар ба ҷои ҳу мол будӣ ё ба тади бирўспоаҳ
گر به جا ه و مال بودی یا به تد بیروسپاه
Офтоби умр ӯ гар ёфт аз даврони завол
آفتاب عمر او گر یافت از دوران زوال
Ҷўдони пояндаи бодои соя ӣ ( зилли илоҳ )
جودان پاینده بادا سایه ی (ظل اله)
Подшоҳогар азизӣ кард аз ин дунёи сафар
پادشا ها گر عزیزی کرد از این دنیا سفر
Ба сарири Миср ҷинат рафт чун Юсуфи зҷоаҳ
به سریر مصر جنت رفت چون یوسف زجاه
Ин ҷаҳон фонӣ аст натавон дил ниҳодан бар фано
این جهان فانی است نتوان دل نهادن بر فنا
То ҷаҳони боқӣ буд боди дои бақои подшоҳ
تا جهان باقی بود باد دا بقای پادشاه