Миннати эзадро ки зоти хусрави гетии паноҳ
منت ایزد را که ذات خسرو گیتی پناه
Дар паноҳ сиҳҳатаст аз Фибзи алтофи илоҳ
در پناه صحت است از فیبض الطاف اله
Миннати эзад дар о ки шуд бар осмони салтанат
منت ایزد در آ که شد بر آسمان سلطنت
Аз хусуфи уқда ӣ айёми эмини моҳи ҷоҳ
از خسوف عقده ی ایام ایمن ماه جاه
Аҳмади исои нафас эмин шуд аз ташвиши ғор
احمد عیسی نفس ایمن شد از تشویش غار
Юсуфи Мӯсои бенон фориғ шуд аз тъзиби моҳ
یوسف موسی بنان فارغ شد از تعذیب ماه
Бӯстон бар дӯстон ифшоанд зини баҳҷати нисор
بوستان بر دوستان افشاند زین بهجت نثار
Исмон бар исмони афканди зини шодии кулоҳ
اسمان بر اسمان افکند زین شادی کلاه
Дар на иқлӣм фалак шуд донаи ин мужда ро
در نه اقلیم فلک شد دانه این مژده را
Мсръони олами алавӣ ба расми муждаи хоҳ
مسرعان عالم علوی به رسم مژده خواه
намерубойанд аз сари хуршеди ёқӯтии калла
می ربایند از سر خورشید یاقوتی کله
намегушойанд аз бар афлоки пирӯзии қабо
می گشایند از بر افلاک پیروزی قبا
Шукри ин эҳсону неъматро раво бошад агар
شکر این احسان و نعمت را روا باشد اگر
Асмонҳо бар замин моланд ҳар соъати ҷбо
اسمانها بر زمین مالند هر ساعت جبا
Чист зин ба давлатӣ ки аз кунҷи азлати гоҳи ранҷ
چیست زین به دولتی که از کنج عزلت گاه رنج
Хусрави соҳиб қиронамад ба садри боргоҳ
خسرو صاحب قران امد به صدر بارگاه
Зилли ҳақи чашму чароғи дӯдаи Чингизи хон
ظل حق چشم و چراغ دوده چنگیز خان
Шайхи ҳасани навёни амини ин фазои куфри коҳ
شیخ حسن نویان امین این فضای کفر کاه
Исмони қадари савобати лашгари сайёраи сар
اسمان قدر ثوابت لشگر سیاره سر
Муштарии рои Уториди Фтнти хӯришии гоҳ
مشتری رای عطارد فطنت خورشی گاه
эй ба рифъати асмонти малику дайнро поимрд
ای به رفعت اسمانت ملک و دین را پایمرد
эй ба бахшиши астинти баҳру конро дастгоҳ
ای به بخشش استینت بحر و کان را دستگاه
Кӯи сулаймон то бибинад мамлакатро зебу фар
کو سلیمان تا ببیند مملکت را زیب و فر
Кӯи Фаридун то бидонади салтанатро расму роҳ
کو فریدون تا بداند سلطنت را رسم و راه
Хяту суҳбат шояд аз рифъати таноби соябон
خیت و صحبت شاید از رفعت طناب سایبان
Соқи аршати зебад аз ҳишмати сутуни боргоҳ
ساق عرشت زیبد از حشمت ستون بارگاه
Сар бар аби чашмаи теғат бар арад оқибат
سر بر اب چشمه تیغت بر ارد عاقبت
Гарчи дар гирдоб гардун мекунад хасмати шоҳ
گرچه در گرداب گردون میکند خصمت شاه
Зикри теғат дар Яман хуноб гирданд ақиқ
ذکر تیغت در یمن خوناب گرداند عقیق
Ёди лутфат дар адан дар дона гирданд меаҳ
یاد لطفت در عدن در دانه گرداند میاه
Андари ани водӣ ки адм бо Асо дар гул бимонад
اندر ان وادی که ادم با عصا در گل بماند
Роят ӯ шуд далели манзили сами аҷтбоаҳ
رایت او شد دلیل منزل ثم اجتباه
Андарин муддат ки зоти поку нафаси комилат
اندرین مدت که ذات پاک و نفس کاملت
Дошт андаки заҳматӣ аз чархи дуну даҳри доа
داشت اندک زحمتی از چرخ دون و دهر داه
Олами алосрор агоаҳаст ки аз ихлоси ҷон
عالم الاسرار اگاه است که از اخلاص جان
Бӯдаанд андари дуояти марду зани бегоҳу гоҳ
بوده اند اندر دعایت مرد و زن بیگاه و گاه
Бар сарат хуршед меларзад бо чашмии пари аб
بر سرت خورشید می لرزد با چشمی پر اب
Бар дарат гардун ҳаме гардид бо қадии ду тоа
بر درت گردون همی گردید با قدی دو تاه
Дар фироқи акс рӯйу рои малики ?ераии ту
در فراغ عکس روی و رای ملک ارای تو
намебароед ҳар дам аз ина хуршеди аҳ
می براید هر دم از اینه خورشید اه
Сояи ҳақӣ ки бе нурати саводи мамлакат
سایه حقی که بی نورت سواد مملکت
Буд ҳқо чун саводи чашм бар чашмами сиёҳ
بود حقا چون سواد چشم بر چشمم سیاه
Дасти як сари шаста будем аз бақои худ вале
دست یک سر شسته بودیم از بقای خود ولی
Лутфи ҷони бахшат дилӣ медод морои гоҳи гоҳ
لطف جان بخشت دلی می داد مارا گاه گاه
Чашми бади давр аз вуҷӯдии кӯ чу чашми никбон
چشم بد دور از وجودی کو چو چشم نیکبان
Дошт андари айни бемории дили мардуми нигоҳ
داشت اندر عین بیماری دل مردم نگاه
То напиндорат касе каз таби танат дар тоб шуд
تا نپندارت کسی کز تب تنت در تاب شد
То бад-ӣни иллат ба зотати ҳеҷ нуқсон ёфт ро
تا بدین علت به ذاتت هیچ نقصان یافت را
Ҷавҳари поки танат чун гардад аз таби мнкср
جوهر پاک تنت چون گردد از تب منکسر
Ҷавҳари ёқӯт чун гардад худ аз оташи табоҳ
جوهر یاقوت چون گردد خود از آتش تباه
Чун ҷаҳони қадари вуҷӯдатро надонист исмон
چون جهان قدر وجودت را ندانست اسمان
Гӯшмолӣ дод ӯро бар сиблати антбоаҳ
گوشمالی داد او را بر سبیل انتباه
Ин замон аз рӯй ани кини ҳзмро нисбат ба дӯст
این زمان از روی ان کین حزم را نسبت به دوست
Аз хиҷолат менаёрад кари дбри рӯяти нигоҳ
از خجالت می نیارد کر دبر رویت نگاه
Ҳеҷ май донеи ҳусӯли ин саодат аз чаҳ буд
هیچ می دانی حصول این سعادت از چه بود
Аз хулӯси эътиқоди довари гетии паноҳ
از خلوص اعتقاد داور گیتی پناه
Марями исои нафаси билқиси ҷамшеди иқтидор
مریم عیسی نفس بلقیس جمشید اقتدار
Исмати дунёи алднёи худованди ҷаҳони дилшоди шоҳ
عصمت دنیا الدنیا خداوند جهان دلشاد شاه
Ан ки калак ӯ давоӣ малик дорад дар дуот
ان که کلک او دوای ملک دارد در دوات
Ва ан ки лутф ӯ шифоӣ халқ дорад дар шифоа
و ان که لطف او شفای خلق دارد در شفاه
Бардаи чатрашро суҷуд аз рӯй тоъати меҳру моҳ
برده چترش را سجود از روی طاعت مهر و ماه
Бастаи амрашро камар аз рӯй хизмати кӯҳи коҳ
بسته امرش را کمر از روی خدمت کوه کاه
Карда лутфи шомилаши гоҳи анояти коҳи кӯҳ
کرده لطف شاملش گاه عنایت کاه کوه
Гашта қаҳри моилаши рӯзи сиёсати кӯҳу коҳ
گشته قهر مایلش روز سیاست کوه و کاه
Карда ҷўдкони ясораши пеши дастӣ бар суол
کرده جودکان یسارش پیش دستی بر سوال
Бардаи афв бар бориши шармсорӣ аз гуноҳ
برده عفو بر بارش شرمساری از گناه
Сари фарозонро кулоҳии мамлакатро сари фароз
سر فرازان را کلاهی مملکت را سر فراز
Подшоҳонро паноҳии хусравонро подшоҳ
پادشاهان را پناهی خسروان را پادشاه
Дар ҷаноби исматати меҳри фалакро нест бор
در جناب عصمتت مهر فلک را نیست بار
Дар ҳарими ҳурматати боди саборо нест роҳ
در حریم حرمتت باد صبا را نیست راه
Гар набудандии дўлолои анбару кофури ном
گر نبودندی دولالا عنبر و کافور نام
Рӯзу шабро худ набӯдӣ дар сирояти ҷойгоҳ
روز و شب را خود نبودی در سرایت جایگاه
То набинад моҳи рӯятро зъзти офтоб
تا نبیند ماه رویت را زعزت آفتاب
намекашад ҳар моҳи нилии атшин дар чашми моҳ
می کشد هر ماه نیلی اتشین در چشم ماه
Абр агар омӯзад аз табаъи ту расми мардумӣ
ابر اگر آموزد از تبع تو رسم مردمی
Аз замини ҳаргизи нрўёнд ба ҷузи мардуми гиёҳ
از زمین هرگز نرویاند به جز مردم گیاه
Хоки даргоҳат ба сад майли зираи сурхи офтоб
خاک درگاهت به صد میل زره سرخ آفتاب
Равшаноиро кашад дар дида ҳар рӯзӣ ба гоҳ
روشنایی را کشد در دیده هر روزی به گاه
То бар аҳли тасаввур бар рухи нилии бисот
تا بر اهل تصور بر رخ نیلی بساط
Моҳ фарзинаст вонҷми бидқи хуршеди шоҳ
ماه فرضین است وانجم بیدق خورشید شاه
Душманат дар пои пели афтодаи бодои рўзўи шаб
دشمنت در پای پیل افتاده بادا روزو شب
Дӯстонат бар сари асби саодати соли вмоаҳ
دوستانت بر سر اسب سعادت سال وماه