Рӯй ту оби чашмаи хуршед май барад

روی تو آب چشمه خورشید می‌برد

Лаълат ба хандаи пардаи ёқӯт май дард

لعلت به خنده پرده یاقوت می‌درد

Гар бингарад арӯси ҷамолат дар оина

گر بنگرد عروس جمالت در آینه

Худбин шавад ҳар оина , он ба ки нанигарад

خودبین شود هر آینه، آن به که ننگرد

Гар лола бо изори ту шухӣ кунад ва ро

گر لاله با عذار تو شوخی کند و را

Маъзӯри дор ! каз сабукии бод май барад

معذور دار! کز سبکی باد می‌برد

Чун миҷмар аз даруни нафаси гарм май занам

چون مجمر از درون نفس گرم می‌زنم

Бар буии онкии лутфи ту домани бгстрд

بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد

Бигирист зори мардуми чашми ман аз ғамаш

بگریست زار مردم چشم من از غمش

Лекин чаҳ суд ? ки ғам мардум наме хӯрд

لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی‌خورد

Дайн мекунам фидои сари зулфи кофарат

دین می‌کنم فدای سر زلف کافرت

Гар зулфи кофари ту бад-ӣни сар дар оварад

گر زلف کافر تو بدین سر در آورد

Гуфтам : ба хӯни дил ба кафи орми висоли ту

گفتم: به خون دل به کف آرم وصال تو

Бисёр азин бигуфтам ва ӯ дам наме хӯрд

بسیار ازین بگفتم و او دم نمی‌خورد

Салмон тавонад аз сари дунёу охират

سلمان تواند از سر دنیا و آخرت

Бигузашт , лекин аз сари кӯй ту нагзарад

بگذشت، لیکن از سر کوی تو نگذرد