Мӯҳтасиб гуяд : ки башикан , соғару паймона ро

محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را

Ғолибан девона медонад , ман фарзона ро

غالباً دیوانه می داند، من فرزانه را

Башиканам сад аҳду паймон , нашканам паймона ро

بشکنم صد عهد و پیمان، نشکنم پیمانه را

Ин қадар тамиз ҳаст , охири ман девона ро

این قدر تمییز هست، آخر من دیوانه را

Гӯ чу бунёдам майу маъшӯқ вайрон карда анд

گو چو بنیادم می و معشوق ویران کرده‌اند

Кардаам вақф майу маъшӯқи ин , вайрона ро

کرده‌ام وقف می و معشوق این، ویرانه را

Мо зи беруни хумсатони фалак , ме, ме хӯрем

ما ز بیرون خمستان فلک، می، می‌خوریم

Гӯ бар андозед , бунёди хаму хмхонаҳ ро

گو بر اندازید، بنیاد خم و خمخانه را

Мо зҷом соқӣ мастем , каз шавқи лабаш

ما ز جام ساقی مستیم، کز شوق لبش

Дар миёни дил буд чун соғару паймона ро

در میان دل بود چون ساغر و پیمانه را

Ақлро бо ошноён дараш бегонагӣ аст

عقل را با آشنایان درش بیگانگی است

Соқио дар маҷлиси мо , раҳи мада , бегона ро

ساقیا در مجلس ما، ره مده، بیگانه را

Ҷоми дардии даҳ ба ман , вази ман , баҷоам май , ситон

جام دردی ده به من، وز من، بجام می، ستان

Ин равони равшан ва ҷомӣ бидиҳ , ҷонона ро

این روان روشن و جامی بده، جانانه را

Сари чунон гармаст , шамъи маҷлиси моро , з май

سر چنان گرم است، شمع مجلس ما را، ز می

Каз сари гармӣ , бихоҳад сӯхтани парвона ро

کز سر گرمی، بخواهد سوختن پروانه را

Ростӣ ҳаргиз нахоҳад гуфт , салмони тарки ҳаме

راستی هرگز نخواهد گفت، سلمان ترک می

Носҳо ! афсуни мадам , воъиз махон афсона ро

ناصحا! افسون مدم، واعظ مخوان افسانه را