Боди саҳар аз кӯии ту бӯе ба ман оварад

باد سحر از کوی تو بویی به من آورد

Ҷонҳоши фидои бод ! ки ҷонро ба тан оварад

جانهاش فدا باد! که جان را به تن آورد

Дилҳои зи худ рафтаи моро ки ғамат дошт

دلهای ز خود رفته ما را که غمت داشت

Омад саҳарии буии ту бо хештан оварад

آمد سحری بوی تو با خویشتن آورد

Дилҳо шуда буданд ба як борагӣ аз ҷон

دلها شده‌ بودند به یک بارگی از جان

Лутфат ба саломати ҳамаи шан бо ватан оварад

لطفت به سلامت همه‌شان با وطن آورد

Шуд дидаи ёқӯби мунаввар ба насимӣ

شد دیده یعقوب منور به نسیمی

Каз Юсуфи Мисраши хабар перҳан оварад

کز یوسف مصرش خبر پیرهن آورد

Ин роиҳаи машки зи дашт хутан омад ?

این رایحه مشک ز دشت ختن آمد؟

ё буи Увайсаст ки бод аз Яман оварад ?

یا بوی اویس است که باد از یمن آورد؟

Дар боғи магари базм сабӯҳаст , ки гул ро

در باغ مگر بزم صبوح است، که گل را

Аттори саҳаргоҳ ба дӯш аз чаман оварад ?

عطار سحرگاه به دوش از چمن آورد؟

Он қатра арақ нест ки бар оризат афтод

آن قطره عرق نیست که بر عارضت افتاد

Обӣаст ки бо рӯй гул ёсуман оварад

آبی است که با روی گل یاسمن آورد