Гар вақти саҳар , бодӣ аз кӯй ту бархезад

گر وقت سحر، بادی از کوی تو برخیزد

Ҳар ҷо ки дилӣ бошад дар доманаши овезад

هر جا که دلی باشد در دامنش آویزد

Он шуъла ки дили сӯзад , аз меҳри ту афрӯзад

آن شعله که دل سوزد، از مهر تو افروزد

Ваон бод ки ҷон бахшад , аз зулф ту бархезад

وان باد که جان بخشد، از زلف تو برخیزد

Ҳар дил ки баради чашмат , дар даст ғам андозад

هر دل که برد چشمت، در دست غم اندازد

Ҳар меки диҳад лаълат , бо хӯни дил омезад

هر می که دهد لعلت، با خون دل آمیزد

Кӯи тоқати он ҷонро , каз васли ту бкшибд ?

کو طاقت آن جان را، کز وصل تو بکشیبد؟

Кӯи қӯти он дилро каз ҷавр ту бигурезад ?

کو قوت آن دل را کز جور تو بگریزد؟

Дил май талабии ҷоно , он зулф бар афшон то

دل می‌طلبی جانا، آن زلف بر افشان تا

Дил бар сари ҷони борад , ҷон бар сари ҷони резад

دل بر سر جان بارد، جان بر سر جان ریزد

Теғи ғами ишқатро азҷон сипарӣ кардам

تیغ غم عشقت را ازجان سپری کردم

Ҳар каш сипарӣ бошад , аз теғи бнгризд

هر کش سپری باشد، از تیغ بنگریزد

Ҳошо ки буд гардӣ , бар дили зи ту салмонро !

حاشا که بود گردی، بر دل ز تو سلمان را!

Гар ишқи ту хокашро , садбори фурӯи резад

گر عشق تو خاکش را، صدبار فرو ریزد