Чу зулфи онро ки савдоӣ ту бошад

چو زلف آن را که سودای تو باشد

Сараш бояд ки дар пой ту бошад

سرش باید که در پای تو باشد

Бурун кардам зи дили ҷонро ки ҷон ро

برون کردم ز دل جان را که جان را

Наме зебад ки бар ҷой ту бошад

نمی‌زیبد که بر جای تو باشد

Хушо он дил ки бемор ту гардад

خوشا آن دل که بیمار تو گردد

Дилиро ҷӯ ки ҷӯёӣ ту бошад

دلی را جو که جویای تو باشد

Дил гум гаштаамро гар биҷӯе

دل گم گشته‌ام را گر بجویی

Дар он зулфи самани соӣ ту бошад

در آن زلف سمن سای تو باشد

Агар чаҳ ҳасани гули сад рӯй дорад

اگر چه حسن گل صد روی دارد

Куҷо чун рӯй зебоӣ ту бошад ?

کجا چون روی زیبای تو باشد؟

Нагунҷад ҳеҷ дигар дар дили он ро

نگنجد هیچ دیگر در دل آن را

Ки дар хотири таманноӣ ту бошад

که در خاطر تمنای تو باشد

Агар чаҳ сарв дилҷӯе кунад арз

اگر چه سرو دلجویی کند عرض

Куҷо чун қади раъноӣ ту бошад ?

کجا چون قد رعنای تو باشد؟

Сару сармоя Эй дорад ҳамаи кас

سر و سرمایه‌ای دارد همه کس

Марои сармояи савдоӣ ту бошад

مرا سرمایه سودای تو باشد

Бисӯзад санг бар ман , гар насузад

بسوزد سنگ بر من، گر نسوزد

Дил чун санги хороӣ ту бошад

دل چون سنگ خارای تو باشد

Ман бедили куҷо пинҳон кунам дил ?

من بیدل کجا پنهان کنم دل؟

Ки он эмини зиғмоӣ ту бошад

که آن ایمن زیغمای تو باشد

Ман мискини кадомин гӯшаи гирам ?

من مسکین کدامین گوشه گیرم؟

Ки он холии зи ғавғоӣ ту бошад

که آن خالی ز غوغای تو باشد

Ҷаҳон ҳар лаҳзаи салмонро ки дар гӯш

جهان هر لحظه سلمان را که در گوش

Кунад дарии зи дарёӣ ту бошад

کند دری ز دریای تو باشد