Нгорино ба саҳрои рӯ , ки бустони ҳала май пӯшад

نگارینا به صحرا رو، که بستان حله می‌پوشد

Ба шодии арғавон бо гули шароби лаъл май нӯшад

به شادی ارغوان با گل شراب لعل می‌نوشد

Ба гули булбул ҳаме гуяд ки наргис мекунад шухӣ

به گل بلبل همی گوید که نرگس می‌کند شوخی

Магар наргис намедонад ки хӯн лола меҷӯшад ?

مگر نرگس نمی‌داند که خون لاله می‌جوشد؟

Забонам медиҳад сӯсан ки гирди ишқи камтари гирд

زبانم می‌دهد سوسن که گرد عشق کمتر گرد

Магар сӯсан намедонад ки ошиқи панди нниўшд ?

مگر سوسن نمی‌داند که عاشق پند ننیوشد؟

Нисори боғро гардун , ба доман дар ҳаме бахшад

نثار باغ را گردون، به دامن در همی بخشد

Гули андари каллаи зумурради зи хиҷлати рухи ҳамеи пӯшад

گل اندر کله زمرد ز خجلت رخ همی پوشد

Марви зинҳор дар бустон кигар хорӣ ба нодонӣ

مرو زنهار در بستان که گر خاری به نادانی

Сари ангушт ту бихарошад дилам дар синаи бхрўшд

سر انگشت تو بخراشد دلم در سینه بخروشد

Нигоро ,гар чунин зебои миёни боғи бхромӣ

نگارا، گر چنین زیبا میان باغ بخرامی

Кулоҳат лола баргирад , қабояти сарв дар пӯшад

کلاهت لاله برگیرد، قبایت سرو در پوشد

Вагар салмони миёни боғ , буии зулф ту ёбад

وگر سلمان میان باغ، بوی زلف تو یابد

Ба дили меҳрати хирад , ҳоле ба сад ҷон боз нафурӯшад

به دل مهرت خرد، حالی به صد جان باز نفروشد