зи сабои сунбул ӯ дӯш ба ҳам бар ме шуд

ز صبا سنبل او دوش به هم بر می‌شد

Вази насимаши ҳамаи офоқ муаттар ме шуд

وز نسیمش همه آفاق معطر می‌شد

зи саводи шикани зулф ба ҳам бар шуда аш

ز سواد شکن زلف به هم بر شده‌اش

Дидам аҳволи ҷаҳонӣ ки ба ҳам бар ме шуд

دیدم احوال جهانی که به هم بر می‌شد

зи дил ва дида намерафт хаёлат ки маро

ز دل و دیده نمی‌رفت خیالت که مرا

Бо дилу дидаи хаёли ту баробар ме шуд

با دل و دیده خیال تو برابر می‌شد

Даҳан аз ёди ту чун ғунчаи муаттар май гашт

دهن از یاد تو چون غنچه معطر می‌گشت

Сина аз меҳри ту чун субҳ мунаввар ме шуд

سینه از مهر تو چون صبح منور می‌شد

Оҳам аз сина , чу исо , ба фалак бар ме рафт

آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر می‌رفت

Ашкам аз дида , чу қорун ба замин барме шуд

اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی‌شد

Бинишастам ки фироқат ба қалами шарҳи даҳум

بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

Шарҳ медодаму тӯмор ба хӯн тар ме шуд

شرح می دادم و طومار به خون تر می‌شد

Ба гулами пои фурӯи рафта , чндонкаҳи зғм

به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم

намезадам даст ба сари пой фурӯтар ме шуд

می‌زدم دست به سر پای فروتر می‌شد

Рӯзи аввал ки сари зулфи туро салмон дид

روز اول که سر زلف تو را سلمان دید

Дид каши ҷону дилу дида дар он сар ме шуд

دید ‌کش جان و دل و دیده در آن سر می‌شد